Ledwo przemierzyłam próg oddzielający szkołę od ogrodu, posypały się "przyjacielskie" pytania.
-Powiedz mi kochana, czego chciała od ciebie ta jędza ? - zapytała Rosalie.
-Szczerze powiedziawszy, nie mam pojęcia. Uczepiła się mnie,mówiąc, że mam być traktowana tak jak każdy. Chodziło jej pewnie o tę rozprawkę. Ale nie to było najdziwniejsze.
-A co się stało ? - spytała Daisy.
-Najdziwniejsze było to, że gdy Athenodora szarpnęła mnie za nadgarstek, przez moje ciało nie przeszedł prąd. - odparłam wcale tym nie zainteresowana.
-Przecież to nie możliwe i...
Nagle przestałam słuchać moim przyjaciółek. Dlaczego? Ponieważ moim oczom ukazał się pewien chłopak. Wysoki i umięśniony. A do tego Brunet. Mój wymarzony chłopak tak właśnie powinien wyglądać.
Stałam i patrzyłam na niego. W tej samej chwili, on spojrzał na mnie. Pewnie zorientował się, że ktoś go obserwuje.
Uśmiechnął się do mnie. A ja zawstydzona spuściłam wzrok.
-Co o tym sądzisz Alyson? - spytała nagle Rosalie.
-Ale... O czym? - zapytałam.
-No pewnie! To ja tu się produkuję, a ty mnie nawet nie słuchasz!
-Bardzo przepraszam... Coś wybiło mnie z rytmu.
-Coś czy raczej ktoś ?-odparła Angela.
Zarumieniłam się.
-Kim jest ten wysoki brunet, który stoi pod tym olbrzymim dębem?
Dziewczyny spojrzały w jego stronę.
-Aaa on. Ma na imię James. Chłopak Athenodory. Jest nieziemsko przystojny, każda dziewczyna się w nim buja. A on wybrał tę jędzę. Idiota - warknęła Daisy.
Nagle Rosalie szturchnęła Daisy.
-Auć!
-Cicho, pan wielkie Ciacho tu nadchodzi.
Miała rację. James szedł tutaj. Do naszej małej grupki. Patrzył na mnie, prosto w moje oczy.
-Witaj, to ty jesteś Alsyon?-zapytał z uśmiechem. Nie wyczułam sarkazmu.
-Hej, tak, jestem Alyson. A ty pewnie James ? - odparłam.
-Widzę, że koleżanki już ci o mnie wspomniały.
-Oczywiście.
-Możemy porozmawiać?-spytał mnie James, po czym odezwał się do moich przyjaciółek-Możecie zostawić nas samych?
-Jasne, już nas nie ma! I tak spieszymy się na jadę konną.-odparły dziewczyny i szybko odeszły.
-O czym chcesz ze mną porozmawiać?-zapytałam Jamesa.
-Szczerze?
-Szczerze
-O niczym.-odparł.
Zamurowało mnie.
-Jak to o niczym ?!
-No i niczym.
-Mam nadzieję, że nie chcesz flirtować, masz przecież dziewczynę.
James spiął się.
-Ej co jest?-spytałam- Powiedziałam coś nie tak?
-Nic. Po prostu Athenodora... Nie kocham jej.
Po raz kolejny mnie zamurowało. James zaczął zwierzać mi się, jakbyśmy znali się od piaskownicy, a zaledwie się poznaliśmy.
-Chcesz mi się zwierzyć? Nie za wcześnie? Ledwo mnie poznałeś, a już traktujesz mnie jak przyjaciółkę. Skąd wiesz, że nie jestem fałszywa?
-Widzę to.
-Jak?
-Mam taki dar. Wiedziałem o Tobie wszystko, jeszcze za nim przybyłaś do Domu Nocy. Liczę, że na razie zostaniemy przyjaciółmi. To jak, porozmawiamy ?
-O kim?
-O Athenodorze. Musisz o niej wiedzieć co nie co.
-Jasne, ale będziemy tak o niej w przejściu ?
-Nie, chodź za mną. - odparł James, złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą.
W Blasku Mroku
niedziela, 17 lutego 2013
wtorek, 29 stycznia 2013
Rozdział 14
-Alyson, rozumiem, że jesteś nową uczennicą, ale mogłabyś przestać rozmawiać z Rosalie ? To bardzo przeszkadza mi w prowadzeniu lekcji.
-Oczywiście proszę pani, bardzo przepraszam. To już się więcej nie powtórzy.
Ledwo wypowiedziawszy te słowa, zadzwonił dzwonek ogłaszający koniec lekcji.
-Zapiszcie sobie jeszcze zadanie domowe...
Wszyscy jęknęli. Ja też. Myślałam, że w Wampirzej Szkole nie będzie zadań domowych. Myliłam się.
-Chciałabym ,abyście napisali mi rozprawkę dotyczącą naszej dzisiejszej i wczorajszej lekcji. Ma zawierać ona około 3-4 strony.
-Na kiedy ?
Proszę nie na jutro, nie na jutro...
-Na jutro.
No to pięknie.
-Ale panna Alyson ma na tę rozprawkę czas do przyszłego tygodnia. A teraz koniec lekcji. Możecie iść.
Szybko spakowałam podręczniki do torby i wyszłam z sali. Chciałam być jak najdalej od Didyme, tej przeklętej sali i Socjologii. Wtem ktoś złapał mnie za nadgarstek i mocno szarpnął.
-Słuchaj, to, że jesteś nową dziewczyną, nie oznacza, że masz być traktowana inaczej niż my.
-Ale o co ci chodzi ? -powiedziałam do wysokiej blondynki.-Czy my się znamy?
-Mam na imię Athenodora, jestem szkolną pięknością, wszyscy mnie uwielbiają. Chodzi mi o to, że tę rozprawkę masz napisać na jutro! Tak jak każdy z nas!
-Didyme dała mi na to tydzień czasu, odczep się ode mnie jędzo!- krzyknęłam jej prosto w twarz i wyrwałam rękę z lodowego uścisku Athenodory.
-Coś ty powiedziała ?!-odkrzyknęła mi blondyna.
-Że masz mi dać święty spokój! Myślisz, że jesteś pępkiem świata? Jeszcze cię nie poznałam, ale widzę, że jesteś zapatrzoną w siebie dziewuchą! Wyzywasz innych bez podstawy ? Jesteś taka dojrzała! Spadaj już!
-Widać, że muszę ci powiedzieć ważną rzecz, którą zapamiętaj raz na zawsze: MNIE. SIĘ. NIE. WYZYWA. MNIE. SIĘ. WIELBI.- powiedziała rozzłoszczona Athenodora i wraz ze swoimi klonami, pognała na stołówkę.
Wtem, niespodziewanie, zebrany wokoło krąg, zaczął bić mi ogromne brawa.
-O co chodzi ?-zapytałam najbliżej stojącego chłopaka, który raczej chodził ze mną do klasy.
-Prawie wszyscy są pod ogromnym wrażeniem.
-Dlaczego?
-Ponieważ postanowiłaś się Blondynie. Jedna trzecia szkoły wprost jej nie cierpi. Wszystkich wyzywa, myśli, że jest królową całego Domu Nocy. A no i większość się jej boi.
-Czemu się jej boją?
Z tłumu podeszła do mnie ruda dziewczyna, na oko piętnastolatka.
-Athenodora ma nadzwyczajny dar. Jak ktoś ją denerwuje albo jej nie wielbi, łapie za rękę i zadaje ostry ból. Tak jakby razi prądem ale jest to jednak trochę inne. Tego nie da się opisać.
-Dlatego cieszymy się, że przyszła osoba, która się jej postawiła. Zwykle Blondi, kiedy złapie za nadgarstek...
-Chwila, chwila... Ona zadaje ból łapiąc wampiry za nadgarstek?
-Tak. Zawsze, kiedy Athenodora chce porazić kogoś prądem, chwyta swoją ofiarę za nadgarstek. A czemu pytasz?
-Ee... Nie ważne... Tak tylko pytałam...
-Oczywiście, że ważne! Powiedz nam kochana, co tutaj miało miejsce ? -zapytała Daisy, podchodząc do mnie z Rosalie i Angelą.
-Opowiem wam, ale możemy przejść w jakieś mniej tłoczne miejsce? Nie chcę aby wszyscy to słyszeli.-wyszeptałam do przyjaciółek.
-Oczywiście, chodź za nami, znamy znakomite miejsce na tę rozmowę.-powiedziała Rose, po czym chwyciła mnie za rękę i pociągnęła za sobą, wychodząc przez ogromne drzwi prowadzące do szkolnego ogrodu.
-Oczywiście proszę pani, bardzo przepraszam. To już się więcej nie powtórzy.
Ledwo wypowiedziawszy te słowa, zadzwonił dzwonek ogłaszający koniec lekcji.
-Zapiszcie sobie jeszcze zadanie domowe...
Wszyscy jęknęli. Ja też. Myślałam, że w Wampirzej Szkole nie będzie zadań domowych. Myliłam się.
-Chciałabym ,abyście napisali mi rozprawkę dotyczącą naszej dzisiejszej i wczorajszej lekcji. Ma zawierać ona około 3-4 strony.
-Na kiedy ?
Proszę nie na jutro, nie na jutro...
-Na jutro.
No to pięknie.
-Ale panna Alyson ma na tę rozprawkę czas do przyszłego tygodnia. A teraz koniec lekcji. Możecie iść.
Szybko spakowałam podręczniki do torby i wyszłam z sali. Chciałam być jak najdalej od Didyme, tej przeklętej sali i Socjologii. Wtem ktoś złapał mnie za nadgarstek i mocno szarpnął.
-Słuchaj, to, że jesteś nową dziewczyną, nie oznacza, że masz być traktowana inaczej niż my.
-Ale o co ci chodzi ? -powiedziałam do wysokiej blondynki.-Czy my się znamy?
-Mam na imię Athenodora, jestem szkolną pięknością, wszyscy mnie uwielbiają. Chodzi mi o to, że tę rozprawkę masz napisać na jutro! Tak jak każdy z nas!
-Didyme dała mi na to tydzień czasu, odczep się ode mnie jędzo!- krzyknęłam jej prosto w twarz i wyrwałam rękę z lodowego uścisku Athenodory.
-Coś ty powiedziała ?!-odkrzyknęła mi blondyna.
-Że masz mi dać święty spokój! Myślisz, że jesteś pępkiem świata? Jeszcze cię nie poznałam, ale widzę, że jesteś zapatrzoną w siebie dziewuchą! Wyzywasz innych bez podstawy ? Jesteś taka dojrzała! Spadaj już!
-Widać, że muszę ci powiedzieć ważną rzecz, którą zapamiętaj raz na zawsze: MNIE. SIĘ. NIE. WYZYWA. MNIE. SIĘ. WIELBI.- powiedziała rozzłoszczona Athenodora i wraz ze swoimi klonami, pognała na stołówkę.
Wtem, niespodziewanie, zebrany wokoło krąg, zaczął bić mi ogromne brawa.
-O co chodzi ?-zapytałam najbliżej stojącego chłopaka, który raczej chodził ze mną do klasy.
-Prawie wszyscy są pod ogromnym wrażeniem.
-Dlaczego?
-Ponieważ postanowiłaś się Blondynie. Jedna trzecia szkoły wprost jej nie cierpi. Wszystkich wyzywa, myśli, że jest królową całego Domu Nocy. A no i większość się jej boi.
-Czemu się jej boją?
Z tłumu podeszła do mnie ruda dziewczyna, na oko piętnastolatka.
-Athenodora ma nadzwyczajny dar. Jak ktoś ją denerwuje albo jej nie wielbi, łapie za rękę i zadaje ostry ból. Tak jakby razi prądem ale jest to jednak trochę inne. Tego nie da się opisać.
-Dlatego cieszymy się, że przyszła osoba, która się jej postawiła. Zwykle Blondi, kiedy złapie za nadgarstek...
-Chwila, chwila... Ona zadaje ból łapiąc wampiry za nadgarstek?
-Tak. Zawsze, kiedy Athenodora chce porazić kogoś prądem, chwyta swoją ofiarę za nadgarstek. A czemu pytasz?
-Ee... Nie ważne... Tak tylko pytałam...
-Oczywiście, że ważne! Powiedz nam kochana, co tutaj miało miejsce ? -zapytała Daisy, podchodząc do mnie z Rosalie i Angelą.
-Opowiem wam, ale możemy przejść w jakieś mniej tłoczne miejsce? Nie chcę aby wszyscy to słyszeli.-wyszeptałam do przyjaciółek.
-Oczywiście, chodź za nami, znamy znakomite miejsce na tę rozmowę.-powiedziała Rose, po czym chwyciła mnie za rękę i pociągnęła za sobą, wychodząc przez ogromne drzwi prowadzące do szkolnego ogrodu.
czwartek, 10 stycznia 2013
Rozdział 13
Sala 110 znajdowała się w głównym holu, tuż obok wejścia do szkoły. Odbywały się w niej lekcje socjologii.
-Która z was siedzi sama na Socjologii?
-Ja! - odpowiedziała Rosalie.
-No to znakomicie! Od dzisiaj siedzisz ze mną, siostro ! - powiedziałam i przytuliłam przyjaciółkę, której tak dawno nie widziałam.
-Cieszę się... Że się cieszysz.. Ale... Nie ... Uduś.... Mnie... - wyjąkała Rose.
-Ojej, przepraszam!- powiedziałam.
Wtem zadzwonił dzwonek ogłaszający początek lekcji.
-No pięknie.!- powiedziałam.
-Nie martw się, Didyme jest cudowna!
-Didyme to nasza nauczycielka?
-Oczywiście !- krzyknęły chórem moje przyjaciółki.
-A mówiąc o Socjologii... Pani idzie, ustawmy się! - krzyknęła Daisy, po czym ustawiła się w szeregu.
Weszliśmy do malutkiej salki, mieszczącej tylko 20 osób. Akurat, moja nowa klasa liczyła właśnie tyle Wampirów.
-Witajcie!-powiedziała Didyme.- Wyciągnijcie podręczniki i zajmijcie miejsca.
Jak kazała, tak wszyscy zrobili. Nauczycielka Socjologii wyglądała na nie więcej niż 25 lat. Miała zgrabną figurę, długie, rude włosy oraz piękne miodowe oczy. Zresztą, czym ja się zachwycam. Wszystkie Wampiry mają miodowe oczy. No, oprócz mnie. Ja jestem nowo narodzona.
-Zanim zaczniemy lekcję, chciałabym przedstawić wam pewną osobę.
O nie. Tylko nie to.
-Jest to nowo narodzona Wampirka, przybyła do naszej szkoły kilka godzin temu. Przywitajmy bardzo serdecznie Alyson. Pozwól tutaj do mnie i powiedz coś o sobie.
Cóż, zbytniego wyboru nie miałam, więc wolnym krokiem pomaszerowałam na środek sali i zaczęłam swoją krótką przemowę, przedstawiającą moją osobę:
-Nazywam się Alyson, nie mam nazwiska, gdyż po wypadku i śmierci rodziców wszystko zapomniałam. Przez ostatnie 3 miesiące znajdowałam się w psychiatryku. Ale nie pytajcie dlaczego, ponieważ nie chcę o tym mówić. Cóż no to to wszystko.
-Dobrze, dziękujemy Ci, zajmij swoje miejsce. Wszyscy proszę otworzyć podręczniki do socjologii na stronie 112.
Cała klasa jęknęła.
-Nie myślcie, że zrobimy wolną lekcję z okazji przybycia nowej uczennicy. No to zaczynamy...
-Która z was siedzi sama na Socjologii?
-Ja! - odpowiedziała Rosalie.
-No to znakomicie! Od dzisiaj siedzisz ze mną, siostro ! - powiedziałam i przytuliłam przyjaciółkę, której tak dawno nie widziałam.
-Cieszę się... Że się cieszysz.. Ale... Nie ... Uduś.... Mnie... - wyjąkała Rose.
-Ojej, przepraszam!- powiedziałam.
Wtem zadzwonił dzwonek ogłaszający początek lekcji.
-No pięknie.!- powiedziałam.
-Nie martw się, Didyme jest cudowna!
-Didyme to nasza nauczycielka?
-Oczywiście !- krzyknęły chórem moje przyjaciółki.
-A mówiąc o Socjologii... Pani idzie, ustawmy się! - krzyknęła Daisy, po czym ustawiła się w szeregu.
Weszliśmy do malutkiej salki, mieszczącej tylko 20 osób. Akurat, moja nowa klasa liczyła właśnie tyle Wampirów.
-Witajcie!-powiedziała Didyme.- Wyciągnijcie podręczniki i zajmijcie miejsca.
Jak kazała, tak wszyscy zrobili. Nauczycielka Socjologii wyglądała na nie więcej niż 25 lat. Miała zgrabną figurę, długie, rude włosy oraz piękne miodowe oczy. Zresztą, czym ja się zachwycam. Wszystkie Wampiry mają miodowe oczy. No, oprócz mnie. Ja jestem nowo narodzona.
-Zanim zaczniemy lekcję, chciałabym przedstawić wam pewną osobę.
O nie. Tylko nie to.
-Jest to nowo narodzona Wampirka, przybyła do naszej szkoły kilka godzin temu. Przywitajmy bardzo serdecznie Alyson. Pozwól tutaj do mnie i powiedz coś o sobie.
Cóż, zbytniego wyboru nie miałam, więc wolnym krokiem pomaszerowałam na środek sali i zaczęłam swoją krótką przemowę, przedstawiającą moją osobę:
-Nazywam się Alyson, nie mam nazwiska, gdyż po wypadku i śmierci rodziców wszystko zapomniałam. Przez ostatnie 3 miesiące znajdowałam się w psychiatryku. Ale nie pytajcie dlaczego, ponieważ nie chcę o tym mówić. Cóż no to to wszystko.
-Dobrze, dziękujemy Ci, zajmij swoje miejsce. Wszyscy proszę otworzyć podręczniki do socjologii na stronie 112.
Cała klasa jęknęła.
-Nie myślcie, że zrobimy wolną lekcję z okazji przybycia nowej uczennicy. No to zaczynamy...
wtorek, 8 stycznia 2013
Rozdział 12
Po jakiś 20 minutach zajechaliśmy. Mówiłam-gdybyśmy pobiegli (po wampirzemu) lasem, bylibyśmy zdecydowanie szybciej. O jakieś 15 minut szybciej.
Do tej pory, o szkole w Domu Nocy słyszałam tylko z opowieści. Twierdzono, że to pradawna, nawiedzona "Buda", w której uczyli się bardzo niegrzeczni nastolatkowie. Nikt nigdy nie przypuszczał, że za starymi, wysokimi murami uczą się nowo narodzone wampiry, żądne Krwi i Mordu.
Ja od zawsze interesowałam się tą szkołą. Chciałam się nawet kiedyś tam wkraść, poszperać w archiwach i dowiedzieć się jaki był główny cel tej szkoły, po co istniała i kto się w niej uczył. Od tego czynu zawsze powstrzymywała mnie moja siostra Kate i przyjaciółki: Rose, Angela i Daisy, które niespodziewanie zaginęły półtorej roku temu. I do tej pory nie odnalazły się.
O Wampirach wiem niewiele. Nigdy się nimi aż tak bardzo nie interesowałam. Wiadome było to, że żywią się krwią. Ale że biegają z prędkością światła.? Że potrafią opanować żądzę Mordu.? Tyle pytań cisnęło mi się na język, że postanowiłam zapytać się o to doświadczonego Wampira, Mateusza.
-Wiesz co, zabrzmi to jakbym była głupią dziennikarką ale muszę się zapytać: czy odpowiesz mi na kilka pytań ?
Matti uśmiechnął się.
-No skoro musisz ...
-No wybacz, ale niestety muszę. Dotyczą one-tu ściszyłam głos-wampirów.
-Alyson, nie musisz ściszać głosu kiedy wypowiadasz słowo "Wampir". A o nich dowiesz się wszystkiego na lekcjach. Właśnie. Muszę zapoznać cię z Twoim planem lekcji.
Dowiedziałam się, że lekcje są od poniedziałku do piątku (jak w normalnych szkołach). Zaczynają się od godziny 20 do godziny 1 w nocy. Zupełnie na odwrót. No tak. Przecież Wampiry boją się słońca. Oczywiście, mogą na nie wychodzić, ale czują się nie komfortowo. Dzisiaj czekała mnie wampirza socjologia, jazda konna, historia "Domu Nocy" oraz Historia Rodziny Cullenów oraz Sfory Wilków.
-Kto to są ci Cullenowie oraz ta cała SFORA ?
-Dowiesz się wszystkiego na lekcjach. A teraz czeka na ciebie pewna niespodzianka. Na sto procent będziesz z niej zadowolona. Chodź za mną.
Wypowiedziawszy te słowa, pociągnął mnie za sobą. Weszliśmy do głównego holu szkoły. Było w nim wiele posągów przedstawiających zapewne jakiś wampirów.
W holu kręciło się niewiele osób. A dlaczego? Ponieważ wszyscy byli na śniadaniu.
-Alyson, chodź wreszcie, niespodzianka jest blisko.!-krzyknął z zadowoleniem Matti.
"No dobrze"-westchnęłam i ruszyłam dalej za nim, ciągle się rozglądając po nowym miejscu.
Weszliśmy krętymi schodami na drugie piętro. Na tabliczce napisane było, że znajdują się tutaj pokoje dziewczęce.
-Już blisko.-powiedział Mateusz.-No i jesteśmy. Otwórz te drzwi a na pewno się ucieszysz. A i jeszcze jedno- od dzisiaj jest to Twój pokój. Przepraszam- WASZ pokój.
Wypowiedziawszy to odszedł bardzo szybko na dół, pozostawiając mnie samą przez drzwiami do pokoju 201.
-No dobrze, czas wejść.- powiedziałam i zapukałam do wrot.
-Proszę, wejdź!-powiedział miły, znajomy głosik.
Otworzywszy drzwi ujrzałam... Rosalie, Angelę i Daisy we własnych osobach! Ze łzami w oczach, rzuciłam walizkę i pobiegłam do nich. Przyjęły mnie z otwartymi ramionami. Zrobiłyśmy wielkiego "Misia", płacząc i tuląc się do siebie.
-A więc wy też ? To dlatego "Zaginęłyście" ? - zapytałam ze łzami ale ciągle się uśmiechając.
-No oczywiście! A teraz nasza kochana siostrzyczka dołączyła do naszej paczki.! Kochana, jak my za tobą tęskniłyśmy! Przez te całe półtorej roku tak nam ciebie brakowało! A teraz? Na reszcie jesteśmy znowu razem! - wykrzyczała Angela.
-No pewnie! Razem na wieki!-powiedziała Daisy po czym zwróciła się do mnie- A ty skarbie, przestań się mazać, rozpakuj się bo za 10 minut zaczynają się lekcje. Co masz pierwsze ? Hmm, socjologię?
-Tak.
-No to tak jak my.! A potem jazda konna?
-Owszem!
-No to chodzimy na te same zajęcia.! Lepiej być nie mogło- powiedziała Rosalie.
-Masz rację- przytaknęłam mojej kochanej przyjaciółce, po czym wytarłam oczy chusteczką, zabrałam plan lekcji oraz podręczniki leżące na moim łóżku, spakowałam wszystko w szkolną torbę i odrzekłam:
-No dziewczyny, idziemy na lekcje! Nie chcę się spóźnić już na pierwsze zajęcia!
Zamknęłyśmy drzwi do pokoju i poszłyśmy do sali 110.
Do tej pory, o szkole w Domu Nocy słyszałam tylko z opowieści. Twierdzono, że to pradawna, nawiedzona "Buda", w której uczyli się bardzo niegrzeczni nastolatkowie. Nikt nigdy nie przypuszczał, że za starymi, wysokimi murami uczą się nowo narodzone wampiry, żądne Krwi i Mordu.
Ja od zawsze interesowałam się tą szkołą. Chciałam się nawet kiedyś tam wkraść, poszperać w archiwach i dowiedzieć się jaki był główny cel tej szkoły, po co istniała i kto się w niej uczył. Od tego czynu zawsze powstrzymywała mnie moja siostra Kate i przyjaciółki: Rose, Angela i Daisy, które niespodziewanie zaginęły półtorej roku temu. I do tej pory nie odnalazły się.
O Wampirach wiem niewiele. Nigdy się nimi aż tak bardzo nie interesowałam. Wiadome było to, że żywią się krwią. Ale że biegają z prędkością światła.? Że potrafią opanować żądzę Mordu.? Tyle pytań cisnęło mi się na język, że postanowiłam zapytać się o to doświadczonego Wampira, Mateusza.
-Wiesz co, zabrzmi to jakbym była głupią dziennikarką ale muszę się zapytać: czy odpowiesz mi na kilka pytań ?
Matti uśmiechnął się.
-No skoro musisz ...
-No wybacz, ale niestety muszę. Dotyczą one-tu ściszyłam głos-wampirów.
-Alyson, nie musisz ściszać głosu kiedy wypowiadasz słowo "Wampir". A o nich dowiesz się wszystkiego na lekcjach. Właśnie. Muszę zapoznać cię z Twoim planem lekcji.
Dowiedziałam się, że lekcje są od poniedziałku do piątku (jak w normalnych szkołach). Zaczynają się od godziny 20 do godziny 1 w nocy. Zupełnie na odwrót. No tak. Przecież Wampiry boją się słońca. Oczywiście, mogą na nie wychodzić, ale czują się nie komfortowo. Dzisiaj czekała mnie wampirza socjologia, jazda konna, historia "Domu Nocy" oraz Historia Rodziny Cullenów oraz Sfory Wilków.
-Kto to są ci Cullenowie oraz ta cała SFORA ?
-Dowiesz się wszystkiego na lekcjach. A teraz czeka na ciebie pewna niespodzianka. Na sto procent będziesz z niej zadowolona. Chodź za mną.
Wypowiedziawszy te słowa, pociągnął mnie za sobą. Weszliśmy do głównego holu szkoły. Było w nim wiele posągów przedstawiających zapewne jakiś wampirów.
W holu kręciło się niewiele osób. A dlaczego? Ponieważ wszyscy byli na śniadaniu.
-Alyson, chodź wreszcie, niespodzianka jest blisko.!-krzyknął z zadowoleniem Matti.
"No dobrze"-westchnęłam i ruszyłam dalej za nim, ciągle się rozglądając po nowym miejscu.
Weszliśmy krętymi schodami na drugie piętro. Na tabliczce napisane było, że znajdują się tutaj pokoje dziewczęce.
-Już blisko.-powiedział Mateusz.-No i jesteśmy. Otwórz te drzwi a na pewno się ucieszysz. A i jeszcze jedno- od dzisiaj jest to Twój pokój. Przepraszam- WASZ pokój.
Wypowiedziawszy to odszedł bardzo szybko na dół, pozostawiając mnie samą przez drzwiami do pokoju 201.
-No dobrze, czas wejść.- powiedziałam i zapukałam do wrot.
-Proszę, wejdź!-powiedział miły, znajomy głosik.
Otworzywszy drzwi ujrzałam... Rosalie, Angelę i Daisy we własnych osobach! Ze łzami w oczach, rzuciłam walizkę i pobiegłam do nich. Przyjęły mnie z otwartymi ramionami. Zrobiłyśmy wielkiego "Misia", płacząc i tuląc się do siebie.
-A więc wy też ? To dlatego "Zaginęłyście" ? - zapytałam ze łzami ale ciągle się uśmiechając.
-No oczywiście! A teraz nasza kochana siostrzyczka dołączyła do naszej paczki.! Kochana, jak my za tobą tęskniłyśmy! Przez te całe półtorej roku tak nam ciebie brakowało! A teraz? Na reszcie jesteśmy znowu razem! - wykrzyczała Angela.
-No pewnie! Razem na wieki!-powiedziała Daisy po czym zwróciła się do mnie- A ty skarbie, przestań się mazać, rozpakuj się bo za 10 minut zaczynają się lekcje. Co masz pierwsze ? Hmm, socjologię?
-Tak.
-No to tak jak my.! A potem jazda konna?
-Owszem!
-No to chodzimy na te same zajęcia.! Lepiej być nie mogło- powiedziała Rosalie.
-Masz rację- przytaknęłam mojej kochanej przyjaciółce, po czym wytarłam oczy chusteczką, zabrałam plan lekcji oraz podręczniki leżące na moim łóżku, spakowałam wszystko w szkolną torbę i odrzekłam:
-No dziewczyny, idziemy na lekcje! Nie chcę się spóźnić już na pierwsze zajęcia!
Zamknęłyśmy drzwi do pokoju i poszłyśmy do sali 110.
sobota, 5 stycznia 2013
Rozdział 11
Prolog do rozdziału 11
Ból mnie oszałamiał.Tak właśnie tak. Byłam tak oszołomiona, że nic nie zdążyłam ogarnąć. Moje ciało próbowało odrzucić od siebie kolejną falę bólu. Myślę, że w końcu mu się to udało...
Rozdział 11
W końcu ocknęłam się z lodowego snu. Nie wiem ile czasu byłam nieprzytomna. Może godzinę, może tydzień, może miesiąc a może i rok.?Znajdowałam się nadal w przeciekającym wilgocią pomieszczeniu K102. Zastanowiłam się: dlaczego nie zabrano mnie stąd do Domu Nocy.? Dlaczego pozostawiono mnie samą w ciemnym pokoju w podziemiach.?
Spróbowałam się podnieść. Zrobiłam to bardzo szybko i zręcznie co nie było do mnie podobne. Ah no tak. Przecież jestem wampirem.
Spojrzałam w lewo. Znajdowała się tam jakaś postać. Mateusz czy Elezar.? A może Michael.? Chciałam zapytać kto tam jest ale nie mogłam. Palący ból w gardle uniemożliwiał mi to. Czułam się, jakby ktoś wsadził mi świeżo wypalone żelazo w buzię.
Wtem usłyszałam śmiech. Szczery i uprzejmy śmiech, który przypominał mi tylko jedną osobę: Mateusza.
-Chyba przyda ci się moja pomoc-powiedział i podał mi szklankę z czerwonym płynem-To ci na pewno pomoże.
Skinęłam głową i wzięłam od Mateusza szklaneczkę z czymś czerwonym. Podniosłam to coś do ust. Wzięłam łyczek. Potem drugi, trzeci, czwarty i w ten sposób czerwony płyn zniknął. Szczerze powiedziawszy, bardzo mi to smakowało.
-Co to było?- zapytałam.
-Krew a cóż by innego?-odparł Mateusz.
No tak.! Krew.! Jak mogłam sama na to nie wpaść?! Przecież Wampiry piją tylko krew.! To ich główne pożywienie .!
-Nie sądziłam, że krew jest taka smaczna. Od zawsze się jej brzydziłam. Jako człowiek mdlałam na jej widok. A teraz? Uwielbiam ją.! Jest przepyszna. Masz może więcej .?
-Wiedziałem, że tak będzie. Dlatego się przygotowałem. Mam jeszcze jedną buteleczkę. Proszę, wypij.
I podał mi czerwony płyn. Wypiłam ją jednym duszkiem.
-Dobrze, teraz musimy już iść.
-Dokąd?-zapytałam.
-Do Domu Nocy.
Gdy to tylko wypowiedział, wyprowadził mnie z pokoju K102 i skierował schodami w górę.
-Alyson, posłuchaj mnie. Na górze jest pełno ludzi. Musisz powstrzymać pragnienie, aby się na nich nie rzucić i nie zdemaskować istnienia wampirów. Dasz radę? Czy może powinniśmy iść tunelami?
-Lubię wyzwania. Sądzę, że dam radę. W każdym bądź razie, postaram się.
Doszliśmy na górę. W koło nas było pełno ludzi, głównie pracowników psychiatryka. Czułam pulsujące żyłki w ich ciałach. Z miłą chęcią skosztowałabym ich krwi. Jednak wiedziałam, że muszę się powstrzymać, dlatego zaczęłam ignorować płynącą w ich żyłach krew.
Ciągnąć za sobą walizki, w końcu wraz z Mateuszem, wyszliśmy z budynku psychiatryka. Teraz kierowaliśmy się w stronę pięknego, czarnego BMW.
-Czy nie szybciej byłoby pobiec niż jechać samochodem?
-Masz rację, byłoby lepiej, szybciej i wygodniej. Lecz nie możemy narazić się na niebezpieczeństwo zdemaskowania.
-A gdyby tak lasem...
-Nie ma mowy. W lesie chodzi teraz pełno grzybiarzy. Przecież jest to czas grzybobrania.!
Nie odpowiedziałam mu. Wiedziałam, że ma rację lecz nie chciałam mu jej przyznawać.
-Alyson, podaj mi swoje walizki i wsiadaj do samochodu.
Jak rozkazał tak zrobiłam.
W końcu i on wsiadł za kierownicę i ruszyliśmy w stronę Domu Nocy...
Rozdział 10
Nie wiem ile czasu błąkałam się po całym psychiatryku ale za nic pod słońcem nie mogłam znaleźć tego przeklętego pokoju K102, w którym miałam spotkać mojego zmiennika (Mateusza).
-A może to i dobrze?-powiedziałam do siebie-Jak się z nim nie spotkam, pozostanę człowiekiem i odwrócę swój los!- lecz po dłuższym zastanowieniu odparłam- Z drugiej jednak strony...
Nie dokończyłam swoich przemyśleń, gdyż przede mną pojawił się... Mateusz we własnej osobie! Te jego piękne włosy, muskularne ciało, niesamowite oczy...
-Alyson, chodź za mną.-powiedział swoim mega czarującym głosem, przy czym oderwał mnie od ślinienia się na widok jego ciała.
"Jak mus to mus" pomyślałam i ruszyłam za nim.
Szliśmy dosyć długo, po bardzo krętych schodach prowadzących ciągle w dół. W końcu doszliśmy do pokoju K102, który znajdował się... W podziemiach?!
-A ja się dziwiłam, że nie mogę tego gabinetu znaleźć.-powiedziałam do Mateusza.
Nic mi nie odpowiedział, co było dziwne. Nawet się nie uśmiechnął. Stał tylko w bezruchu(jak na wampira przystało) czym mnie bardzo rozzłościł. Nie dość, że znajdowaliśmy się w śmierdzącym i przeciekającym wilgocią pomieszczeniu, to jeszcze ON nie był łaskaw zrobić, tego co musiał: Zamienić mnie w Wampira.
-Hej Ty! Czego tak stoisz?! Czy nie powinieneś mnie przypadkiem zmienić ?!- krzyknęłam do niego bardzo wkurzona.
Lecz on tylko wybuchnął śmiechem. Śmiechem tak bardzo czarującym, że zastanawiałam się czy mnie nie hipnotyzuje.
-Czego tak się śmiejesz!!!
-Bo jesteś taka urocza gdy się złościsz, hahahah...-odpowiedział nie przestając się ze mnie nabijać i śmiać.
-Przestaniesz w końcu?!
Po 10 minutach uspokoił się.
-Przejdźmy do rzeczy...-powiedział do mnie, odsłaniając swoje kły i rzucając się na mnie.
Upadłam. Czułam tylko, jak jego zęby przegryzają moją skórę i wpuszczają jad. W końcu moje serce przestało bić...
-A może to i dobrze?-powiedziałam do siebie-Jak się z nim nie spotkam, pozostanę człowiekiem i odwrócę swój los!- lecz po dłuższym zastanowieniu odparłam- Z drugiej jednak strony...
Nie dokończyłam swoich przemyśleń, gdyż przede mną pojawił się... Mateusz we własnej osobie! Te jego piękne włosy, muskularne ciało, niesamowite oczy...
-Alyson, chodź za mną.-powiedział swoim mega czarującym głosem, przy czym oderwał mnie od ślinienia się na widok jego ciała.
"Jak mus to mus" pomyślałam i ruszyłam za nim.
Szliśmy dosyć długo, po bardzo krętych schodach prowadzących ciągle w dół. W końcu doszliśmy do pokoju K102, który znajdował się... W podziemiach?!
-A ja się dziwiłam, że nie mogę tego gabinetu znaleźć.-powiedziałam do Mateusza.
Nic mi nie odpowiedział, co było dziwne. Nawet się nie uśmiechnął. Stał tylko w bezruchu(jak na wampira przystało) czym mnie bardzo rozzłościł. Nie dość, że znajdowaliśmy się w śmierdzącym i przeciekającym wilgocią pomieszczeniu, to jeszcze ON nie był łaskaw zrobić, tego co musiał: Zamienić mnie w Wampira.
-Hej Ty! Czego tak stoisz?! Czy nie powinieneś mnie przypadkiem zmienić ?!- krzyknęłam do niego bardzo wkurzona.
Lecz on tylko wybuchnął śmiechem. Śmiechem tak bardzo czarującym, że zastanawiałam się czy mnie nie hipnotyzuje.
-Czego tak się śmiejesz!!!
-Bo jesteś taka urocza gdy się złościsz, hahahah...-odpowiedział nie przestając się ze mnie nabijać i śmiać.
-Przestaniesz w końcu?!
Po 10 minutach uspokoił się.
-Przejdźmy do rzeczy...-powiedział do mnie, odsłaniając swoje kły i rzucając się na mnie.
Upadłam. Czułam tylko, jak jego zęby przegryzają moją skórę i wpuszczają jad. W końcu moje serce przestało bić...
Rozdział 9
-Kto tam?-zapytałam zaspanym głosem słysząc, jak ktoś dobija się do moich drzwi. Odpowiedziała mi głucha cisza.
-Kto tam?!-krzyknęłam w stronę moich wrot. Znowu nic.
-Może mi się przesłyszało-powiedziałam w pustą przestrzeń. Widać, miałam rację, bo gdy tylko otworzyłam drzwi, nikogo nie znalazłam. Szczerze powiedziawszy byłam zła. Bo ktoś lub coś albo i nawet moja wyobraźnia zbudziła mnie z pięknego i błogiego snu. Spojrzałam na zegarek. Pozostało mi półtorej godziny do spotkania z Mateuszem. I półtorej godziny bycia człowiekiem. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałam nawet czy mam się bać. Porzuciłam moje rozterki w najgłębszy kąt mojej głowy (bo co miało się stać, to się stanie) i powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic , umyłam zęby i w oka mgnieniu wyprostowałam włosy. Następnie umalowałam oczy tuszem oraz kredką i nałożyłam na twarz podkład z Under Twenty. Byłam już w połowie gotowa do wyjścia, gdy zabrzęczało mi w głowie pytanie: W CO JA SIĘ UBIORĘ ?!
Wszystkie moje ciuchy były już spakowane. Na moje szczęście, wczorajsze (praktycznie w nienaruszonym stanie) ubrania pozostawiłam na krześle koło biurka. Były to legginsy jeansy, moja ulubiona, czerwona tunika i buty na lekkim obcasie. Szybko wskoczyłam w ciuszki i wyszłam z pokoju wraz ze wszystkimi moimi rzeczami. Odwróciłam się by ostatni raz spojrzeć na mój pokój, w którym spędziłam aż dwa miesiące. Bo (muszę przyznać) bardzo go pokochałam, czułam się w nim bardzo bezpieczna.
-Będę tęsknić.-powiedziałam do pokoiku (co było głupie) i poszłam na spotkanie z Mateuszem. Moim nowym psychologiem oraz... Zmiennikiem.
-Kto tam?!-krzyknęłam w stronę moich wrot. Znowu nic.
-Może mi się przesłyszało-powiedziałam w pustą przestrzeń. Widać, miałam rację, bo gdy tylko otworzyłam drzwi, nikogo nie znalazłam. Szczerze powiedziawszy byłam zła. Bo ktoś lub coś albo i nawet moja wyobraźnia zbudziła mnie z pięknego i błogiego snu. Spojrzałam na zegarek. Pozostało mi półtorej godziny do spotkania z Mateuszem. I półtorej godziny bycia człowiekiem. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałam nawet czy mam się bać. Porzuciłam moje rozterki w najgłębszy kąt mojej głowy (bo co miało się stać, to się stanie) i powędrowałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic , umyłam zęby i w oka mgnieniu wyprostowałam włosy. Następnie umalowałam oczy tuszem oraz kredką i nałożyłam na twarz podkład z Under Twenty. Byłam już w połowie gotowa do wyjścia, gdy zabrzęczało mi w głowie pytanie: W CO JA SIĘ UBIORĘ ?!
Wszystkie moje ciuchy były już spakowane. Na moje szczęście, wczorajsze (praktycznie w nienaruszonym stanie) ubrania pozostawiłam na krześle koło biurka. Były to legginsy jeansy, moja ulubiona, czerwona tunika i buty na lekkim obcasie. Szybko wskoczyłam w ciuszki i wyszłam z pokoju wraz ze wszystkimi moimi rzeczami. Odwróciłam się by ostatni raz spojrzeć na mój pokój, w którym spędziłam aż dwa miesiące. Bo (muszę przyznać) bardzo go pokochałam, czułam się w nim bardzo bezpieczna.
-Będę tęsknić.-powiedziałam do pokoiku (co było głupie) i poszłam na spotkanie z Mateuszem. Moim nowym psychologiem oraz... Zmiennikiem.
Subskrybuj:
Posty (Atom)