sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 10

Nie wiem ile czasu błąkałam się po całym psychiatryku ale za nic pod słońcem nie mogłam znaleźć tego przeklętego pokoju K102, w którym miałam spotkać mojego zmiennika (Mateusza).
-A może to i dobrze?-powiedziałam do siebie-Jak się z nim nie spotkam, pozostanę człowiekiem i odwrócę swój los!- lecz po dłuższym zastanowieniu odparłam- Z drugiej jednak strony...
Nie dokończyłam swoich przemyśleń, gdyż przede mną pojawił się... Mateusz we własnej osobie! Te jego piękne włosy, muskularne ciało, niesamowite oczy...
-Alyson, chodź za mną.-powiedział swoim mega czarującym głosem, przy czym oderwał mnie od ślinienia się na widok jego ciała.
"Jak mus to mus" pomyślałam i ruszyłam za nim.
Szliśmy dosyć długo, po bardzo krętych schodach prowadzących ciągle w dół. W końcu doszliśmy do pokoju K102, który znajdował się... W podziemiach?!
-A ja się dziwiłam, że nie mogę tego gabinetu znaleźć.-powiedziałam do Mateusza.
Nic mi nie odpowiedział, co było dziwne. Nawet się nie uśmiechnął. Stał tylko w bezruchu(jak na wampira przystało) czym mnie bardzo rozzłościł. Nie dość, że znajdowaliśmy się w śmierdzącym i przeciekającym wilgocią pomieszczeniu, to jeszcze ON nie był łaskaw zrobić, tego co musiał: Zamienić mnie w Wampira.
-Hej Ty! Czego tak stoisz?! Czy nie powinieneś mnie przypadkiem zmienić ?!- krzyknęłam do niego bardzo wkurzona.
Lecz on tylko wybuchnął śmiechem. Śmiechem tak bardzo czarującym, że zastanawiałam się czy mnie nie hipnotyzuje.
-Czego tak się śmiejesz!!!
-Bo jesteś taka urocza gdy się złościsz, hahahah...-odpowiedział nie przestając się ze mnie nabijać i śmiać.
-Przestaniesz w końcu?!
Po 10 minutach uspokoił się.
-Przejdźmy do rzeczy...-powiedział do mnie, odsłaniając swoje kły i rzucając się na mnie.
Upadłam. Czułam tylko, jak jego zęby przegryzają moją skórę i wpuszczają jad. W końcu moje serce przestało bić...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz