sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 9

-Kto tam?-zapytałam zaspanym głosem słysząc, jak ktoś dobija się do moich drzwi. Odpowiedziała mi głucha cisza.
-Kto tam?!-krzyknęłam w stronę moich wrot. Znowu nic.
-Może mi się przesłyszało-powiedziałam w pustą przestrzeń. Widać, miałam rację, bo gdy tylko otworzyłam drzwi, nikogo nie znalazłam. Szczerze powiedziawszy byłam zła. Bo ktoś lub coś albo i nawet moja wyobraźnia zbudziła mnie z pięknego i błogiego snu. Spojrzałam na zegarek. Pozostało mi półtorej godziny do spotkania z Mateuszem. I półtorej godziny bycia człowiekiem. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałam nawet czy mam się bać. Porzuciłam moje rozterki w najgłębszy kąt mojej głowy (bo co miało się stać, to się stanie) i powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic , umyłam zęby i w oka mgnieniu wyprostowałam włosy. Następnie umalowałam oczy tuszem oraz kredką i nałożyłam na twarz podkład z Under Twenty. Byłam już w połowie gotowa do wyjścia, gdy zabrzęczało mi w głowie pytanie: W CO JA SIĘ UBIORĘ ?!
Wszystkie moje ciuchy były już spakowane. Na moje szczęście, wczorajsze (praktycznie w nienaruszonym stanie) ubrania pozostawiłam na krześle koło biurka. Były to legginsy jeansy, moja ulubiona, czerwona tunika i buty na lekkim obcasie. Szybko wskoczyłam w ciuszki i wyszłam z pokoju wraz ze wszystkimi moimi rzeczami. Odwróciłam się by ostatni raz spojrzeć na mój pokój, w którym spędziłam aż dwa miesiące. Bo (muszę przyznać) bardzo go pokochałam, czułam się w nim bardzo bezpieczna.
-Będę tęsknić.-powiedziałam do pokoiku (co było głupie) i poszłam na spotkanie z Mateuszem. Moim nowym psychologiem oraz... Zmiennikiem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz