-Alyson, rozumiem, że jesteś nową uczennicą, ale mogłabyś przestać rozmawiać z Rosalie ? To bardzo przeszkadza mi w prowadzeniu lekcji.
-Oczywiście proszę pani, bardzo przepraszam. To już się więcej nie powtórzy.
Ledwo wypowiedziawszy te słowa, zadzwonił dzwonek ogłaszający koniec lekcji.
-Zapiszcie sobie jeszcze zadanie domowe...
Wszyscy jęknęli. Ja też. Myślałam, że w Wampirzej Szkole nie będzie zadań domowych. Myliłam się.
-Chciałabym ,abyście napisali mi rozprawkę dotyczącą naszej dzisiejszej i wczorajszej lekcji. Ma zawierać ona około 3-4 strony.
-Na kiedy ?
Proszę nie na jutro, nie na jutro...
-Na jutro.
No to pięknie.
-Ale panna Alyson ma na tę rozprawkę czas do przyszłego tygodnia. A teraz koniec lekcji. Możecie iść.
Szybko spakowałam podręczniki do torby i wyszłam z sali. Chciałam być jak najdalej od Didyme, tej przeklętej sali i Socjologii. Wtem ktoś złapał mnie za nadgarstek i mocno szarpnął.
-Słuchaj, to, że jesteś nową dziewczyną, nie oznacza, że masz być traktowana inaczej niż my.
-Ale o co ci chodzi ? -powiedziałam do wysokiej blondynki.-Czy my się znamy?
-Mam na imię Athenodora, jestem szkolną pięknością, wszyscy mnie uwielbiają. Chodzi mi o to, że tę rozprawkę masz napisać na jutro! Tak jak każdy z nas!
-Didyme dała mi na to tydzień czasu, odczep się ode mnie jędzo!- krzyknęłam jej prosto w twarz i wyrwałam rękę z lodowego uścisku Athenodory.
-Coś ty powiedziała ?!-odkrzyknęła mi blondyna.
-Że masz mi dać święty spokój! Myślisz, że jesteś pępkiem świata? Jeszcze cię nie poznałam, ale widzę, że jesteś zapatrzoną w siebie dziewuchą! Wyzywasz innych bez podstawy ? Jesteś taka dojrzała! Spadaj już!
-Widać, że muszę ci powiedzieć ważną rzecz, którą zapamiętaj raz na zawsze: MNIE. SIĘ. NIE. WYZYWA. MNIE. SIĘ. WIELBI.- powiedziała rozzłoszczona Athenodora i wraz ze swoimi klonami, pognała na stołówkę.
Wtem, niespodziewanie, zebrany wokoło krąg, zaczął bić mi ogromne brawa.
-O co chodzi ?-zapytałam najbliżej stojącego chłopaka, który raczej chodził ze mną do klasy.
-Prawie wszyscy są pod ogromnym wrażeniem.
-Dlaczego?
-Ponieważ postanowiłaś się Blondynie. Jedna trzecia szkoły wprost jej nie cierpi. Wszystkich wyzywa, myśli, że jest królową całego Domu Nocy. A no i większość się jej boi.
-Czemu się jej boją?
Z tłumu podeszła do mnie ruda dziewczyna, na oko piętnastolatka.
-Athenodora ma nadzwyczajny dar. Jak ktoś ją denerwuje albo jej nie wielbi, łapie za rękę i zadaje ostry ból. Tak jakby razi prądem ale jest to jednak trochę inne. Tego nie da się opisać.
-Dlatego cieszymy się, że przyszła osoba, która się jej postawiła. Zwykle Blondi, kiedy złapie za nadgarstek...
-Chwila, chwila... Ona zadaje ból łapiąc wampiry za nadgarstek?
-Tak. Zawsze, kiedy Athenodora chce porazić kogoś prądem, chwyta swoją ofiarę za nadgarstek. A czemu pytasz?
-Ee... Nie ważne... Tak tylko pytałam...
-Oczywiście, że ważne! Powiedz nam kochana, co tutaj miało miejsce ? -zapytała Daisy, podchodząc do mnie z Rosalie i Angelą.
-Opowiem wam, ale możemy przejść w jakieś mniej tłoczne miejsce? Nie chcę aby wszyscy to słyszeli.-wyszeptałam do przyjaciółek.
-Oczywiście, chodź za nami, znamy znakomite miejsce na tę rozmowę.-powiedziała Rose, po czym chwyciła mnie za rękę i pociągnęła za sobą, wychodząc przez ogromne drzwi prowadzące do szkolnego ogrodu.
wtorek, 29 stycznia 2013
czwartek, 10 stycznia 2013
Rozdział 13
Sala 110 znajdowała się w głównym holu, tuż obok wejścia do szkoły. Odbywały się w niej lekcje socjologii.
-Która z was siedzi sama na Socjologii?
-Ja! - odpowiedziała Rosalie.
-No to znakomicie! Od dzisiaj siedzisz ze mną, siostro ! - powiedziałam i przytuliłam przyjaciółkę, której tak dawno nie widziałam.
-Cieszę się... Że się cieszysz.. Ale... Nie ... Uduś.... Mnie... - wyjąkała Rose.
-Ojej, przepraszam!- powiedziałam.
Wtem zadzwonił dzwonek ogłaszający początek lekcji.
-No pięknie.!- powiedziałam.
-Nie martw się, Didyme jest cudowna!
-Didyme to nasza nauczycielka?
-Oczywiście !- krzyknęły chórem moje przyjaciółki.
-A mówiąc o Socjologii... Pani idzie, ustawmy się! - krzyknęła Daisy, po czym ustawiła się w szeregu.
Weszliśmy do malutkiej salki, mieszczącej tylko 20 osób. Akurat, moja nowa klasa liczyła właśnie tyle Wampirów.
-Witajcie!-powiedziała Didyme.- Wyciągnijcie podręczniki i zajmijcie miejsca.
Jak kazała, tak wszyscy zrobili. Nauczycielka Socjologii wyglądała na nie więcej niż 25 lat. Miała zgrabną figurę, długie, rude włosy oraz piękne miodowe oczy. Zresztą, czym ja się zachwycam. Wszystkie Wampiry mają miodowe oczy. No, oprócz mnie. Ja jestem nowo narodzona.
-Zanim zaczniemy lekcję, chciałabym przedstawić wam pewną osobę.
O nie. Tylko nie to.
-Jest to nowo narodzona Wampirka, przybyła do naszej szkoły kilka godzin temu. Przywitajmy bardzo serdecznie Alyson. Pozwól tutaj do mnie i powiedz coś o sobie.
Cóż, zbytniego wyboru nie miałam, więc wolnym krokiem pomaszerowałam na środek sali i zaczęłam swoją krótką przemowę, przedstawiającą moją osobę:
-Nazywam się Alyson, nie mam nazwiska, gdyż po wypadku i śmierci rodziców wszystko zapomniałam. Przez ostatnie 3 miesiące znajdowałam się w psychiatryku. Ale nie pytajcie dlaczego, ponieważ nie chcę o tym mówić. Cóż no to to wszystko.
-Dobrze, dziękujemy Ci, zajmij swoje miejsce. Wszyscy proszę otworzyć podręczniki do socjologii na stronie 112.
Cała klasa jęknęła.
-Nie myślcie, że zrobimy wolną lekcję z okazji przybycia nowej uczennicy. No to zaczynamy...
-Która z was siedzi sama na Socjologii?
-Ja! - odpowiedziała Rosalie.
-No to znakomicie! Od dzisiaj siedzisz ze mną, siostro ! - powiedziałam i przytuliłam przyjaciółkę, której tak dawno nie widziałam.
-Cieszę się... Że się cieszysz.. Ale... Nie ... Uduś.... Mnie... - wyjąkała Rose.
-Ojej, przepraszam!- powiedziałam.
Wtem zadzwonił dzwonek ogłaszający początek lekcji.
-No pięknie.!- powiedziałam.
-Nie martw się, Didyme jest cudowna!
-Didyme to nasza nauczycielka?
-Oczywiście !- krzyknęły chórem moje przyjaciółki.
-A mówiąc o Socjologii... Pani idzie, ustawmy się! - krzyknęła Daisy, po czym ustawiła się w szeregu.
Weszliśmy do malutkiej salki, mieszczącej tylko 20 osób. Akurat, moja nowa klasa liczyła właśnie tyle Wampirów.
-Witajcie!-powiedziała Didyme.- Wyciągnijcie podręczniki i zajmijcie miejsca.
Jak kazała, tak wszyscy zrobili. Nauczycielka Socjologii wyglądała na nie więcej niż 25 lat. Miała zgrabną figurę, długie, rude włosy oraz piękne miodowe oczy. Zresztą, czym ja się zachwycam. Wszystkie Wampiry mają miodowe oczy. No, oprócz mnie. Ja jestem nowo narodzona.
-Zanim zaczniemy lekcję, chciałabym przedstawić wam pewną osobę.
O nie. Tylko nie to.
-Jest to nowo narodzona Wampirka, przybyła do naszej szkoły kilka godzin temu. Przywitajmy bardzo serdecznie Alyson. Pozwól tutaj do mnie i powiedz coś o sobie.
Cóż, zbytniego wyboru nie miałam, więc wolnym krokiem pomaszerowałam na środek sali i zaczęłam swoją krótką przemowę, przedstawiającą moją osobę:
-Nazywam się Alyson, nie mam nazwiska, gdyż po wypadku i śmierci rodziców wszystko zapomniałam. Przez ostatnie 3 miesiące znajdowałam się w psychiatryku. Ale nie pytajcie dlaczego, ponieważ nie chcę o tym mówić. Cóż no to to wszystko.
-Dobrze, dziękujemy Ci, zajmij swoje miejsce. Wszyscy proszę otworzyć podręczniki do socjologii na stronie 112.
Cała klasa jęknęła.
-Nie myślcie, że zrobimy wolną lekcję z okazji przybycia nowej uczennicy. No to zaczynamy...
wtorek, 8 stycznia 2013
Rozdział 12
Po jakiś 20 minutach zajechaliśmy. Mówiłam-gdybyśmy pobiegli (po wampirzemu) lasem, bylibyśmy zdecydowanie szybciej. O jakieś 15 minut szybciej.
Do tej pory, o szkole w Domu Nocy słyszałam tylko z opowieści. Twierdzono, że to pradawna, nawiedzona "Buda", w której uczyli się bardzo niegrzeczni nastolatkowie. Nikt nigdy nie przypuszczał, że za starymi, wysokimi murami uczą się nowo narodzone wampiry, żądne Krwi i Mordu.
Ja od zawsze interesowałam się tą szkołą. Chciałam się nawet kiedyś tam wkraść, poszperać w archiwach i dowiedzieć się jaki był główny cel tej szkoły, po co istniała i kto się w niej uczył. Od tego czynu zawsze powstrzymywała mnie moja siostra Kate i przyjaciółki: Rose, Angela i Daisy, które niespodziewanie zaginęły półtorej roku temu. I do tej pory nie odnalazły się.
O Wampirach wiem niewiele. Nigdy się nimi aż tak bardzo nie interesowałam. Wiadome było to, że żywią się krwią. Ale że biegają z prędkością światła.? Że potrafią opanować żądzę Mordu.? Tyle pytań cisnęło mi się na język, że postanowiłam zapytać się o to doświadczonego Wampira, Mateusza.
-Wiesz co, zabrzmi to jakbym była głupią dziennikarką ale muszę się zapytać: czy odpowiesz mi na kilka pytań ?
Matti uśmiechnął się.
-No skoro musisz ...
-No wybacz, ale niestety muszę. Dotyczą one-tu ściszyłam głos-wampirów.
-Alyson, nie musisz ściszać głosu kiedy wypowiadasz słowo "Wampir". A o nich dowiesz się wszystkiego na lekcjach. Właśnie. Muszę zapoznać cię z Twoim planem lekcji.
Dowiedziałam się, że lekcje są od poniedziałku do piątku (jak w normalnych szkołach). Zaczynają się od godziny 20 do godziny 1 w nocy. Zupełnie na odwrót. No tak. Przecież Wampiry boją się słońca. Oczywiście, mogą na nie wychodzić, ale czują się nie komfortowo. Dzisiaj czekała mnie wampirza socjologia, jazda konna, historia "Domu Nocy" oraz Historia Rodziny Cullenów oraz Sfory Wilków.
-Kto to są ci Cullenowie oraz ta cała SFORA ?
-Dowiesz się wszystkiego na lekcjach. A teraz czeka na ciebie pewna niespodzianka. Na sto procent będziesz z niej zadowolona. Chodź za mną.
Wypowiedziawszy te słowa, pociągnął mnie za sobą. Weszliśmy do głównego holu szkoły. Było w nim wiele posągów przedstawiających zapewne jakiś wampirów.
W holu kręciło się niewiele osób. A dlaczego? Ponieważ wszyscy byli na śniadaniu.
-Alyson, chodź wreszcie, niespodzianka jest blisko.!-krzyknął z zadowoleniem Matti.
"No dobrze"-westchnęłam i ruszyłam dalej za nim, ciągle się rozglądając po nowym miejscu.
Weszliśmy krętymi schodami na drugie piętro. Na tabliczce napisane było, że znajdują się tutaj pokoje dziewczęce.
-Już blisko.-powiedział Mateusz.-No i jesteśmy. Otwórz te drzwi a na pewno się ucieszysz. A i jeszcze jedno- od dzisiaj jest to Twój pokój. Przepraszam- WASZ pokój.
Wypowiedziawszy to odszedł bardzo szybko na dół, pozostawiając mnie samą przez drzwiami do pokoju 201.
-No dobrze, czas wejść.- powiedziałam i zapukałam do wrot.
-Proszę, wejdź!-powiedział miły, znajomy głosik.
Otworzywszy drzwi ujrzałam... Rosalie, Angelę i Daisy we własnych osobach! Ze łzami w oczach, rzuciłam walizkę i pobiegłam do nich. Przyjęły mnie z otwartymi ramionami. Zrobiłyśmy wielkiego "Misia", płacząc i tuląc się do siebie.
-A więc wy też ? To dlatego "Zaginęłyście" ? - zapytałam ze łzami ale ciągle się uśmiechając.
-No oczywiście! A teraz nasza kochana siostrzyczka dołączyła do naszej paczki.! Kochana, jak my za tobą tęskniłyśmy! Przez te całe półtorej roku tak nam ciebie brakowało! A teraz? Na reszcie jesteśmy znowu razem! - wykrzyczała Angela.
-No pewnie! Razem na wieki!-powiedziała Daisy po czym zwróciła się do mnie- A ty skarbie, przestań się mazać, rozpakuj się bo za 10 minut zaczynają się lekcje. Co masz pierwsze ? Hmm, socjologię?
-Tak.
-No to tak jak my.! A potem jazda konna?
-Owszem!
-No to chodzimy na te same zajęcia.! Lepiej być nie mogło- powiedziała Rosalie.
-Masz rację- przytaknęłam mojej kochanej przyjaciółce, po czym wytarłam oczy chusteczką, zabrałam plan lekcji oraz podręczniki leżące na moim łóżku, spakowałam wszystko w szkolną torbę i odrzekłam:
-No dziewczyny, idziemy na lekcje! Nie chcę się spóźnić już na pierwsze zajęcia!
Zamknęłyśmy drzwi do pokoju i poszłyśmy do sali 110.
Do tej pory, o szkole w Domu Nocy słyszałam tylko z opowieści. Twierdzono, że to pradawna, nawiedzona "Buda", w której uczyli się bardzo niegrzeczni nastolatkowie. Nikt nigdy nie przypuszczał, że za starymi, wysokimi murami uczą się nowo narodzone wampiry, żądne Krwi i Mordu.
Ja od zawsze interesowałam się tą szkołą. Chciałam się nawet kiedyś tam wkraść, poszperać w archiwach i dowiedzieć się jaki był główny cel tej szkoły, po co istniała i kto się w niej uczył. Od tego czynu zawsze powstrzymywała mnie moja siostra Kate i przyjaciółki: Rose, Angela i Daisy, które niespodziewanie zaginęły półtorej roku temu. I do tej pory nie odnalazły się.
O Wampirach wiem niewiele. Nigdy się nimi aż tak bardzo nie interesowałam. Wiadome było to, że żywią się krwią. Ale że biegają z prędkością światła.? Że potrafią opanować żądzę Mordu.? Tyle pytań cisnęło mi się na język, że postanowiłam zapytać się o to doświadczonego Wampira, Mateusza.
-Wiesz co, zabrzmi to jakbym była głupią dziennikarką ale muszę się zapytać: czy odpowiesz mi na kilka pytań ?
Matti uśmiechnął się.
-No skoro musisz ...
-No wybacz, ale niestety muszę. Dotyczą one-tu ściszyłam głos-wampirów.
-Alyson, nie musisz ściszać głosu kiedy wypowiadasz słowo "Wampir". A o nich dowiesz się wszystkiego na lekcjach. Właśnie. Muszę zapoznać cię z Twoim planem lekcji.
Dowiedziałam się, że lekcje są od poniedziałku do piątku (jak w normalnych szkołach). Zaczynają się od godziny 20 do godziny 1 w nocy. Zupełnie na odwrót. No tak. Przecież Wampiry boją się słońca. Oczywiście, mogą na nie wychodzić, ale czują się nie komfortowo. Dzisiaj czekała mnie wampirza socjologia, jazda konna, historia "Domu Nocy" oraz Historia Rodziny Cullenów oraz Sfory Wilków.
-Kto to są ci Cullenowie oraz ta cała SFORA ?
-Dowiesz się wszystkiego na lekcjach. A teraz czeka na ciebie pewna niespodzianka. Na sto procent będziesz z niej zadowolona. Chodź za mną.
Wypowiedziawszy te słowa, pociągnął mnie za sobą. Weszliśmy do głównego holu szkoły. Było w nim wiele posągów przedstawiających zapewne jakiś wampirów.
W holu kręciło się niewiele osób. A dlaczego? Ponieważ wszyscy byli na śniadaniu.
-Alyson, chodź wreszcie, niespodzianka jest blisko.!-krzyknął z zadowoleniem Matti.
"No dobrze"-westchnęłam i ruszyłam dalej za nim, ciągle się rozglądając po nowym miejscu.
Weszliśmy krętymi schodami na drugie piętro. Na tabliczce napisane było, że znajdują się tutaj pokoje dziewczęce.
-Już blisko.-powiedział Mateusz.-No i jesteśmy. Otwórz te drzwi a na pewno się ucieszysz. A i jeszcze jedno- od dzisiaj jest to Twój pokój. Przepraszam- WASZ pokój.
Wypowiedziawszy to odszedł bardzo szybko na dół, pozostawiając mnie samą przez drzwiami do pokoju 201.
-No dobrze, czas wejść.- powiedziałam i zapukałam do wrot.
-Proszę, wejdź!-powiedział miły, znajomy głosik.
Otworzywszy drzwi ujrzałam... Rosalie, Angelę i Daisy we własnych osobach! Ze łzami w oczach, rzuciłam walizkę i pobiegłam do nich. Przyjęły mnie z otwartymi ramionami. Zrobiłyśmy wielkiego "Misia", płacząc i tuląc się do siebie.
-A więc wy też ? To dlatego "Zaginęłyście" ? - zapytałam ze łzami ale ciągle się uśmiechając.
-No oczywiście! A teraz nasza kochana siostrzyczka dołączyła do naszej paczki.! Kochana, jak my za tobą tęskniłyśmy! Przez te całe półtorej roku tak nam ciebie brakowało! A teraz? Na reszcie jesteśmy znowu razem! - wykrzyczała Angela.
-No pewnie! Razem na wieki!-powiedziała Daisy po czym zwróciła się do mnie- A ty skarbie, przestań się mazać, rozpakuj się bo za 10 minut zaczynają się lekcje. Co masz pierwsze ? Hmm, socjologię?
-Tak.
-No to tak jak my.! A potem jazda konna?
-Owszem!
-No to chodzimy na te same zajęcia.! Lepiej być nie mogło- powiedziała Rosalie.
-Masz rację- przytaknęłam mojej kochanej przyjaciółce, po czym wytarłam oczy chusteczką, zabrałam plan lekcji oraz podręczniki leżące na moim łóżku, spakowałam wszystko w szkolną torbę i odrzekłam:
-No dziewczyny, idziemy na lekcje! Nie chcę się spóźnić już na pierwsze zajęcia!
Zamknęłyśmy drzwi do pokoju i poszłyśmy do sali 110.
sobota, 5 stycznia 2013
Rozdział 11
Prolog do rozdziału 11
Ból mnie oszałamiał.Tak właśnie tak. Byłam tak oszołomiona, że nic nie zdążyłam ogarnąć. Moje ciało próbowało odrzucić od siebie kolejną falę bólu. Myślę, że w końcu mu się to udało...
Rozdział 11
W końcu ocknęłam się z lodowego snu. Nie wiem ile czasu byłam nieprzytomna. Może godzinę, może tydzień, może miesiąc a może i rok.?Znajdowałam się nadal w przeciekającym wilgocią pomieszczeniu K102. Zastanowiłam się: dlaczego nie zabrano mnie stąd do Domu Nocy.? Dlaczego pozostawiono mnie samą w ciemnym pokoju w podziemiach.?
Spróbowałam się podnieść. Zrobiłam to bardzo szybko i zręcznie co nie było do mnie podobne. Ah no tak. Przecież jestem wampirem.
Spojrzałam w lewo. Znajdowała się tam jakaś postać. Mateusz czy Elezar.? A może Michael.? Chciałam zapytać kto tam jest ale nie mogłam. Palący ból w gardle uniemożliwiał mi to. Czułam się, jakby ktoś wsadził mi świeżo wypalone żelazo w buzię.
Wtem usłyszałam śmiech. Szczery i uprzejmy śmiech, który przypominał mi tylko jedną osobę: Mateusza.
-Chyba przyda ci się moja pomoc-powiedział i podał mi szklankę z czerwonym płynem-To ci na pewno pomoże.
Skinęłam głową i wzięłam od Mateusza szklaneczkę z czymś czerwonym. Podniosłam to coś do ust. Wzięłam łyczek. Potem drugi, trzeci, czwarty i w ten sposób czerwony płyn zniknął. Szczerze powiedziawszy, bardzo mi to smakowało.
-Co to było?- zapytałam.
-Krew a cóż by innego?-odparł Mateusz.
No tak.! Krew.! Jak mogłam sama na to nie wpaść?! Przecież Wampiry piją tylko krew.! To ich główne pożywienie .!
-Nie sądziłam, że krew jest taka smaczna. Od zawsze się jej brzydziłam. Jako człowiek mdlałam na jej widok. A teraz? Uwielbiam ją.! Jest przepyszna. Masz może więcej .?
-Wiedziałem, że tak będzie. Dlatego się przygotowałem. Mam jeszcze jedną buteleczkę. Proszę, wypij.
I podał mi czerwony płyn. Wypiłam ją jednym duszkiem.
-Dobrze, teraz musimy już iść.
-Dokąd?-zapytałam.
-Do Domu Nocy.
Gdy to tylko wypowiedział, wyprowadził mnie z pokoju K102 i skierował schodami w górę.
-Alyson, posłuchaj mnie. Na górze jest pełno ludzi. Musisz powstrzymać pragnienie, aby się na nich nie rzucić i nie zdemaskować istnienia wampirów. Dasz radę? Czy może powinniśmy iść tunelami?
-Lubię wyzwania. Sądzę, że dam radę. W każdym bądź razie, postaram się.
Doszliśmy na górę. W koło nas było pełno ludzi, głównie pracowników psychiatryka. Czułam pulsujące żyłki w ich ciałach. Z miłą chęcią skosztowałabym ich krwi. Jednak wiedziałam, że muszę się powstrzymać, dlatego zaczęłam ignorować płynącą w ich żyłach krew.
Ciągnąć za sobą walizki, w końcu wraz z Mateuszem, wyszliśmy z budynku psychiatryka. Teraz kierowaliśmy się w stronę pięknego, czarnego BMW.
-Czy nie szybciej byłoby pobiec niż jechać samochodem?
-Masz rację, byłoby lepiej, szybciej i wygodniej. Lecz nie możemy narazić się na niebezpieczeństwo zdemaskowania.
-A gdyby tak lasem...
-Nie ma mowy. W lesie chodzi teraz pełno grzybiarzy. Przecież jest to czas grzybobrania.!
Nie odpowiedziałam mu. Wiedziałam, że ma rację lecz nie chciałam mu jej przyznawać.
-Alyson, podaj mi swoje walizki i wsiadaj do samochodu.
Jak rozkazał tak zrobiłam.
W końcu i on wsiadł za kierownicę i ruszyliśmy w stronę Domu Nocy...
Rozdział 10
Nie wiem ile czasu błąkałam się po całym psychiatryku ale za nic pod słońcem nie mogłam znaleźć tego przeklętego pokoju K102, w którym miałam spotkać mojego zmiennika (Mateusza).
-A może to i dobrze?-powiedziałam do siebie-Jak się z nim nie spotkam, pozostanę człowiekiem i odwrócę swój los!- lecz po dłuższym zastanowieniu odparłam- Z drugiej jednak strony...
Nie dokończyłam swoich przemyśleń, gdyż przede mną pojawił się... Mateusz we własnej osobie! Te jego piękne włosy, muskularne ciało, niesamowite oczy...
-Alyson, chodź za mną.-powiedział swoim mega czarującym głosem, przy czym oderwał mnie od ślinienia się na widok jego ciała.
"Jak mus to mus" pomyślałam i ruszyłam za nim.
Szliśmy dosyć długo, po bardzo krętych schodach prowadzących ciągle w dół. W końcu doszliśmy do pokoju K102, który znajdował się... W podziemiach?!
-A ja się dziwiłam, że nie mogę tego gabinetu znaleźć.-powiedziałam do Mateusza.
Nic mi nie odpowiedział, co było dziwne. Nawet się nie uśmiechnął. Stał tylko w bezruchu(jak na wampira przystało) czym mnie bardzo rozzłościł. Nie dość, że znajdowaliśmy się w śmierdzącym i przeciekającym wilgocią pomieszczeniu, to jeszcze ON nie był łaskaw zrobić, tego co musiał: Zamienić mnie w Wampira.
-Hej Ty! Czego tak stoisz?! Czy nie powinieneś mnie przypadkiem zmienić ?!- krzyknęłam do niego bardzo wkurzona.
Lecz on tylko wybuchnął śmiechem. Śmiechem tak bardzo czarującym, że zastanawiałam się czy mnie nie hipnotyzuje.
-Czego tak się śmiejesz!!!
-Bo jesteś taka urocza gdy się złościsz, hahahah...-odpowiedział nie przestając się ze mnie nabijać i śmiać.
-Przestaniesz w końcu?!
Po 10 minutach uspokoił się.
-Przejdźmy do rzeczy...-powiedział do mnie, odsłaniając swoje kły i rzucając się na mnie.
Upadłam. Czułam tylko, jak jego zęby przegryzają moją skórę i wpuszczają jad. W końcu moje serce przestało bić...
-A może to i dobrze?-powiedziałam do siebie-Jak się z nim nie spotkam, pozostanę człowiekiem i odwrócę swój los!- lecz po dłuższym zastanowieniu odparłam- Z drugiej jednak strony...
Nie dokończyłam swoich przemyśleń, gdyż przede mną pojawił się... Mateusz we własnej osobie! Te jego piękne włosy, muskularne ciało, niesamowite oczy...
-Alyson, chodź za mną.-powiedział swoim mega czarującym głosem, przy czym oderwał mnie od ślinienia się na widok jego ciała.
"Jak mus to mus" pomyślałam i ruszyłam za nim.
Szliśmy dosyć długo, po bardzo krętych schodach prowadzących ciągle w dół. W końcu doszliśmy do pokoju K102, który znajdował się... W podziemiach?!
-A ja się dziwiłam, że nie mogę tego gabinetu znaleźć.-powiedziałam do Mateusza.
Nic mi nie odpowiedział, co było dziwne. Nawet się nie uśmiechnął. Stał tylko w bezruchu(jak na wampira przystało) czym mnie bardzo rozzłościł. Nie dość, że znajdowaliśmy się w śmierdzącym i przeciekającym wilgocią pomieszczeniu, to jeszcze ON nie był łaskaw zrobić, tego co musiał: Zamienić mnie w Wampira.
-Hej Ty! Czego tak stoisz?! Czy nie powinieneś mnie przypadkiem zmienić ?!- krzyknęłam do niego bardzo wkurzona.
Lecz on tylko wybuchnął śmiechem. Śmiechem tak bardzo czarującym, że zastanawiałam się czy mnie nie hipnotyzuje.
-Czego tak się śmiejesz!!!
-Bo jesteś taka urocza gdy się złościsz, hahahah...-odpowiedział nie przestając się ze mnie nabijać i śmiać.
-Przestaniesz w końcu?!
Po 10 minutach uspokoił się.
-Przejdźmy do rzeczy...-powiedział do mnie, odsłaniając swoje kły i rzucając się na mnie.
Upadłam. Czułam tylko, jak jego zęby przegryzają moją skórę i wpuszczają jad. W końcu moje serce przestało bić...
Rozdział 9
-Kto tam?-zapytałam zaspanym głosem słysząc, jak ktoś dobija się do moich drzwi. Odpowiedziała mi głucha cisza.
-Kto tam?!-krzyknęłam w stronę moich wrot. Znowu nic.
-Może mi się przesłyszało-powiedziałam w pustą przestrzeń. Widać, miałam rację, bo gdy tylko otworzyłam drzwi, nikogo nie znalazłam. Szczerze powiedziawszy byłam zła. Bo ktoś lub coś albo i nawet moja wyobraźnia zbudziła mnie z pięknego i błogiego snu. Spojrzałam na zegarek. Pozostało mi półtorej godziny do spotkania z Mateuszem. I półtorej godziny bycia człowiekiem. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałam nawet czy mam się bać. Porzuciłam moje rozterki w najgłębszy kąt mojej głowy (bo co miało się stać, to się stanie) i powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic , umyłam zęby i w oka mgnieniu wyprostowałam włosy. Następnie umalowałam oczy tuszem oraz kredką i nałożyłam na twarz podkład z Under Twenty. Byłam już w połowie gotowa do wyjścia, gdy zabrzęczało mi w głowie pytanie: W CO JA SIĘ UBIORĘ ?!
Wszystkie moje ciuchy były już spakowane. Na moje szczęście, wczorajsze (praktycznie w nienaruszonym stanie) ubrania pozostawiłam na krześle koło biurka. Były to legginsy jeansy, moja ulubiona, czerwona tunika i buty na lekkim obcasie. Szybko wskoczyłam w ciuszki i wyszłam z pokoju wraz ze wszystkimi moimi rzeczami. Odwróciłam się by ostatni raz spojrzeć na mój pokój, w którym spędziłam aż dwa miesiące. Bo (muszę przyznać) bardzo go pokochałam, czułam się w nim bardzo bezpieczna.
-Będę tęsknić.-powiedziałam do pokoiku (co było głupie) i poszłam na spotkanie z Mateuszem. Moim nowym psychologiem oraz... Zmiennikiem.
-Kto tam?!-krzyknęłam w stronę moich wrot. Znowu nic.
-Może mi się przesłyszało-powiedziałam w pustą przestrzeń. Widać, miałam rację, bo gdy tylko otworzyłam drzwi, nikogo nie znalazłam. Szczerze powiedziawszy byłam zła. Bo ktoś lub coś albo i nawet moja wyobraźnia zbudziła mnie z pięknego i błogiego snu. Spojrzałam na zegarek. Pozostało mi półtorej godziny do spotkania z Mateuszem. I półtorej godziny bycia człowiekiem. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałam nawet czy mam się bać. Porzuciłam moje rozterki w najgłębszy kąt mojej głowy (bo co miało się stać, to się stanie) i powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic , umyłam zęby i w oka mgnieniu wyprostowałam włosy. Następnie umalowałam oczy tuszem oraz kredką i nałożyłam na twarz podkład z Under Twenty. Byłam już w połowie gotowa do wyjścia, gdy zabrzęczało mi w głowie pytanie: W CO JA SIĘ UBIORĘ ?!
Wszystkie moje ciuchy były już spakowane. Na moje szczęście, wczorajsze (praktycznie w nienaruszonym stanie) ubrania pozostawiłam na krześle koło biurka. Były to legginsy jeansy, moja ulubiona, czerwona tunika i buty na lekkim obcasie. Szybko wskoczyłam w ciuszki i wyszłam z pokoju wraz ze wszystkimi moimi rzeczami. Odwróciłam się by ostatni raz spojrzeć na mój pokój, w którym spędziłam aż dwa miesiące. Bo (muszę przyznać) bardzo go pokochałam, czułam się w nim bardzo bezpieczna.
-Będę tęsknić.-powiedziałam do pokoiku (co było głupie) i poszłam na spotkanie z Mateuszem. Moim nowym psychologiem oraz... Zmiennikiem.
Rozdział 8
Byłam już w połowie drogi do gabinetu dyrektora Wariatkowa, kiedy zdażyło się coś nadzwyczajnego. Idąc korytarzem, zauważyłam nową osobę. Był to chłopak, blondyn, średniego wzrostu o niebieskich oczach, które zmieniały kolor. Ubrany był w czarne spodnie oraz czarny T-shirt. Wyglądał jak przeciętny nastolatek, jednak było w nim coś wyjątkowego i... Dziwnego? Przechodząc koło niego, poczułam zapach krwi zmieszanej z męskimi perfumami. Ciarki przeszły mi po plecach, kiedy ten dziwny młodzieniec uśmiechnął się do mnie i spojrzał w moim kierunku swoimi miodowo-czerwonymi oczami. Dopiero wtedy ocknęłam się. Zrozumiałam, że patrzę na niego z rozdziawioną buzią. Bo muszę przyznać, był niezłym ciachem. Wpadł mi w oko, lecz niestety, nie mogłam dłużej tak stać i gapić się na niego. Ze smutkiem ruszyłam się z miejsca i wtedy On zastawił mi drogę.
-Emm, przepraszam pana ale... Chciałabym przejść, ponieważ...No, eee... Mam bardzo ważną sprawę do załatwienia i... Strasznie mi się śpieszy!-powiedziałam lekko speszona.
-Jasne, przepraszam. To do następnego razu. Żegnaj!-odpowiedział i pobiegł w przeciwną stronę.
-Masz rację, do następnego razu!-krzyknęłam za nim i poszłam wprost do mojego celu.
Kiedy znalazłam się pod gabinetem dyrektora Psychiatryka, usłyszałam dziwną rozmowę . Trochę się zdenerwowałam, ponieważ miałam bardzo ważną sprawę a Michael był znajęty. Nie zwlekając na nic, zapukałam i wparowałam do środka.
-Dzień dobry proszę pana!-powiedziałam uradowana, jak gdyby nigdy nic- Mam pewną sprawę.
-Witaj Alyson. Czy to nie może poczekać? Rozmawiam teraz przez telefon, jak widzisz.
-Widzę, widzę. Ale to na prawdę ważne. Tylko się spytam i już mnie nie ma.
-Eh, no dobrze, mów ale szybciutko.
-Otóż, ja i moja przyjaciółka Kristen, chciałybyśmy wyjść dzisiaj do kina. Mamy zarezerwowane bilety. Czy mogłybyśmy pójść? Proszę.
Michael zastanowił się.
-A o której wrócicie ?
-Około 22.00.
-Okej, macie zgodę. Możecie iść. Tylko się nie spóźnijcie!
-Dziękuję bardzo, z całego serca! Jestem pana dłóżniczką.-powiedziałam i już miałam wyjść, kiedy jedno zdanie sparaliżowało mnie na krótką chwilkę.
-Jutro o 9.00 masz spotkanie z Mateuszem, twoim nowym psychologiem. Nie spóźnij się.
-Ale... Jak to... To już nazajutrz? Nie za 2 dni?
-Nie. Jutro jest 4 października. Czyżbyś zapomniała?
Nie odpowiedziałam mu. Chciało mi się płakać. Bo faktycznie-zapomniałam. Już jutro stanę się Wampirem. Nigdy nie umrę, nigdy nie spotkam się z rodziną. Będę się uczyć w Domu Nocy, nie wiadomo do kiedy i...
-Alyson, wszystko w porządku? Powinnaś już iść, spóźnicie się na film.
-Wie pan co, odechciało mi się. Może Kristen pójdzie, ja nie mam ochoty. Do widzenia.-powiedziałam i wybiegłam z gabinetu Michaela.
Biegnąc korytarzem, natknęłam się na czekającą na mnie Kristen. Była troszkę zdenerwowana.
-I co? Załatwiłaś? Możemy iść?
Nie wiedziałam, czy powiedzieć jej prawdę czy skłamać. Nie chciałam po raz kolejny jej zawieść. Lecz postanowiłam powiedzieć jej prawdę.
-Michael zgodził się abyśmy poszły, ale...
Moja przyjaciółka aż pisnęła z radości.
-Jupi, wiedziałam, że ci się uda! Jesteś kochana, boska, cudowna! To co, idziemy?
-No właśnie w tym problem, że nie mam ochoty iść.
-Co?! Co ty mówisz! Jeszcze 15 minut temu tak cieszyłaś się z wyjścia!
-Wtedy tak, teraz nie. Jak chcesz, możesz iść z kimś innym. Cześć !-powiedziałam z łzami w oczach i ruszyłam w kierunku swojego pokoiku.
Kristen nic za mną nie krzyknęła. Nawet nie próbowała mnie dogonić. Szczerze powiedziawszy, miałam to gdzieś.
Kiedy dotarłam do swojego małego pokoju, nie wiedziałam co ze sobą począć. Posprzątałam troszkę i postanowiłam zacząć się pakować. Wyciągnęłam z szafy moją dużą, różowo-czarną walizkę i zaczęłam ją zapełniać ubraniami, kosmetykami oraz różnymi przedmiotami. Pakując się, odnalazłam mojego laptopa, którego cisnęłam pomiędzy bluzki a skarpetki. Natrafiłam także na rodzinne zdjęcie. Od razu zaczęłam płakać. Tak bardzo mi ich brakowało. A najgorsze było to, że już nigdy ich nie zobaczę.
Zakończywszy pakowanie, zrobiłam demakijaż,przebrałam się w piżamę i położyłam się spać. Był to mój ostatni sen w ludzkiej skórze.
-Emm, przepraszam pana ale... Chciałabym przejść, ponieważ...No, eee... Mam bardzo ważną sprawę do załatwienia i... Strasznie mi się śpieszy!-powiedziałam lekko speszona.
-Jasne, przepraszam. To do następnego razu. Żegnaj!-odpowiedział i pobiegł w przeciwną stronę.
-Masz rację, do następnego razu!-krzyknęłam za nim i poszłam wprost do mojego celu.
Kiedy znalazłam się pod gabinetem dyrektora Psychiatryka, usłyszałam dziwną rozmowę . Trochę się zdenerwowałam, ponieważ miałam bardzo ważną sprawę a Michael był znajęty. Nie zwlekając na nic, zapukałam i wparowałam do środka.
-Dzień dobry proszę pana!-powiedziałam uradowana, jak gdyby nigdy nic- Mam pewną sprawę.
-Witaj Alyson. Czy to nie może poczekać? Rozmawiam teraz przez telefon, jak widzisz.
-Widzę, widzę. Ale to na prawdę ważne. Tylko się spytam i już mnie nie ma.
-Eh, no dobrze, mów ale szybciutko.
-Otóż, ja i moja przyjaciółka Kristen, chciałybyśmy wyjść dzisiaj do kina. Mamy zarezerwowane bilety. Czy mogłybyśmy pójść? Proszę.
Michael zastanowił się.
-A o której wrócicie ?
-Około 22.00.
-Okej, macie zgodę. Możecie iść. Tylko się nie spóźnijcie!
-Dziękuję bardzo, z całego serca! Jestem pana dłóżniczką.-powiedziałam i już miałam wyjść, kiedy jedno zdanie sparaliżowało mnie na krótką chwilkę.
-Jutro o 9.00 masz spotkanie z Mateuszem, twoim nowym psychologiem. Nie spóźnij się.
-Ale... Jak to... To już nazajutrz? Nie za 2 dni?
-Nie. Jutro jest 4 października. Czyżbyś zapomniała?
Nie odpowiedziałam mu. Chciało mi się płakać. Bo faktycznie-zapomniałam. Już jutro stanę się Wampirem. Nigdy nie umrę, nigdy nie spotkam się z rodziną. Będę się uczyć w Domu Nocy, nie wiadomo do kiedy i...
-Alyson, wszystko w porządku? Powinnaś już iść, spóźnicie się na film.
-Wie pan co, odechciało mi się. Może Kristen pójdzie, ja nie mam ochoty. Do widzenia.-powiedziałam i wybiegłam z gabinetu Michaela.
Biegnąc korytarzem, natknęłam się na czekającą na mnie Kristen. Była troszkę zdenerwowana.
-I co? Załatwiłaś? Możemy iść?
Nie wiedziałam, czy powiedzieć jej prawdę czy skłamać. Nie chciałam po raz kolejny jej zawieść. Lecz postanowiłam powiedzieć jej prawdę.
-Michael zgodził się abyśmy poszły, ale...
Moja przyjaciółka aż pisnęła z radości.
-Jupi, wiedziałam, że ci się uda! Jesteś kochana, boska, cudowna! To co, idziemy?
-No właśnie w tym problem, że nie mam ochoty iść.
-Co?! Co ty mówisz! Jeszcze 15 minut temu tak cieszyłaś się z wyjścia!
-Wtedy tak, teraz nie. Jak chcesz, możesz iść z kimś innym. Cześć !-powiedziałam z łzami w oczach i ruszyłam w kierunku swojego pokoiku.
Kristen nic za mną nie krzyknęła. Nawet nie próbowała mnie dogonić. Szczerze powiedziawszy, miałam to gdzieś.
Kiedy dotarłam do swojego małego pokoju, nie wiedziałam co ze sobą począć. Posprzątałam troszkę i postanowiłam zacząć się pakować. Wyciągnęłam z szafy moją dużą, różowo-czarną walizkę i zaczęłam ją zapełniać ubraniami, kosmetykami oraz różnymi przedmiotami. Pakując się, odnalazłam mojego laptopa, którego cisnęłam pomiędzy bluzki a skarpetki. Natrafiłam także na rodzinne zdjęcie. Od razu zaczęłam płakać. Tak bardzo mi ich brakowało. A najgorsze było to, że już nigdy ich nie zobaczę.
Zakończywszy pakowanie, zrobiłam demakijaż,przebrałam się w piżamę i położyłam się spać. Był to mój ostatni sen w ludzkiej skórze.
Rozdział 7
Od wczoraj nie przestawałam płakać. Już 20 godzin leżałam w bezruchu na lóżku i smarkałam w poduszkę. A dlaczego? Ponieważ nic mi się nie chciało. Nie miałam na nic siły. Chciałam przeczekać te 2 dni w samotności i ciszy, płacząc i nic nie robiąc. Nadal nie potrafiłam zrozumieć prawdy, że zostanę Wampirem. To nie mieściło się w mojej głowie. "Zostanę naznaczona i już zawsze będę uczyć się w Domu Nocy". To mnie przygnębiało. Nie chciałam tego. Nie chciałam żyć wiecznie. Chciałam umrzeć jak normalni ludzie i spotkać się z moimi rodzicami oraz Kate... Moja siostra. To ona to przewidziała.
-To jej wina !- krzyknęłam w pustą przestrzeń.
Nie. Nie powinnam nikogo obwiniać a na pewno nie moją zmarłą siostrzyczkę. Życie tak wybrało. To moje przeznaczenie i powinnam się z tym pogodzić. Ale nie potrafiłam. Za dużo tego wszystkiego. Wypadek, śmierć rodziców, Wariatkowo, Elezar, Afrodyta, pan Michael, Naznaczenie... Czy mogło być jeszcze gorzej?
-Alyson!-krzyknął ktoś zza drzwi-Czy wpuścisz mnie wkońcu do swojego pokoju?
No tak. Zapomniałam, że byłam na dzisiaj umówiona z Kristen.
-Jasne, że cię wpuszczę! Daj mi dziesięć, góra dwadzieścia minut, abym mogła się ogarnąć! Nie chciałabyś widzieć mnie w tym stanie!
Wypowiedziawszy te słowa, pobiegłam do łazienki. Umyłam się, umalowałam się i na szybko zaplotłam warkocza. Ubrałam się w dziurawe dżinsy i ulubiony T-Shirt, do tego założyłam czarne Conversy. W nocnej szafce znalazłam kolczyki, które dostałam od Taty oraz zegarek od Kate. Wszystkie te czynności zajęły mi piętnaście minut. Gdy miałam już wychodzić, zorientowałam się, że nie mam torby.
-Alyson, ileż można czekać! Spóźnimy się!
-Już, już wychodzę, tylko znajdę moją ulubioną torebkę!
Ale... Gdzie ona jest !? Hm, pod stołem jej nie ma, pod łóżkiem też nie. Zajżałam do szafy. Tam też jej nie było. Wtem rzucił mi się w oczy czarny, pozłacany pasek od torebki. Uf, to była ona. Bardzo ucieszyłam się, że ją znalazłam, ponieważ już zaczęłam panikować, że jej nie znajdę. Spakowałam Iphona, błyszczyk, podręczne lusterko, dwie paczki chusteczek higienicznych i wyszłam z pokoju.
-No nareszcie! Czekam na ciebie już ponad 45 minut! Ileż można!
-Przepraszam cię najmocniej kochana!-powiedziałam, zamykając pokój na klucz.-Po prostu zaspałam.
-Dobrze, już dobrze, rozumiem. Czyli co, możemy już iść?
-Jasne, że tak, tylko załatwię jeszcze tę sprawę z dyrektorem .
-To Ty mu jeszcze nie mówiłaś, że wychodzimy dzisiaj z Wariatkowa na cały dzień?!
-No...Eee... Nie. Tylko proszę cię, nie wściekaj się!
Kristen, moja najlepsza przyjaciółka z Psychiatryka, bardzo się zdenerwowała.
-No wiesz ty co! Powieżyłam Ci to zadanie, zaufałam Ci, że załatwisz to z dyerktorem a Ty... A co będzie jak nas nie puści?! Pomyślałaś o tym?! Bilety przepadną, a tego filmu już nigdzie nie obejrzymy! Takie sprawy załatwia się wczesniej, a nie na ostatnią chwilę!
-Oh nie panikuj, zobaczysz, puści nas! A jak nie to... Obejrzymy ten film na zalukaj.tv !
-Ale to nie to samo co w kinie!
-Kristen, daj spokój! Wiem, że to nie jest to samo, ale jak się nie uda, nie będziemy miały innego wyjścia!
Moja przyjaciółka zamysliła się. Wyglądała tak pięknie, kiedy myślała. Zresztą, odkąd ją tylko poznałam, była prześliczna.
-Zgadzam się z Tobą, ale liczę, że przekonasz Michaela i będziemy mogły wyjść w końcu z cienia! Mam dosyć ukrywania się w tym domu.
Kristen miała rację. Przez ten cały czas nie wyściubiłyśmy nosa poza teren psychiatryka. Powinni nas wypuścić!
-Poczekaj tutaj, ja pójdę porozmawiać z dyrektorem. Zastosuję mowę w stylu "Bardzo grzeczna Alyson".
Obie wybuchnęłyśmy śmiechem, a ja poszłam porozmawiać z panem Michaelem na temat wyjścia do kina.
-To jej wina !- krzyknęłam w pustą przestrzeń.
Nie. Nie powinnam nikogo obwiniać a na pewno nie moją zmarłą siostrzyczkę. Życie tak wybrało. To moje przeznaczenie i powinnam się z tym pogodzić. Ale nie potrafiłam. Za dużo tego wszystkiego. Wypadek, śmierć rodziców, Wariatkowo, Elezar, Afrodyta, pan Michael, Naznaczenie... Czy mogło być jeszcze gorzej?
-Alyson!-krzyknął ktoś zza drzwi-Czy wpuścisz mnie wkońcu do swojego pokoju?
No tak. Zapomniałam, że byłam na dzisiaj umówiona z Kristen.
-Jasne, że cię wpuszczę! Daj mi dziesięć, góra dwadzieścia minut, abym mogła się ogarnąć! Nie chciałabyś widzieć mnie w tym stanie!
Wypowiedziawszy te słowa, pobiegłam do łazienki. Umyłam się, umalowałam się i na szybko zaplotłam warkocza. Ubrałam się w dziurawe dżinsy i ulubiony T-Shirt, do tego założyłam czarne Conversy. W nocnej szafce znalazłam kolczyki, które dostałam od Taty oraz zegarek od Kate. Wszystkie te czynności zajęły mi piętnaście minut. Gdy miałam już wychodzić, zorientowałam się, że nie mam torby.
-Alyson, ileż można czekać! Spóźnimy się!
-Już, już wychodzę, tylko znajdę moją ulubioną torebkę!
Ale... Gdzie ona jest !? Hm, pod stołem jej nie ma, pod łóżkiem też nie. Zajżałam do szafy. Tam też jej nie było. Wtem rzucił mi się w oczy czarny, pozłacany pasek od torebki. Uf, to była ona. Bardzo ucieszyłam się, że ją znalazłam, ponieważ już zaczęłam panikować, że jej nie znajdę. Spakowałam Iphona, błyszczyk, podręczne lusterko, dwie paczki chusteczek higienicznych i wyszłam z pokoju.
-No nareszcie! Czekam na ciebie już ponad 45 minut! Ileż można!
-Przepraszam cię najmocniej kochana!-powiedziałam, zamykając pokój na klucz.-Po prostu zaspałam.
-Dobrze, już dobrze, rozumiem. Czyli co, możemy już iść?
-Jasne, że tak, tylko załatwię jeszcze tę sprawę z dyrektorem .
-To Ty mu jeszcze nie mówiłaś, że wychodzimy dzisiaj z Wariatkowa na cały dzień?!
-No...Eee... Nie. Tylko proszę cię, nie wściekaj się!
Kristen, moja najlepsza przyjaciółka z Psychiatryka, bardzo się zdenerwowała.
-No wiesz ty co! Powieżyłam Ci to zadanie, zaufałam Ci, że załatwisz to z dyerktorem a Ty... A co będzie jak nas nie puści?! Pomyślałaś o tym?! Bilety przepadną, a tego filmu już nigdzie nie obejrzymy! Takie sprawy załatwia się wczesniej, a nie na ostatnią chwilę!
-Oh nie panikuj, zobaczysz, puści nas! A jak nie to... Obejrzymy ten film na zalukaj.tv !
-Ale to nie to samo co w kinie!
-Kristen, daj spokój! Wiem, że to nie jest to samo, ale jak się nie uda, nie będziemy miały innego wyjścia!
Moja przyjaciółka zamysliła się. Wyglądała tak pięknie, kiedy myślała. Zresztą, odkąd ją tylko poznałam, była prześliczna.
-Zgadzam się z Tobą, ale liczę, że przekonasz Michaela i będziemy mogły wyjść w końcu z cienia! Mam dosyć ukrywania się w tym domu.
Kristen miała rację. Przez ten cały czas nie wyściubiłyśmy nosa poza teren psychiatryka. Powinni nas wypuścić!
-Poczekaj tutaj, ja pójdę porozmawiać z dyrektorem. Zastosuję mowę w stylu "Bardzo grzeczna Alyson".
Obie wybuchnęłyśmy śmiechem, a ja poszłam porozmawiać z panem Michaelem na temat wyjścia do kina.
Rozdział 6
Obudziłam się dosyć wcześnie, bo o godzinie 7.30. Odkąd przebywam w tym Wariatkowie, nie spałam dłużej niż do godzinki 9.00. Mam tutaj jakieś problemy ze snem. Może to przez moje problemy, które trwają już dwa miesiące. Nadal nie potrafię otrząsnąć się po śmierci rodziców i mojej siostry. Może przez to źle sypiam. Do tego dochodzi problem Elezara… Nigdy nie wierzyłam, że duchy naprawdę istnieją. A jednak. Dopóki Afrodyta… Właśnie! Na śmierć zapomniałam, że miałam jakoś skontaktować się z moją przyjaciółką-duchem. Tylko nie miałam pojęcia jak to zrobić. Nie umiałam przywoływać duchów. Nigdy tego nie robiłam… Musiałam coś wymyślić. Tylko, co? Miałam się pomodlić? Nie, to głupie… Miałam krzyknąć jej imię czy może odprawić jakiś specjalny rytuał? Informacje o przywoływaniu duchów mogłam znaleźć tylko w dwóch miejscach: w Internecie albo w Bibliotece miejskiej koło Domu Nocy. Druga opcja nie wchodziła w grę. Po pierwsze nie chciałam kręcić się koło świata wampirów a po drugie nie mogę opuszczać terenu Psychiatryka. Pozostał mi tylko Internet… Tylko gdzie był mój laptop? Zawsze leży na szafce nocnej koło mojego łóżka. Ale teraz go tam nie było! Wzrokowo przeszukałam mój pokój. Nic. Wstałam z łoża i zaczęłam szperać po półkach. Ani śladu laptopa.
-No to pięknie- powiedziałam na głos.
Nie dość, że nie wiedziałam jak przywołać Afrodytę do mnie to jedyne źródło informacji właśnie przepadło. Teraz to naprawdę nie wiedziałam, co robić ani gdzie szukać odpowiedzi na moje pytania. Pozostało mi tylko jedno… Wymknąć się do Biblioteki miejskiej koło Domu Nocy i…
-Alyson, nie powinnaś opuszczać Psychiatryka. To zbyt niebezpieczne…
Nawet nie musiałam się odwracać, aby wiedzieć, kto mnie odwiedził. Zbyt dobrze znałam jej głos.
-Afrodyto, dziękuję Ci, że mnie odwiedziłaś… Wiem, że niebezpieczna byłaby wyprawa do Biblioteki Miejskiej, ale potrzebowałam informacji jak przywołać duchy a laptopa ktoś mi zabrał i…
-Nie musisz mi tego mówić, ja Wszystko wiem. Zapomniałaś? Czytam ci w myślach.
-Ano tak, masz rację. Możesz mi powiedzieć, jak następnym razem mam cię przywołać, aby z tobą porozmawiać?
-Oh to bardzo proste. Wystarczy, że trzy razy wymówisz zdanie: „Afrodyto, przybądź tu” a zjawię się w oka mgnieniu.
-Dobrze, poczekaj, tylko zanotuję te słowa… Okej już! Bardzo się cieszę, że możemy porozmawiać. Mam do ciebie ogromną prośbę!
-Do mnie?
-Tak do ciebie. Mogłabym cię poprosić o…
-Poczekaj chwilkę, nie rozpędzaj się tak. Muszę ci przekazać coś ważnego, mianowicie informację od Kate.
Imię mojej siostry podziałało na mnie bardzo mocno. Ona znowu ma dla mnie informacje…
-Alyson, posłuchaj mnie bardzo uważnie… Twoja siostra przewiduje przyszłość na Ziemi. Przewidziała ją teraz Tobie.
-Kate jest przepowiednią?
-Tak.
-Dobrze, powiedz mi, co przewidziała?
-W swojej przepowiedni zauważyła, jak zamieniają cię w Wampira i jak trafiasz do Domu Nocy.
Jej słowa mnie zszokowały. Zostanę Naznaczona i będę w Wampirskiej szkole? Czy to w ogóle możliwe?
-Tak, jest to prawda. Zostaniesz Wampirem i będziesz mieszkać w Domu Nocy.
-Kiedy dokładnie zostanę przemieniona?
-Masz 3 dni. Wtedy przyjdzie nowy psycholog, Mateusz. To on cię przemieni, gdyż jest Wampirem.
-Czy można temu jakoś zapobiec?
-Niestety nie. Wszystkie przepowiednie Kate sprawdzają się w 100 procentach.
No to wpadłam jak śliwka w kompot. Za 3 dni mam dołączyć do Wampirskiej społeczności. Ale dlaczego? Dlaczego akurat ja? Nie mogli wybrać kogoś innego?
-Alyson, wszystkie twoje pytania dręczą także nas. Nie wiemy, dlaczego chcą abyś do nich dołączyła. Nawet twoja siostra nic nie zauważyła. Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa.
„Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa”. Czy ona zwariowała? To nie może się wydarzyć! To nie prawda! To nie ja mam zostać Naznaczona! Pomyliło im się coś! Może chodzi o inną Alyson, nie o mnie! Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie mogę do nich dołączyć! Nie jestem wyjątkowa! Jestem zwykłą, chorą nastolatką, która leczy się w Wariatkowie, bo umarli jej rodzice! Nie ma we mnie nic interesującego!
-Alyson, uspokój się. Twoja dusza krzyczy. Wszystko się w tobie gotuje. Musisz się uspokoić.
-Afrodyto, czyś ty zwariowała?! Jak mam się uspokoić, skoro za 3 dni nie będę już człowiekiem! Dlaczego to Wszystko spotka akurat mnie?! Nie sądzicie, że zaszła jakaś pomyłka?! Może tu nie chodzi o mnie tylko o inną Alyson!
-Niestety, chodzi o ciebie. Twoja siostra p r z e w i d z i a ł a, że staniesz się wampirem. Nie unikniemy tego, chociaż bardzo byśmy chcieli. To twoje przeznaczenie, rozumiesz?
-Nie nie rozumiem! Powiedz mi, że to tylko sen, że to nie prawda.
-Muszę cię rozczarować, ale to Wszystko prawda. Rzeczywistość… Żegnaj.
I odeszła. Poszła. Zostawiła mnie z tym wszystkim samą. To nie do pomyślenia… Myślałam, że to moja przyjaciółka. Myliłam się. Od dzisiaj nie chcę jej znać, niech przestanie mnie odwiedzać, niech da mi spokój.
Stałam jeszcze z 20 minut w bezruchu. Nie wiedziałam, co robić. Czy czekać, aż dopadnie mnie moje przeznaczenie, czy uciekać, aby nikt nigdy mnie nie znalazł. Czy powinnam zaszyć się na drugim końcu świata czy siedzieć w moim ciasnym pokoiku w Wariatkowie… Za dużo problemów mnie dopadło. A najgorsze jest to, że z tego wszystkiego zapomniałam poprosić Afrodytę o szpiegowanie…
„Alyson, opamiętaj się! Ty już jej nie obchodzisz, ona nie obchodzi ciebie. Zostawiła cię z tymi problemami samą. Nie myśl o niej nigdy więcej”-skarciłam siebie samą.
Podeszłam do kalendarza. Był 1 października. Dokładnie 4 dnia zostaję Wampirem. Ten fakt znowu mnie zdołował. Już dzisiaj nie miałam na nic siły. Nic mi się nie chciało. Marzyłam tylko o tym, aby rzucić się na łóżko i płakać aż do następnego ranka. I tak właśnie zrobiłam…
-No to pięknie- powiedziałam na głos.
Nie dość, że nie wiedziałam jak przywołać Afrodytę do mnie to jedyne źródło informacji właśnie przepadło. Teraz to naprawdę nie wiedziałam, co robić ani gdzie szukać odpowiedzi na moje pytania. Pozostało mi tylko jedno… Wymknąć się do Biblioteki miejskiej koło Domu Nocy i…
-Alyson, nie powinnaś opuszczać Psychiatryka. To zbyt niebezpieczne…
Nawet nie musiałam się odwracać, aby wiedzieć, kto mnie odwiedził. Zbyt dobrze znałam jej głos.
-Afrodyto, dziękuję Ci, że mnie odwiedziłaś… Wiem, że niebezpieczna byłaby wyprawa do Biblioteki Miejskiej, ale potrzebowałam informacji jak przywołać duchy a laptopa ktoś mi zabrał i…
-Nie musisz mi tego mówić, ja Wszystko wiem. Zapomniałaś? Czytam ci w myślach.
-Ano tak, masz rację. Możesz mi powiedzieć, jak następnym razem mam cię przywołać, aby z tobą porozmawiać?
-Oh to bardzo proste. Wystarczy, że trzy razy wymówisz zdanie: „Afrodyto, przybądź tu” a zjawię się w oka mgnieniu.
-Dobrze, poczekaj, tylko zanotuję te słowa… Okej już! Bardzo się cieszę, że możemy porozmawiać. Mam do ciebie ogromną prośbę!
-Do mnie?
-Tak do ciebie. Mogłabym cię poprosić o…
-Poczekaj chwilkę, nie rozpędzaj się tak. Muszę ci przekazać coś ważnego, mianowicie informację od Kate.
Imię mojej siostry podziałało na mnie bardzo mocno. Ona znowu ma dla mnie informacje…
-Alyson, posłuchaj mnie bardzo uważnie… Twoja siostra przewiduje przyszłość na Ziemi. Przewidziała ją teraz Tobie.
-Kate jest przepowiednią?
-Tak.
-Dobrze, powiedz mi, co przewidziała?
-W swojej przepowiedni zauważyła, jak zamieniają cię w Wampira i jak trafiasz do Domu Nocy.
Jej słowa mnie zszokowały. Zostanę Naznaczona i będę w Wampirskiej szkole? Czy to w ogóle możliwe?
-Tak, jest to prawda. Zostaniesz Wampirem i będziesz mieszkać w Domu Nocy.
-Kiedy dokładnie zostanę przemieniona?
-Masz 3 dni. Wtedy przyjdzie nowy psycholog, Mateusz. To on cię przemieni, gdyż jest Wampirem.
-Czy można temu jakoś zapobiec?
-Niestety nie. Wszystkie przepowiednie Kate sprawdzają się w 100 procentach.
No to wpadłam jak śliwka w kompot. Za 3 dni mam dołączyć do Wampirskiej społeczności. Ale dlaczego? Dlaczego akurat ja? Nie mogli wybrać kogoś innego?
-Alyson, wszystkie twoje pytania dręczą także nas. Nie wiemy, dlaczego chcą abyś do nich dołączyła. Nawet twoja siostra nic nie zauważyła. Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa.
„Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa”. Czy ona zwariowała? To nie może się wydarzyć! To nie prawda! To nie ja mam zostać Naznaczona! Pomyliło im się coś! Może chodzi o inną Alyson, nie o mnie! Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie mogę do nich dołączyć! Nie jestem wyjątkowa! Jestem zwykłą, chorą nastolatką, która leczy się w Wariatkowie, bo umarli jej rodzice! Nie ma we mnie nic interesującego!
-Alyson, uspokój się. Twoja dusza krzyczy. Wszystko się w tobie gotuje. Musisz się uspokoić.
-Afrodyto, czyś ty zwariowała?! Jak mam się uspokoić, skoro za 3 dni nie będę już człowiekiem! Dlaczego to Wszystko spotka akurat mnie?! Nie sądzicie, że zaszła jakaś pomyłka?! Może tu nie chodzi o mnie tylko o inną Alyson!
-Niestety, chodzi o ciebie. Twoja siostra p r z e w i d z i a ł a, że staniesz się wampirem. Nie unikniemy tego, chociaż bardzo byśmy chcieli. To twoje przeznaczenie, rozumiesz?
-Nie nie rozumiem! Powiedz mi, że to tylko sen, że to nie prawda.
-Muszę cię rozczarować, ale to Wszystko prawda. Rzeczywistość… Żegnaj.
I odeszła. Poszła. Zostawiła mnie z tym wszystkim samą. To nie do pomyślenia… Myślałam, że to moja przyjaciółka. Myliłam się. Od dzisiaj nie chcę jej znać, niech przestanie mnie odwiedzać, niech da mi spokój.
Stałam jeszcze z 20 minut w bezruchu. Nie wiedziałam, co robić. Czy czekać, aż dopadnie mnie moje przeznaczenie, czy uciekać, aby nikt nigdy mnie nie znalazł. Czy powinnam zaszyć się na drugim końcu świata czy siedzieć w moim ciasnym pokoiku w Wariatkowie… Za dużo problemów mnie dopadło. A najgorsze jest to, że z tego wszystkiego zapomniałam poprosić Afrodytę o szpiegowanie…
„Alyson, opamiętaj się! Ty już jej nie obchodzisz, ona nie obchodzi ciebie. Zostawiła cię z tymi problemami samą. Nie myśl o niej nigdy więcej”-skarciłam siebie samą.
Podeszłam do kalendarza. Był 1 października. Dokładnie 4 dnia zostaję Wampirem. Ten fakt znowu mnie zdołował. Już dzisiaj nie miałam na nic siły. Nic mi się nie chciało. Marzyłam tylko o tym, aby rzucić się na łóżko i płakać aż do następnego ranka. I tak właśnie zrobiłam…
Rozdział 5
W drzwiach mojego pokoju pokazał się sam właściciel psychiatryka. Zdziwiłam się, gdyż pokazywał się on tylko w ważnych sprawach. A księga pracownicza była jedną z ważniejszych spraw. Szykowały się duże kłopoty. Moje serce zaczęło bić jak szalone, ręce zrobiły się mokre od potu. Wtem odezwał się założyciel psychiatryka:
-Dzień dobry, czy to ty jesteś Alyson Bez Nazwiska?
-Tak, to ja.-Odpowiedziałam.
W całym tym wariatkowie nikt nie znał mojego nazwiska. Nawet ja zapomniałam, jak się nazywam. To pewnie wstrząs powypadkowy. Dlatego nazywali mnie Alyson Bez Nazwiska.
-Nazywam się Michael Trough i jak wiesz, jestem właścicielem psychiatryka. Chciałbym ci zadać kilka pytań dotyczących księgi Pracowniczej.
Wiedziałam. Wiedziałam, że chodzi o księgę, którą zabrałam.
-Dobrze, powiem Wszystko. Proszę pytać.
Pan Michael podrapał się po głowie i zrobił zdziwioną minę. Pewnie nie takiej odpowiedzi oczekiwał.
-Bardzo się cieszę. No to pierwsze pytanie brzmi: czy to ty zabrałaś tę książkę?
-Tak proszę pana. To ja.
-Emm, dobrze. Nie wiedziałem, że ktoś się przyzna do tego złego czynu. Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiedziałam jak opowiedzieć Michaelowi o całej sprawie i czy w ogóle mu to powiedzieć. Nie uwierzyłby mi, że potrafię komunikować się ze zmarłymi i że mój lekarz od głowy jest duchem. Pewnie nawet nic nie wie o Elezarze. Postanowiłam skłamać po raz kolejny.
-No, bo widzi pan, potrzebowałam jednej informacji o panu Elezarze, moim lekarzu od głowy.
-Przepraszam cię bardzo Alyson, ale… O kim ty mówisz?
Wiedziałam, że tak będzie.
-No o panu Elezarze. On jest psychologiem i on mi pomaga.
Pan Michael zrobił zdziwioną i zakłopotaną minę.
-Alyson, przecież twój rzekomy psycholog umarł 10 lat temu. Nie może cię leczyć gdyż nie żyje… Musimy załatwić ci jakiegoś psychologa.
-Ale…
-Żadnego ale. Mam kogoś dobrego na oku. Tymczasem nie opuszczaj swojego pokoju i czekaj aż dam ci znak, abyś przyszła na pierwsze spotkanie z Mateuszem. Tak będzie nazywał się twój nowy psycholog. Teraz oddaj mi Księgę Pracowniczą i zajmij się czymś ciekawym. Ale pamiętaj. Pod żadnym pozorem nie opuszczaj swojego pokoju.
-Można wiedzieć, dlaczego?
-To są sprawy osobiste. Zajmij się sobą. Do widzenia, Alyson.
Nie zdążyłam odpowiedzieć „do widzenia”, gdy pan Michael wyszedł z mojego pokoju. „On coś ukrywa, czuję to”- powiedziałam w myślach. Tylko jeszcze nie wiedziałam, co. Musiało to być coś bardzo ważnego, inaczej nie wyszedłby tak nagle z mojego pokoju, bez słowa wyjaśnienia, dlaczego mam nie opuszczać swojego prywatnego pomieszczenia. To było bardzo dziwne. I nie w jego stylu. Nigdy nie zostawiał pacjenta w niewiedzy. Zawsze odpowiadał na każde zadane mu pytanie. Postanowiłam dowiedzieć się, co się dzieje w tym całym wariatkowie i dlaczego mam nie opuszczać swojego pokoju. Lecz dzisiaj nie miałam na to siły. Jedynie, czego w tej chwili pragnęłam to spokoju. No i snu. Byłam bardzo senna. Nie spałam już od 30 godzin. Wzięłam szybką kąpiel i położyłam się do łóżka. I wtedy mnie olśniło! „Afrodyta” pomyślałam. To ona mogłaby trochę poszpiegować. Postanowiłam porozmawiać z nią o tym jutro, gdyż zapadłam w długi i niespokojny sen.
-Dzień dobry, czy to ty jesteś Alyson Bez Nazwiska?
-Tak, to ja.-Odpowiedziałam.
W całym tym wariatkowie nikt nie znał mojego nazwiska. Nawet ja zapomniałam, jak się nazywam. To pewnie wstrząs powypadkowy. Dlatego nazywali mnie Alyson Bez Nazwiska.
-Nazywam się Michael Trough i jak wiesz, jestem właścicielem psychiatryka. Chciałbym ci zadać kilka pytań dotyczących księgi Pracowniczej.
Wiedziałam. Wiedziałam, że chodzi o księgę, którą zabrałam.
-Dobrze, powiem Wszystko. Proszę pytać.
Pan Michael podrapał się po głowie i zrobił zdziwioną minę. Pewnie nie takiej odpowiedzi oczekiwał.
-Bardzo się cieszę. No to pierwsze pytanie brzmi: czy to ty zabrałaś tę książkę?
-Tak proszę pana. To ja.
-Emm, dobrze. Nie wiedziałem, że ktoś się przyzna do tego złego czynu. Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiedziałam jak opowiedzieć Michaelowi o całej sprawie i czy w ogóle mu to powiedzieć. Nie uwierzyłby mi, że potrafię komunikować się ze zmarłymi i że mój lekarz od głowy jest duchem. Pewnie nawet nic nie wie o Elezarze. Postanowiłam skłamać po raz kolejny.
-No, bo widzi pan, potrzebowałam jednej informacji o panu Elezarze, moim lekarzu od głowy.
-Przepraszam cię bardzo Alyson, ale… O kim ty mówisz?
Wiedziałam, że tak będzie.
-No o panu Elezarze. On jest psychologiem i on mi pomaga.
Pan Michael zrobił zdziwioną i zakłopotaną minę.
-Alyson, przecież twój rzekomy psycholog umarł 10 lat temu. Nie może cię leczyć gdyż nie żyje… Musimy załatwić ci jakiegoś psychologa.
-Ale…
-Żadnego ale. Mam kogoś dobrego na oku. Tymczasem nie opuszczaj swojego pokoju i czekaj aż dam ci znak, abyś przyszła na pierwsze spotkanie z Mateuszem. Tak będzie nazywał się twój nowy psycholog. Teraz oddaj mi Księgę Pracowniczą i zajmij się czymś ciekawym. Ale pamiętaj. Pod żadnym pozorem nie opuszczaj swojego pokoju.
-Można wiedzieć, dlaczego?
-To są sprawy osobiste. Zajmij się sobą. Do widzenia, Alyson.
Nie zdążyłam odpowiedzieć „do widzenia”, gdy pan Michael wyszedł z mojego pokoju. „On coś ukrywa, czuję to”- powiedziałam w myślach. Tylko jeszcze nie wiedziałam, co. Musiało to być coś bardzo ważnego, inaczej nie wyszedłby tak nagle z mojego pokoju, bez słowa wyjaśnienia, dlaczego mam nie opuszczać swojego prywatnego pomieszczenia. To było bardzo dziwne. I nie w jego stylu. Nigdy nie zostawiał pacjenta w niewiedzy. Zawsze odpowiadał na każde zadane mu pytanie. Postanowiłam dowiedzieć się, co się dzieje w tym całym wariatkowie i dlaczego mam nie opuszczać swojego pokoju. Lecz dzisiaj nie miałam na to siły. Jedynie, czego w tej chwili pragnęłam to spokoju. No i snu. Byłam bardzo senna. Nie spałam już od 30 godzin. Wzięłam szybką kąpiel i położyłam się do łóżka. I wtedy mnie olśniło! „Afrodyta” pomyślałam. To ona mogłaby trochę poszpiegować. Postanowiłam porozmawiać z nią o tym jutro, gdyż zapadłam w długi i niespokojny sen.
Rozdział 4
W sektorze dla pracowników psychiatryka nie było widać żywej duszy. Wybrałam nieodpowiednią godzinę: była pora obiadowa, która kończyła się za 20 minut. Postanowiłam przez ten czas zwiedzić trochę ich sektor, gdyż nigdy w nim nie byłam.
Część dla pacjentów, w której znajdował się mój pokój, wyglądał identycznie jak ten, w którym się teraz znajdowałam. Taki sam ponury kolor ścian, takie same lampy. Wszystko identyczne. Jedynie, co odróżniało oba sektory to obrazy ścienne. Nasze były chyba sprzed II wojny światowej, a ich takie nowoczesne. No tak, pacjenci nie są tak dobrze traktowani jak pracownicy.
Po około 25 minutach zaczęli pojawiać się pierwsi zatrudnieni. Nie wiedziałam, kogo zapytać, wszyscy wydawali mi się ostatnimi gburami na ziemi. W końcu pojawiła się pierwsza pracowniczka Domu Wariatów, Neferet. Była to kobieta, około 30 lat. Wydawała się bardzo sympatyczną osobą. Postanowiłam do niej zagadać.
-Dzień dobry Neferet! Pamiętasz mnie? Jestem Alyson, dziewczyna z problemami.
Neferet zmierzyła mnie najpierw od stóp do głów. Dopiero później się uśmiechnęła.
-Ach to ty. Jasne, że cię pamiętam. Co sprowadza cię w nasze skromne progi?
Obie się zaśmiałyśmy.
-Oh, po prostu szukam jednego lekarza. Nazywa się Elezar. Znajdę może go tutaj?
Na dźwięk imienia mojego Lekarza od Głowy, Neferet skamieniała. Jej twarz spochmurniała. Tak jak się spodziewałam, nie znała go.
-Neferet, znajdę go tutaj? Potrzebuję go. Obiecał mi pomóc… Neferet!
Dopiero, gdy krzyknęłam, lekarka ocknęła się.
-Alyson, Elezara tutaj nie ma.
-A wiesz gdzie go znajdę?
Neferet odpowiedziała bardzo zimnym głosem.
-Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.
Wypowiedziawszy to, odeszła. Ja stałam jeszcze przez 10 minut w tym samym miejscu w bezruchu. Analizowałam słowa Neferet:
„Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.”
A jednak moje przypuszczenia okazały się prawdą. Elezar był duchem. Czytał mi w myślach tak samo jak Afrodyta. Dręczyło mnie jeszcze tylko jedno pytanie:, Czemu Afrodyta nie chciała, abym mówiła Elezarowi o naszym spotkaniu? Przypuszczałam, że obydwoje znają się bardzo dobrze. Odpowiedź na moje pytanie mogłam znaleźć tylko w jednym miejscu.
-Księga Pracowników.- Wypowiedziałam to na głos i pobiegłam w stronę biblioteki.
Znalazłszy się w bibliotece, poszukałam Księgi Pracowników. W księdze tej znajdowały się informacje o byłych i teraźniejszych pracownikach Domu Wariatów. Po długich poszukiwaniach, znalazłam to, czego potrzebowałam i pobiegłam z tym do swojego pokoju, aby nikt nie przyłapał mnie, na czytaniu Księgi. W Psychiatryku był surowy zakaz czytania Książek Pracowniczych. Jeżeli ktoś złamał tę zasadę, zamykany był na 7 nocy w komorze ze szczurami. Takie panowały tutaj dziwne zasady.
Kiedy znalazłam się w swoim pokoju, otworzyłam wielką, starą i zakurzoną księgę. Widać było, że nikt nie otwierał jej od dłuższego czasu. Ja potrzebowałam tylko informacji o Elezarze. Nic więcej. Pomyślałam, że szukanie strony Elezara zajmie mi wieki, lecz już na szóstej stronicy znalazłam jego zdjęcie, a pod nim biografię. Potrzebowałam informacji o rodzinie mojego Lekarza od Głowy.
-Jest, znalazłam!-Powiedziałam.
-Co takiego znalazłaś Alyson?
Usłyszawszy głos Afrodyty, schowałam księgę pod kołdrę i odpowiedziałam jak gdyby nigdy nic:
-Witaj Afrodyto. Cieszę się, że przyszłaś. Jeżeli chcesz wiedzieć, znalazłam odpowiedź do trudnego pytania, które zadał mi Edward. Nic takiego.
Znowu skłamałam. A niech to szlag.
-Doprawdy? Alyson, nie musisz mnie okłamywać. Wiem, że szukasz informacji dotyczących Elezara i jego rodziny. Wystarczyło zapytać. Jeżeli tak bardzo chcesz wiedzieć, byłam dawną dziewczyną Elezara. Odeszłam od niego, kiedy dowiedziałam się, że mnie zdradził. Do tej pory powtarzał mi, że nie chciał tego zrobić. A teraz ma mi za złe, że nie chcę mu wybaczyć…
Słuchałam opowiadania Afrodyty z ciekawością. To, co opowiadała mi, było fascynujące. Dowiedziałam się, że Afrodyta i Elezar mają dzieci, które teraz mają po 65 lat.
-Naprawdę? Macie 65 letnie dzieci?
-Tak, są to bliźniaki. Na imię mają Charlotte i Louis. Mieszkają razem w domu starców przy ulicy Majowej 12 i…
Wtem usłyszałam kroki na korytarzu.
-Ups, Alyson, masz kłopoty.-Powiedziała Afrodyta i zniknęła.
Wtem ktoś zapukał do moich drzwi. Wiedziałam, że chodzi tutaj o zaginioną księgę.
Część dla pacjentów, w której znajdował się mój pokój, wyglądał identycznie jak ten, w którym się teraz znajdowałam. Taki sam ponury kolor ścian, takie same lampy. Wszystko identyczne. Jedynie, co odróżniało oba sektory to obrazy ścienne. Nasze były chyba sprzed II wojny światowej, a ich takie nowoczesne. No tak, pacjenci nie są tak dobrze traktowani jak pracownicy.
Po około 25 minutach zaczęli pojawiać się pierwsi zatrudnieni. Nie wiedziałam, kogo zapytać, wszyscy wydawali mi się ostatnimi gburami na ziemi. W końcu pojawiła się pierwsza pracowniczka Domu Wariatów, Neferet. Była to kobieta, około 30 lat. Wydawała się bardzo sympatyczną osobą. Postanowiłam do niej zagadać.
-Dzień dobry Neferet! Pamiętasz mnie? Jestem Alyson, dziewczyna z problemami.
Neferet zmierzyła mnie najpierw od stóp do głów. Dopiero później się uśmiechnęła.
-Ach to ty. Jasne, że cię pamiętam. Co sprowadza cię w nasze skromne progi?
Obie się zaśmiałyśmy.
-Oh, po prostu szukam jednego lekarza. Nazywa się Elezar. Znajdę może go tutaj?
Na dźwięk imienia mojego Lekarza od Głowy, Neferet skamieniała. Jej twarz spochmurniała. Tak jak się spodziewałam, nie znała go.
-Neferet, znajdę go tutaj? Potrzebuję go. Obiecał mi pomóc… Neferet!
Dopiero, gdy krzyknęłam, lekarka ocknęła się.
-Alyson, Elezara tutaj nie ma.
-A wiesz gdzie go znajdę?
Neferet odpowiedziała bardzo zimnym głosem.
-Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.
Wypowiedziawszy to, odeszła. Ja stałam jeszcze przez 10 minut w tym samym miejscu w bezruchu. Analizowałam słowa Neferet:
„Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.”
A jednak moje przypuszczenia okazały się prawdą. Elezar był duchem. Czytał mi w myślach tak samo jak Afrodyta. Dręczyło mnie jeszcze tylko jedno pytanie:, Czemu Afrodyta nie chciała, abym mówiła Elezarowi o naszym spotkaniu? Przypuszczałam, że obydwoje znają się bardzo dobrze. Odpowiedź na moje pytanie mogłam znaleźć tylko w jednym miejscu.
-Księga Pracowników.- Wypowiedziałam to na głos i pobiegłam w stronę biblioteki.
Znalazłszy się w bibliotece, poszukałam Księgi Pracowników. W księdze tej znajdowały się informacje o byłych i teraźniejszych pracownikach Domu Wariatów. Po długich poszukiwaniach, znalazłam to, czego potrzebowałam i pobiegłam z tym do swojego pokoju, aby nikt nie przyłapał mnie, na czytaniu Księgi. W Psychiatryku był surowy zakaz czytania Książek Pracowniczych. Jeżeli ktoś złamał tę zasadę, zamykany był na 7 nocy w komorze ze szczurami. Takie panowały tutaj dziwne zasady.
Kiedy znalazłam się w swoim pokoju, otworzyłam wielką, starą i zakurzoną księgę. Widać było, że nikt nie otwierał jej od dłuższego czasu. Ja potrzebowałam tylko informacji o Elezarze. Nic więcej. Pomyślałam, że szukanie strony Elezara zajmie mi wieki, lecz już na szóstej stronicy znalazłam jego zdjęcie, a pod nim biografię. Potrzebowałam informacji o rodzinie mojego Lekarza od Głowy.
-Jest, znalazłam!-Powiedziałam.
-Co takiego znalazłaś Alyson?
Usłyszawszy głos Afrodyty, schowałam księgę pod kołdrę i odpowiedziałam jak gdyby nigdy nic:
-Witaj Afrodyto. Cieszę się, że przyszłaś. Jeżeli chcesz wiedzieć, znalazłam odpowiedź do trudnego pytania, które zadał mi Edward. Nic takiego.
Znowu skłamałam. A niech to szlag.
-Doprawdy? Alyson, nie musisz mnie okłamywać. Wiem, że szukasz informacji dotyczących Elezara i jego rodziny. Wystarczyło zapytać. Jeżeli tak bardzo chcesz wiedzieć, byłam dawną dziewczyną Elezara. Odeszłam od niego, kiedy dowiedziałam się, że mnie zdradził. Do tej pory powtarzał mi, że nie chciał tego zrobić. A teraz ma mi za złe, że nie chcę mu wybaczyć…
Słuchałam opowiadania Afrodyty z ciekawością. To, co opowiadała mi, było fascynujące. Dowiedziałam się, że Afrodyta i Elezar mają dzieci, które teraz mają po 65 lat.
-Naprawdę? Macie 65 letnie dzieci?
-Tak, są to bliźniaki. Na imię mają Charlotte i Louis. Mieszkają razem w domu starców przy ulicy Majowej 12 i…
Wtem usłyszałam kroki na korytarzu.
-Ups, Alyson, masz kłopoty.-Powiedziała Afrodyta i zniknęła.
Wtem ktoś zapukał do moich drzwi. Wiedziałam, że chodzi tutaj o zaginioną księgę.
Rozdział 3
Do Gabinetu Elezara wpadłam bez pukania. Nie powinnam tak robić, ale tak bardzo chciałam z nim porozmawiać. Było mi bardzo wstyd.
-Bardzo pana przepraszam, że weszłam bez pukania, ale…
Mój Lekarz od Głowy przerwał mi.
-Ależ nie ma, o czym mówić. Nic się nie stało. Nie mam ci tego za złe. Rozumiem, że nie mogłaś doczekać się naszego spotkania. Widzę, że bardzo chcesz ze mną dzisiaj porozmawiać. Zresztą, ja też muszę z tobą o czymś porozmawiać. To już nie dotyczy problemów z wypadkiem twoich rodziców ani też problemów z Jacobem.
Bardzo się zdziwiłam. Zwykle pan Elezar pytał mnie o tego typu sprawy. Ciekawe, o czym tak szalenie chce ze mną rozmawiać. Mam nadzieję, że nie chodzi mu o spotkanie z… Zaraz, zaraz… Skąd on wiedział, że nie mogłam doczekać się spotkania z nim? Przecież nikomu tego nie mówiłam, nawet nie wypowiedziałam tego na głos. Mam nadzieję, że nie potrafi… Nagle pan Elezar przerwał moje myśli.
-Alyson? Mogłabyś przestać tyle myśleć i skupić się na naszej rozmowie?
-Emm, jasne.-Odpowiedziałam.
Niestety, nie mogłam przestać o tym myśleć. A co jeśli on potrafi czytać w myślach? Co będzie, kiedy okaże się, że mój dotychczasowy Lekarz od Głowy jest duchem jak Afrodyta? Co wtedy będzie? Tyle pytań nasuwało mi się do głowy, lecz postanowiłam odpowiedzieć sobie na nie później. Teraz musiałam skupić się na rozmowie z Elezarem.
-Alyson, kiedy przechodziłem koło Twojego pokoju, słyszałem, że z kimś rozmawiasz. Nie rozpoznałem głosu, lecz byłem święcie przekonany, że prowadzisz z kimś konwersację. Na sto procent, osoba ta znajdowała się w pokoju razem z Tobą. To nie był głos dochodzący z komputera. Wytłumaczysz mi to jakoś?
„Akurat”- pomyślałam. Nie słyszałam żadnym kroków dochodzących z korytarza. Nikogo na nim nie było. Chyba, że znikł. Rozpłynął się w powietrzu jak… „Nie! Przestań na razie o tym myśleć!”-Rozkazałam sobie.
-Oh, nikogo ze mną w pokoju nie było-skłamałam.- Był to głos mojej koleżanki. Rozmawiałam z nią przez Skype. Jej głos brzmiał bardzo realistycznie, gdyż ma najlepszego laptopa na świecie. Mogę przysiąc na Boga, że nikogo u mnie w pokoju nie było.
Kłamałam jak z nut. Mogłam mieć tylko nadzieję, że pan Elezar się nie domyśli. Błagałam, aby mi uwierzył. Modliłam się o to. Niepotrzebnie. Moje prośby nie zostały wysłuchane. Domyślił się, że nie mówię prawdy.
-Doprawdy? To nie był głos dochodzący z komputera. Mogę ci jeszcze powiedzieć, że zajrzałem przez dziurkę od klucza i zobaczyłem ciebie oraz jakąś drugą postać. Nie wiem jak wyglądała, ale była to kobieta w białej sukni.
No to wpadłam. Kompletna wtopa. Musiałam jakoś skończyć tę rozmowę.
-Jak pan śmie zaglądać do mojego pokoju! To wbrew panującym tu zasadom! Nie wolno naruszać czyjeś prywatności! To pedofilia! Ktoś może pana intencje wziąć za złe uczynki!- Wydarłam się i wybiegłam z gabinetu.
Kierowałam się w stronę mojego pokoju. Musiałam to Wszystko przemyśleć. Za dużo zwaliło mi się na głowę. Potrzebowałam pomocy, ale nie Elezara. Pragnęłam, aby w moim pokoju czekała na mnie Afrodyta. Żeby tam była. Ona by mi pomogła, na pewno.
Wszedłszy do pokoju, sprawdziłam wszystkie pomieszczenia. Nic. Ani śladu mojej nowej przyjaciółki. Tęskniłam za nią, lecz dobrze, że jej nie zastałam. Potrzebowałam spokoju, aby zebrać myśli. Rzuciłam się na łóżko, próbując rozwiązać tę zagadkę. Niestety, nic nie przychodziło mi do głowy. Postanowiłam wziąć kąpiel z bąbelkami. To zawsze pomaga. Gdy znalazłam się w wannie, moje szare komórki zaczęły bardziej pracować. Postanowiłam porozmawiać z pracownikami tego Domu Wariatów. Może oni coś wiedzą. Tak, to było to! Musiałam się z nimi spotkać i coś z nich wydusić. Wyskoczyłam z wanny jak oparzona, ubrałam się w pośpiechu i pobiegłam w stronę sektora dla pracowników psychiatryka.
-Bardzo pana przepraszam, że weszłam bez pukania, ale…
Mój Lekarz od Głowy przerwał mi.
-Ależ nie ma, o czym mówić. Nic się nie stało. Nie mam ci tego za złe. Rozumiem, że nie mogłaś doczekać się naszego spotkania. Widzę, że bardzo chcesz ze mną dzisiaj porozmawiać. Zresztą, ja też muszę z tobą o czymś porozmawiać. To już nie dotyczy problemów z wypadkiem twoich rodziców ani też problemów z Jacobem.
Bardzo się zdziwiłam. Zwykle pan Elezar pytał mnie o tego typu sprawy. Ciekawe, o czym tak szalenie chce ze mną rozmawiać. Mam nadzieję, że nie chodzi mu o spotkanie z… Zaraz, zaraz… Skąd on wiedział, że nie mogłam doczekać się spotkania z nim? Przecież nikomu tego nie mówiłam, nawet nie wypowiedziałam tego na głos. Mam nadzieję, że nie potrafi… Nagle pan Elezar przerwał moje myśli.
-Alyson? Mogłabyś przestać tyle myśleć i skupić się na naszej rozmowie?
-Emm, jasne.-Odpowiedziałam.
Niestety, nie mogłam przestać o tym myśleć. A co jeśli on potrafi czytać w myślach? Co będzie, kiedy okaże się, że mój dotychczasowy Lekarz od Głowy jest duchem jak Afrodyta? Co wtedy będzie? Tyle pytań nasuwało mi się do głowy, lecz postanowiłam odpowiedzieć sobie na nie później. Teraz musiałam skupić się na rozmowie z Elezarem.
-Alyson, kiedy przechodziłem koło Twojego pokoju, słyszałem, że z kimś rozmawiasz. Nie rozpoznałem głosu, lecz byłem święcie przekonany, że prowadzisz z kimś konwersację. Na sto procent, osoba ta znajdowała się w pokoju razem z Tobą. To nie był głos dochodzący z komputera. Wytłumaczysz mi to jakoś?
„Akurat”- pomyślałam. Nie słyszałam żadnym kroków dochodzących z korytarza. Nikogo na nim nie było. Chyba, że znikł. Rozpłynął się w powietrzu jak… „Nie! Przestań na razie o tym myśleć!”-Rozkazałam sobie.
-Oh, nikogo ze mną w pokoju nie było-skłamałam.- Był to głos mojej koleżanki. Rozmawiałam z nią przez Skype. Jej głos brzmiał bardzo realistycznie, gdyż ma najlepszego laptopa na świecie. Mogę przysiąc na Boga, że nikogo u mnie w pokoju nie było.
Kłamałam jak z nut. Mogłam mieć tylko nadzieję, że pan Elezar się nie domyśli. Błagałam, aby mi uwierzył. Modliłam się o to. Niepotrzebnie. Moje prośby nie zostały wysłuchane. Domyślił się, że nie mówię prawdy.
-Doprawdy? To nie był głos dochodzący z komputera. Mogę ci jeszcze powiedzieć, że zajrzałem przez dziurkę od klucza i zobaczyłem ciebie oraz jakąś drugą postać. Nie wiem jak wyglądała, ale była to kobieta w białej sukni.
No to wpadłam. Kompletna wtopa. Musiałam jakoś skończyć tę rozmowę.
-Jak pan śmie zaglądać do mojego pokoju! To wbrew panującym tu zasadom! Nie wolno naruszać czyjeś prywatności! To pedofilia! Ktoś może pana intencje wziąć za złe uczynki!- Wydarłam się i wybiegłam z gabinetu.
Kierowałam się w stronę mojego pokoju. Musiałam to Wszystko przemyśleć. Za dużo zwaliło mi się na głowę. Potrzebowałam pomocy, ale nie Elezara. Pragnęłam, aby w moim pokoju czekała na mnie Afrodyta. Żeby tam była. Ona by mi pomogła, na pewno.
Wszedłszy do pokoju, sprawdziłam wszystkie pomieszczenia. Nic. Ani śladu mojej nowej przyjaciółki. Tęskniłam za nią, lecz dobrze, że jej nie zastałam. Potrzebowałam spokoju, aby zebrać myśli. Rzuciłam się na łóżko, próbując rozwiązać tę zagadkę. Niestety, nic nie przychodziło mi do głowy. Postanowiłam wziąć kąpiel z bąbelkami. To zawsze pomaga. Gdy znalazłam się w wannie, moje szare komórki zaczęły bardziej pracować. Postanowiłam porozmawiać z pracownikami tego Domu Wariatów. Może oni coś wiedzą. Tak, to było to! Musiałam się z nimi spotkać i coś z nich wydusić. Wyskoczyłam z wanny jak oparzona, ubrałam się w pośpiechu i pobiegłam w stronę sektora dla pracowników psychiatryka.
Rozdział 2
Obudziłam się wczesnym rankiem cała zasmarkana. Była dopiero godzina 6.30, więc do spotkania z Lekarzem Od Głowy miałam jeszcze trochę czasu. Spojrzałam w lustro i przeraziłam się swoim wyglądem. Włosy miałam nie umyte, twarz bez ani grama fluidu. No i oczywiście czerwone oczy on płaczu. Wyglądałam jak ta dziewczynka z „Klątwy”. Postanowiłam doprowadzić się jakoś do porządku. Gdy byłam w trakcie prostowania włosów, ktoś zapukał do moich drzwi.
-Halo!- Krzyknęłam.-Proszę wchodzić!
Nikt nie odpowiedział a pukanie nie ustawało.
-Proszę wejść!- Tym razem wrzasnęłam.
Cisza. Zdenerwowana wybiegłam z mojej małej łazieneczki i otworzyłam drzwi. Nikogo nie było, a byłam stu procentowo pewna, że ktoś pukał. Wkurzona i zdziwiona skierowałam wzrok w stronę lustra i ujrzałam jakąś białą postać. Była to młoda, piękna kobieta w białej ślubnej sukni. Krzyknęłam ze strachu, gdy Biała Dama spojrzała na mnie.
-Nie bój się, Alyson. Nie zrobię Ci krzywdy. Chcę tylko porozmawiać.
Nie byłam pewna, czy ta kobieta mówi do mnie, chodź wypowiedziała moje imię. Stałam jak sparaliżowana, nie mogłam wypowiedzieć ani słowa. Szczerze mówiąc, bałam się.
-Tak, dziecko, mówię do ciebie. Mam dla ciebie ważne informacje.
Super. Mówił do mnie duch, czytający mi w myślach. Nie wiedziałam czy to sen, czy to jawa.
-Alyson, to nie jest sen. Naprawdę jestem duchem. I tak, czytam Ci w myślach. Odezwiesz się w końcu do mnie? Mam wiadomość od Kate.
Wypowiedziała imię mojej siostry… Rozmawiała z nią! I ma dla mnie wiadomość od niej! Moja siostra ma kontakt z Białą Damą. Nigdy nie byłam bardziej podniecona niż teraz.
-Alyson, przestań mnie nazywać Białą Damą, nie podoba mi się to. Mów do mnie Afrodyta.
W końcu zebrałam się na odwagę i odpowiedziałam Jej:
-Bardzo przepraszam. Nie wiedziałam jak masz na imię i… Po prostu musiałam cię jakoś nazwać. Jeszcze raz, bardzo przepraszam.
-Oh Alyson, nic się nie stało. Wybaczam ci. Mam wiadomość od Twojej siostry.
Moje serce mocniej zabiło, gdy usłyszałam, że moja Kate przysłała mi wiadomość.
-Słucham cię bardzo uważnie, Afrodyto.
-Twoja siostra kazała ci przekazać, żebyś zaufała panu Elezarowi i poważnie z nim porozmawiała. On wie dużo rzeczy i może ci pomóc. Powiedziała też, że niedługo cię odwiedzi.
-Oh Afrodyto, Kate mnie odwiedzi? Wiesz może kiedy? Powiedziała ci? Proszę powiedz!
-Niestety nic nie wiem. Jestem tu tylko po to, aby przekazać Tobie te wiadomości.
-Szkoda. Przekaż jej, że będę czekać na nią całymi dniami i nocami oraz, że nie mogę się doczekać jej odwiedzić!
-Dobrze, powiem jej Wszystko.
-Dziękuję Ci bardzo za wiadomości, Afrodyto. Miło było cię poznać, lecz ja muszę już iść. Za 10 minut mam spotkanie z moim Lekarzem Od Głowy. Do zobaczenia!
Miałam już wychodzić z pokoju, gdy zatrzymały mnie słowa przyjaciółki mojej siostry.
-Alyson, mam do ciebie ogromną prośbę… Nie mów Elezarowi, że ze mną rozmawiałaś. To dla mnie bardzo ważne. Obiecaj mi to. Proszę.
Wypowiedziała te słowa z pełną gracją. Naprawdę mnie o to prosiła. Nie mogłam jej odmówić.
-Jasne Afrodyto, możesz być spokojna. Nic mu o tobie nie powiem. Masz to jak w banku. Ale teraz przepraszam, muszę pędzić! Elezar mnie udusi, jak spóźnię się na spotkanie. To do zobaczenia!
Wypowiedziawszy te słowa wybiegłam z pokoju i popędziłam w stronę gabinetu Lekarza od Głowy. Dzisiaj bardzo chciałam z nim porozmawiać. Byłam gotowa na Wszystko.
-Halo!- Krzyknęłam.-Proszę wchodzić!
Nikt nie odpowiedział a pukanie nie ustawało.
-Proszę wejść!- Tym razem wrzasnęłam.
Cisza. Zdenerwowana wybiegłam z mojej małej łazieneczki i otworzyłam drzwi. Nikogo nie było, a byłam stu procentowo pewna, że ktoś pukał. Wkurzona i zdziwiona skierowałam wzrok w stronę lustra i ujrzałam jakąś białą postać. Była to młoda, piękna kobieta w białej ślubnej sukni. Krzyknęłam ze strachu, gdy Biała Dama spojrzała na mnie.
-Nie bój się, Alyson. Nie zrobię Ci krzywdy. Chcę tylko porozmawiać.
Nie byłam pewna, czy ta kobieta mówi do mnie, chodź wypowiedziała moje imię. Stałam jak sparaliżowana, nie mogłam wypowiedzieć ani słowa. Szczerze mówiąc, bałam się.
-Tak, dziecko, mówię do ciebie. Mam dla ciebie ważne informacje.
Super. Mówił do mnie duch, czytający mi w myślach. Nie wiedziałam czy to sen, czy to jawa.
-Alyson, to nie jest sen. Naprawdę jestem duchem. I tak, czytam Ci w myślach. Odezwiesz się w końcu do mnie? Mam wiadomość od Kate.
Wypowiedziała imię mojej siostry… Rozmawiała z nią! I ma dla mnie wiadomość od niej! Moja siostra ma kontakt z Białą Damą. Nigdy nie byłam bardziej podniecona niż teraz.
-Alyson, przestań mnie nazywać Białą Damą, nie podoba mi się to. Mów do mnie Afrodyta.
W końcu zebrałam się na odwagę i odpowiedziałam Jej:
-Bardzo przepraszam. Nie wiedziałam jak masz na imię i… Po prostu musiałam cię jakoś nazwać. Jeszcze raz, bardzo przepraszam.
-Oh Alyson, nic się nie stało. Wybaczam ci. Mam wiadomość od Twojej siostry.
Moje serce mocniej zabiło, gdy usłyszałam, że moja Kate przysłała mi wiadomość.
-Słucham cię bardzo uważnie, Afrodyto.
-Twoja siostra kazała ci przekazać, żebyś zaufała panu Elezarowi i poważnie z nim porozmawiała. On wie dużo rzeczy i może ci pomóc. Powiedziała też, że niedługo cię odwiedzi.
-Oh Afrodyto, Kate mnie odwiedzi? Wiesz może kiedy? Powiedziała ci? Proszę powiedz!
-Niestety nic nie wiem. Jestem tu tylko po to, aby przekazać Tobie te wiadomości.
-Szkoda. Przekaż jej, że będę czekać na nią całymi dniami i nocami oraz, że nie mogę się doczekać jej odwiedzić!
-Dobrze, powiem jej Wszystko.
-Dziękuję Ci bardzo za wiadomości, Afrodyto. Miło było cię poznać, lecz ja muszę już iść. Za 10 minut mam spotkanie z moim Lekarzem Od Głowy. Do zobaczenia!
Miałam już wychodzić z pokoju, gdy zatrzymały mnie słowa przyjaciółki mojej siostry.
-Alyson, mam do ciebie ogromną prośbę… Nie mów Elezarowi, że ze mną rozmawiałaś. To dla mnie bardzo ważne. Obiecaj mi to. Proszę.
Wypowiedziała te słowa z pełną gracją. Naprawdę mnie o to prosiła. Nie mogłam jej odmówić.
-Jasne Afrodyto, możesz być spokojna. Nic mu o tobie nie powiem. Masz to jak w banku. Ale teraz przepraszam, muszę pędzić! Elezar mnie udusi, jak spóźnię się na spotkanie. To do zobaczenia!
Wypowiedziawszy te słowa wybiegłam z pokoju i popędziłam w stronę gabinetu Lekarza od Głowy. Dzisiaj bardzo chciałam z nim porozmawiać. Byłam gotowa na Wszystko.
Rozdział 1
-Alyson, czy ty mnie słyszysz?
Pan Elezar potrząsał mną z całej siły, czekał na odpowiedź na swoje pytanie. Ale ja nie odpowiadałam. Miałam w nosie, to, co on do mnie mówił. Po prostu zamknęłam się w sobie, odkąd zamieszkałam w tym domu wariatów. Tak, znajduję się w psychiatryku. Mają mnie za totalną wariatkę, gdyż po śmierci rodziców podpaliłam dwie stodoły i jedno mieszkanie. Po co robić takie zamieszanie? Przecież nikomu nic się nie stało, nikt nie zginął. No, może z wyjątkiem jednego kota, który bał się wyskoczyć z okna i uratować swoją kocią pupkę. Gdyby to zrobił, właścicielka kota nie zadzwoniłaby do psychiatryka i nie nakazałaby mnie natychmiastowo w nim zamknąć. To Wszystko wina tego przebiegłego zwierza. To przez niego zamknęli mnie w tym wariatkowie. Nie daruję mu tego, mimo iż już nie żyje.
W psychiatryku znajduję się już od około dwóch miesięcy. Dokładnie od 15 lipca. Pamiętam tę datę aż za dobrze, gdyż tydzień wcześniej zginęli moi rodzice. Do tej pory niewyjaśnione są dokładne przyczyny ich zgonu. Wiadomo tylko tyle, że w samochodzie zepsute były hamulce. Nie wiemy, czy ktoś zrobił to specjalnie czy był to po prostu nieszczęśliwy wypadek. Gdy okaże się, że ktoś celowo chciał śmierci moich rodziców, dorwę go i będzie z nim źle.
Bardzo tęsknie za rodzicami, mimo tego, iż nie zawsze się z nimi dobrze dogadywałam. Pamiętam słowa mamy:
-Alyson, ten twój chłopak nie jest dla ciebie odpowiedni. Widziałam go z inną. Zobaczysz, będziesz przez niego jeszcze cierpiała!
Za każdym razem, gdy to mówiła, odpowiadałam jej ze złością:
-Nie będziesz mi mówić, co mam robić! Moje życie jest moje, nie masz prawa mi go układać!
Kiedy przypominam sobie nasze rozmowy, które zawsze tak wyglądały, pluję sobie w brodę, że tak źle ją traktowałam. Przecież to była moja mama, której nigdy więcej już nie zobaczę. Naprawdę ją kochałam… „Brakuje mi ciebie mamo”-wyszeptałam.
Jeżeli chodzi o mojego chłopaka, Jacoba, sprawa jest prosta. Zdradził mnie z moją przyjaciółką, Ever, która zarzekała się, że nic a nic nie łączy ją z Jacobem. Kochałam go nad życie, ofiarowałam mu swoje serce, a on po prostu mnie wykorzystał. Moja mama miała rację. On nie był dla mnie odpowiedni. A mimo to, po rozstaniu z nim, wpadłam w depresję. „Tęsknię za Tobą, draniu jeden.”- Pomyślałam.
Więc gdy pan Elezar zadał mi pytanie, dotyczące Jacoba, odpowiedziałam:
-Jacob był chłopakiem, którego kochałam nad życie i którego nadal kocham. Mimo iż mnie wykorzystał, tęsknię za nim i zrobiłabym Wszystko, byleby tylko do niego wrócić.
Mojego lekarza od głowy bardzo zdziwiła moja odpowiedź. Pewnie myślał, że już nigdy się do niego nie odezwę.
-Alyson, jestem w szoku. Już myślałem, że nigdy nie wyduszę z ciebie ani słowa. Chciałbym zadać Ci jeszcze jedno pytanie… Spalając dwie stodoły i mieszkacie pani Koraliny oraz zabijając jej kota, byłaś świadoma tego, co robiłaś czy nie? Tylko dobrze się zastanów.
Nie musiałam się zastanawiać nad odpowiedzią. Doskonale wiedziałam, że byłam świadoma tego, co robię. Lecz odpowiedziałam mu:
-Nie chcę o tym rozmawiać.
Elezara nie zdziwiła moja odpowiedź.
-Dziękuję, jesteś na dzisiaj wolna. Widzimy się jutro o tej samej godzinie. Mam nadzieję, że będziesz bardziej rozmowna, gdyż jestem tu po to, aby ci pomóc. Do widzenia, Alyson.
Bez pożegnania wybiegłam z gabinetu mojego Lekarza od Głowy. Nie lubiłam go. Właściwie, nie wiem dlaczego. Był miły, sympatyczny, chciał mi pomóc. Lecz był strasznie uparty, nie poddawał się tak szybko. Być może, dlatego spotkania z nim były dla mnie straszną męką.
Kierowałam się w stronę swojego pokoju, znajdującego się 3 piętra wyżej, niż gabinet Elezara. Musiałam wchodzić po schodach, gdyż w Domu Wariatów nie było windy. Wchodzenie po tych kamiennych schodach było straszną męką, ale jakoś dałam radę. Gdy znalazłam się w pokoju, zrobiło mi się znowu bardzo smutno oraz źle, dlatego rzuciłam się na łóżko i dałam się ponieść kolejnej fali rozpaczy.
Pan Elezar potrząsał mną z całej siły, czekał na odpowiedź na swoje pytanie. Ale ja nie odpowiadałam. Miałam w nosie, to, co on do mnie mówił. Po prostu zamknęłam się w sobie, odkąd zamieszkałam w tym domu wariatów. Tak, znajduję się w psychiatryku. Mają mnie za totalną wariatkę, gdyż po śmierci rodziców podpaliłam dwie stodoły i jedno mieszkanie. Po co robić takie zamieszanie? Przecież nikomu nic się nie stało, nikt nie zginął. No, może z wyjątkiem jednego kota, który bał się wyskoczyć z okna i uratować swoją kocią pupkę. Gdyby to zrobił, właścicielka kota nie zadzwoniłaby do psychiatryka i nie nakazałaby mnie natychmiastowo w nim zamknąć. To Wszystko wina tego przebiegłego zwierza. To przez niego zamknęli mnie w tym wariatkowie. Nie daruję mu tego, mimo iż już nie żyje.
W psychiatryku znajduję się już od około dwóch miesięcy. Dokładnie od 15 lipca. Pamiętam tę datę aż za dobrze, gdyż tydzień wcześniej zginęli moi rodzice. Do tej pory niewyjaśnione są dokładne przyczyny ich zgonu. Wiadomo tylko tyle, że w samochodzie zepsute były hamulce. Nie wiemy, czy ktoś zrobił to specjalnie czy był to po prostu nieszczęśliwy wypadek. Gdy okaże się, że ktoś celowo chciał śmierci moich rodziców, dorwę go i będzie z nim źle.
Bardzo tęsknie za rodzicami, mimo tego, iż nie zawsze się z nimi dobrze dogadywałam. Pamiętam słowa mamy:
-Alyson, ten twój chłopak nie jest dla ciebie odpowiedni. Widziałam go z inną. Zobaczysz, będziesz przez niego jeszcze cierpiała!
Za każdym razem, gdy to mówiła, odpowiadałam jej ze złością:
-Nie będziesz mi mówić, co mam robić! Moje życie jest moje, nie masz prawa mi go układać!
Kiedy przypominam sobie nasze rozmowy, które zawsze tak wyglądały, pluję sobie w brodę, że tak źle ją traktowałam. Przecież to była moja mama, której nigdy więcej już nie zobaczę. Naprawdę ją kochałam… „Brakuje mi ciebie mamo”-wyszeptałam.
Jeżeli chodzi o mojego chłopaka, Jacoba, sprawa jest prosta. Zdradził mnie z moją przyjaciółką, Ever, która zarzekała się, że nic a nic nie łączy ją z Jacobem. Kochałam go nad życie, ofiarowałam mu swoje serce, a on po prostu mnie wykorzystał. Moja mama miała rację. On nie był dla mnie odpowiedni. A mimo to, po rozstaniu z nim, wpadłam w depresję. „Tęsknię za Tobą, draniu jeden.”- Pomyślałam.
Więc gdy pan Elezar zadał mi pytanie, dotyczące Jacoba, odpowiedziałam:
-Jacob był chłopakiem, którego kochałam nad życie i którego nadal kocham. Mimo iż mnie wykorzystał, tęsknię za nim i zrobiłabym Wszystko, byleby tylko do niego wrócić.
Mojego lekarza od głowy bardzo zdziwiła moja odpowiedź. Pewnie myślał, że już nigdy się do niego nie odezwę.
-Alyson, jestem w szoku. Już myślałem, że nigdy nie wyduszę z ciebie ani słowa. Chciałbym zadać Ci jeszcze jedno pytanie… Spalając dwie stodoły i mieszkacie pani Koraliny oraz zabijając jej kota, byłaś świadoma tego, co robiłaś czy nie? Tylko dobrze się zastanów.
Nie musiałam się zastanawiać nad odpowiedzią. Doskonale wiedziałam, że byłam świadoma tego, co robię. Lecz odpowiedziałam mu:
-Nie chcę o tym rozmawiać.
Elezara nie zdziwiła moja odpowiedź.
-Dziękuję, jesteś na dzisiaj wolna. Widzimy się jutro o tej samej godzinie. Mam nadzieję, że będziesz bardziej rozmowna, gdyż jestem tu po to, aby ci pomóc. Do widzenia, Alyson.
Bez pożegnania wybiegłam z gabinetu mojego Lekarza od Głowy. Nie lubiłam go. Właściwie, nie wiem dlaczego. Był miły, sympatyczny, chciał mi pomóc. Lecz był strasznie uparty, nie poddawał się tak szybko. Być może, dlatego spotkania z nim były dla mnie straszną męką.
Kierowałam się w stronę swojego pokoju, znajdującego się 3 piętra wyżej, niż gabinet Elezara. Musiałam wchodzić po schodach, gdyż w Domu Wariatów nie było windy. Wchodzenie po tych kamiennych schodach było straszną męką, ale jakoś dałam radę. Gdy znalazłam się w pokoju, zrobiło mi się znowu bardzo smutno oraz źle, dlatego rzuciłam się na łóżko i dałam się ponieść kolejnej fali rozpaczy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)