Byłam już w połowie drogi do gabinetu dyrektora Wariatkowa, kiedy zdażyło się coś nadzwyczajnego. Idąc korytarzem, zauważyłam nową osobę. Był to chłopak, blondyn, średniego wzrostu o niebieskich oczach, które zmieniały kolor. Ubrany był w czarne spodnie oraz czarny T-shirt. Wyglądał jak przeciętny nastolatek, jednak było w nim coś wyjątkowego i... Dziwnego? Przechodząc koło niego, poczułam zapach krwi zmieszanej z męskimi perfumami. Ciarki przeszły mi po plecach, kiedy ten dziwny młodzieniec uśmiechnął się do mnie i spojrzał w moim kierunku swoimi miodowo-czerwonymi oczami. Dopiero wtedy ocknęłam się. Zrozumiałam, że patrzę na niego z rozdziawioną buzią. Bo muszę przyznać, był niezłym ciachem. Wpadł mi w oko, lecz niestety, nie mogłam dłużej tak stać i gapić się na niego. Ze smutkiem ruszyłam się z miejsca i wtedy On zastawił mi drogę.
-Emm, przepraszam pana ale... Chciałabym przejść, ponieważ...No, eee... Mam bardzo ważną sprawę do załatwienia i... Strasznie mi się śpieszy!-powiedziałam lekko speszona.
-Jasne, przepraszam. To do następnego razu. Żegnaj!-odpowiedział i pobiegł w przeciwną stronę.
-Masz rację, do następnego razu!-krzyknęłam za nim i poszłam wprost do mojego celu.
Kiedy znalazłam się pod gabinetem dyrektora Psychiatryka, usłyszałam dziwną rozmowę . Trochę się zdenerwowałam, ponieważ miałam bardzo ważną sprawę a Michael był znajęty. Nie zwlekając na nic, zapukałam i wparowałam do środka.
-Dzień dobry proszę pana!-powiedziałam uradowana, jak gdyby nigdy nic- Mam pewną sprawę.
-Witaj Alyson. Czy to nie może poczekać? Rozmawiam teraz przez telefon, jak widzisz.
-Widzę, widzę. Ale to na prawdę ważne. Tylko się spytam i już mnie nie ma.
-Eh, no dobrze, mów ale szybciutko.
-Otóż, ja i moja przyjaciółka Kristen, chciałybyśmy wyjść dzisiaj do kina. Mamy zarezerwowane bilety. Czy mogłybyśmy pójść? Proszę.
Michael zastanowił się.
-A o której wrócicie ?
-Około 22.00.
-Okej, macie zgodę. Możecie iść. Tylko się nie spóźnijcie!
-Dziękuję bardzo, z całego serca! Jestem pana dłóżniczką.-powiedziałam i już miałam wyjść, kiedy jedno zdanie sparaliżowało mnie na krótką chwilkę.
-Jutro o 9.00 masz spotkanie z Mateuszem, twoim nowym psychologiem. Nie spóźnij się.
-Ale... Jak to... To już nazajutrz? Nie za 2 dni?
-Nie. Jutro jest 4 października. Czyżbyś zapomniała?
Nie odpowiedziałam mu. Chciało mi się płakać. Bo faktycznie-zapomniałam. Już jutro stanę się Wampirem. Nigdy nie umrę, nigdy nie spotkam się z rodziną. Będę się uczyć w Domu Nocy, nie wiadomo do kiedy i...
-Alyson, wszystko w porządku? Powinnaś już iść, spóźnicie się na film.
-Wie pan co, odechciało mi się. Może Kristen pójdzie, ja nie mam ochoty. Do widzenia.-powiedziałam i wybiegłam z gabinetu Michaela.
Biegnąc korytarzem, natknęłam się na czekającą na mnie Kristen. Była troszkę zdenerwowana.
-I co? Załatwiłaś? Możemy iść?
Nie wiedziałam, czy powiedzieć jej prawdę czy skłamać. Nie chciałam po raz kolejny jej zawieść. Lecz postanowiłam powiedzieć jej prawdę.
-Michael zgodził się abyśmy poszły, ale...
Moja przyjaciółka aż pisnęła z radości.
-Jupi, wiedziałam, że ci się uda! Jesteś kochana, boska, cudowna! To co, idziemy?
-No właśnie w tym problem, że nie mam ochoty iść.
-Co?! Co ty mówisz! Jeszcze 15 minut temu tak cieszyłaś się z wyjścia!
-Wtedy tak, teraz nie. Jak chcesz, możesz iść z kimś innym. Cześć !-powiedziałam z łzami w oczach i ruszyłam w kierunku swojego pokoiku.
Kristen nic za mną nie krzyknęła. Nawet nie próbowała mnie dogonić. Szczerze powiedziawszy, miałam to gdzieś.
Kiedy dotarłam do swojego małego pokoju, nie wiedziałam co ze sobą począć. Posprzątałam troszkę i postanowiłam zacząć się pakować. Wyciągnęłam z szafy moją dużą, różowo-czarną walizkę i zaczęłam ją zapełniać ubraniami, kosmetykami oraz różnymi przedmiotami. Pakując się, odnalazłam mojego laptopa, którego cisnęłam pomiędzy bluzki a skarpetki. Natrafiłam także na rodzinne zdjęcie. Od razu zaczęłam płakać. Tak bardzo mi ich brakowało. A najgorsze było to, że już nigdy ich nie zobaczę.
Zakończywszy pakowanie, zrobiłam demakijaż,przebrałam się w piżamę i położyłam się spać. Był to mój ostatni sen w ludzkiej skórze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz