W drzwiach mojego pokoju pokazał się sam właściciel psychiatryka. Zdziwiłam się, gdyż pokazywał się on tylko w ważnych sprawach. A księga pracownicza była jedną z ważniejszych spraw. Szykowały się duże kłopoty. Moje serce zaczęło bić jak szalone, ręce zrobiły się mokre od potu. Wtem odezwał się założyciel psychiatryka:
-Dzień dobry, czy to ty jesteś Alyson Bez Nazwiska?
-Tak, to ja.-Odpowiedziałam.
W całym tym wariatkowie nikt nie znał mojego nazwiska. Nawet ja zapomniałam, jak się nazywam. To pewnie wstrząs powypadkowy. Dlatego nazywali mnie Alyson Bez Nazwiska.
-Nazywam się Michael Trough i jak wiesz, jestem właścicielem psychiatryka. Chciałbym ci zadać kilka pytań dotyczących księgi Pracowniczej.
Wiedziałam. Wiedziałam, że chodzi o księgę, którą zabrałam.
-Dobrze, powiem Wszystko. Proszę pytać.
Pan Michael podrapał się po głowie i zrobił zdziwioną minę. Pewnie nie takiej odpowiedzi oczekiwał.
-Bardzo się cieszę. No to pierwsze pytanie brzmi: czy to ty zabrałaś tę książkę?
-Tak proszę pana. To ja.
-Emm, dobrze. Nie wiedziałem, że ktoś się przyzna do tego złego czynu. Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiedziałam jak opowiedzieć Michaelowi o całej sprawie i czy w ogóle mu to powiedzieć. Nie uwierzyłby mi, że potrafię komunikować się ze zmarłymi i że mój lekarz od głowy jest duchem. Pewnie nawet nic nie wie o Elezarze. Postanowiłam skłamać po raz kolejny.
-No, bo widzi pan, potrzebowałam jednej informacji o panu Elezarze, moim lekarzu od głowy.
-Przepraszam cię bardzo Alyson, ale… O kim ty mówisz?
Wiedziałam, że tak będzie.
-No o panu Elezarze. On jest psychologiem i on mi pomaga.
Pan Michael zrobił zdziwioną i zakłopotaną minę.
-Alyson, przecież twój rzekomy psycholog umarł 10 lat temu. Nie może cię leczyć gdyż nie żyje… Musimy załatwić ci jakiegoś psychologa.
-Ale…
-Żadnego ale. Mam kogoś dobrego na oku. Tymczasem nie opuszczaj swojego pokoju i czekaj aż dam ci znak, abyś przyszła na pierwsze spotkanie z Mateuszem. Tak będzie nazywał się twój nowy psycholog. Teraz oddaj mi Księgę Pracowniczą i zajmij się czymś ciekawym. Ale pamiętaj. Pod żadnym pozorem nie opuszczaj swojego pokoju.
-Można wiedzieć, dlaczego?
-To są sprawy osobiste. Zajmij się sobą. Do widzenia, Alyson.
Nie zdążyłam odpowiedzieć „do widzenia”, gdy pan Michael wyszedł z mojego pokoju. „On coś ukrywa, czuję to”- powiedziałam w myślach. Tylko jeszcze nie wiedziałam, co. Musiało to być coś bardzo ważnego, inaczej nie wyszedłby tak nagle z mojego pokoju, bez słowa wyjaśnienia, dlaczego mam nie opuszczać swojego prywatnego pomieszczenia. To było bardzo dziwne. I nie w jego stylu. Nigdy nie zostawiał pacjenta w niewiedzy. Zawsze odpowiadał na każde zadane mu pytanie. Postanowiłam dowiedzieć się, co się dzieje w tym całym wariatkowie i dlaczego mam nie opuszczać swojego pokoju. Lecz dzisiaj nie miałam na to siły. Jedynie, czego w tej chwili pragnęłam to spokoju. No i snu. Byłam bardzo senna. Nie spałam już od 30 godzin. Wzięłam szybką kąpiel i położyłam się do łóżka. I wtedy mnie olśniło! „Afrodyta” pomyślałam. To ona mogłaby trochę poszpiegować. Postanowiłam porozmawiać z nią o tym jutro, gdyż zapadłam w długi i niespokojny sen.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz