-Alyson, czy ty mnie słyszysz?
Pan Elezar potrząsał mną z całej siły, czekał na odpowiedź na swoje pytanie. Ale ja nie odpowiadałam. Miałam w nosie, to, co on do mnie mówił. Po prostu zamknęłam się w sobie, odkąd zamieszkałam w tym domu wariatów. Tak, znajduję się w psychiatryku. Mają mnie za totalną wariatkę, gdyż po śmierci rodziców podpaliłam dwie stodoły i jedno mieszkanie. Po co robić takie zamieszanie? Przecież nikomu nic się nie stało, nikt nie zginął. No, może z wyjątkiem jednego kota, który bał się wyskoczyć z okna i uratować swoją kocią pupkę. Gdyby to zrobił, właścicielka kota nie zadzwoniłaby do psychiatryka i nie nakazałaby mnie natychmiastowo w nim zamknąć. To Wszystko wina tego przebiegłego zwierza. To przez niego zamknęli mnie w tym wariatkowie. Nie daruję mu tego, mimo iż już nie żyje.
W psychiatryku znajduję się już od około dwóch miesięcy. Dokładnie od 15 lipca. Pamiętam tę datę aż za dobrze, gdyż tydzień wcześniej zginęli moi rodzice. Do tej pory niewyjaśnione są dokładne przyczyny ich zgonu. Wiadomo tylko tyle, że w samochodzie zepsute były hamulce. Nie wiemy, czy ktoś zrobił to specjalnie czy był to po prostu nieszczęśliwy wypadek. Gdy okaże się, że ktoś celowo chciał śmierci moich rodziców, dorwę go i będzie z nim źle.
Bardzo tęsknie za rodzicami, mimo tego, iż nie zawsze się z nimi dobrze dogadywałam. Pamiętam słowa mamy:
-Alyson, ten twój chłopak nie jest dla ciebie odpowiedni. Widziałam go z inną. Zobaczysz, będziesz przez niego jeszcze cierpiała!
Za każdym razem, gdy to mówiła, odpowiadałam jej ze złością:
-Nie będziesz mi mówić, co mam robić! Moje życie jest moje, nie masz prawa mi go układać!
Kiedy przypominam sobie nasze rozmowy, które zawsze tak wyglądały, pluję sobie w brodę, że tak źle ją traktowałam. Przecież to była moja mama, której nigdy więcej już nie zobaczę. Naprawdę ją kochałam… „Brakuje mi ciebie mamo”-wyszeptałam.
Jeżeli chodzi o mojego chłopaka, Jacoba, sprawa jest prosta. Zdradził mnie z moją przyjaciółką, Ever, która zarzekała się, że nic a nic nie łączy ją z Jacobem. Kochałam go nad życie, ofiarowałam mu swoje serce, a on po prostu mnie wykorzystał. Moja mama miała rację. On nie był dla mnie odpowiedni. A mimo to, po rozstaniu z nim, wpadłam w depresję. „Tęsknię za Tobą, draniu jeden.”- Pomyślałam.
Więc gdy pan Elezar zadał mi pytanie, dotyczące Jacoba, odpowiedziałam:
-Jacob był chłopakiem, którego kochałam nad życie i którego nadal kocham. Mimo iż mnie wykorzystał, tęsknię za nim i zrobiłabym Wszystko, byleby tylko do niego wrócić.
Mojego lekarza od głowy bardzo zdziwiła moja odpowiedź. Pewnie myślał, że już nigdy się do niego nie odezwę.
-Alyson, jestem w szoku. Już myślałem, że nigdy nie wyduszę z ciebie ani słowa. Chciałbym zadać Ci jeszcze jedno pytanie… Spalając dwie stodoły i mieszkacie pani Koraliny oraz zabijając jej kota, byłaś świadoma tego, co robiłaś czy nie? Tylko dobrze się zastanów.
Nie musiałam się zastanawiać nad odpowiedzią. Doskonale wiedziałam, że byłam świadoma tego, co robię. Lecz odpowiedziałam mu:
-Nie chcę o tym rozmawiać.
Elezara nie zdziwiła moja odpowiedź.
-Dziękuję, jesteś na dzisiaj wolna. Widzimy się jutro o tej samej godzinie. Mam nadzieję, że będziesz bardziej rozmowna, gdyż jestem tu po to, aby ci pomóc. Do widzenia, Alyson.
Bez pożegnania wybiegłam z gabinetu mojego Lekarza od Głowy. Nie lubiłam go. Właściwie, nie wiem dlaczego. Był miły, sympatyczny, chciał mi pomóc. Lecz był strasznie uparty, nie poddawał się tak szybko. Być może, dlatego spotkania z nim były dla mnie straszną męką.
Kierowałam się w stronę swojego pokoju, znajdującego się 3 piętra wyżej, niż gabinet Elezara. Musiałam wchodzić po schodach, gdyż w Domu Wariatów nie było windy. Wchodzenie po tych kamiennych schodach było straszną męką, ale jakoś dałam radę. Gdy znalazłam się w pokoju, zrobiło mi się znowu bardzo smutno oraz źle, dlatego rzuciłam się na łóżko i dałam się ponieść kolejnej fali rozpaczy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz