W sektorze dla pracowników psychiatryka nie było widać żywej duszy. Wybrałam nieodpowiednią godzinę: była pora obiadowa, która kończyła się za 20 minut. Postanowiłam przez ten czas zwiedzić trochę ich sektor, gdyż nigdy w nim nie byłam.
Część dla pacjentów, w której znajdował się mój pokój, wyglądał identycznie jak ten, w którym się teraz znajdowałam. Taki sam ponury kolor ścian, takie same lampy. Wszystko identyczne. Jedynie, co odróżniało oba sektory to obrazy ścienne. Nasze były chyba sprzed II wojny światowej, a ich takie nowoczesne. No tak, pacjenci nie są tak dobrze traktowani jak pracownicy.
Po około 25 minutach zaczęli pojawiać się pierwsi zatrudnieni. Nie wiedziałam, kogo zapytać, wszyscy wydawali mi się ostatnimi gburami na ziemi. W końcu pojawiła się pierwsza pracowniczka Domu Wariatów, Neferet. Była to kobieta, około 30 lat. Wydawała się bardzo sympatyczną osobą. Postanowiłam do niej zagadać.
-Dzień dobry Neferet! Pamiętasz mnie? Jestem Alyson, dziewczyna z problemami.
Neferet zmierzyła mnie najpierw od stóp do głów. Dopiero później się uśmiechnęła.
-Ach to ty. Jasne, że cię pamiętam. Co sprowadza cię w nasze skromne progi?
Obie się zaśmiałyśmy.
-Oh, po prostu szukam jednego lekarza. Nazywa się Elezar. Znajdę może go tutaj?
Na dźwięk imienia mojego Lekarza od Głowy, Neferet skamieniała. Jej twarz spochmurniała. Tak jak się spodziewałam, nie znała go.
-Neferet, znajdę go tutaj? Potrzebuję go. Obiecał mi pomóc… Neferet!
Dopiero, gdy krzyknęłam, lekarka ocknęła się.
-Alyson, Elezara tutaj nie ma.
-A wiesz gdzie go znajdę?
Neferet odpowiedziała bardzo zimnym głosem.
-Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.
Wypowiedziawszy to, odeszła. Ja stałam jeszcze przez 10 minut w tym samym miejscu w bezruchu. Analizowałam słowa Neferet:
„Nigdzie go nie znajdziesz. On nie żyje. Umarł 10 lat temu.”
A jednak moje przypuszczenia okazały się prawdą. Elezar był duchem. Czytał mi w myślach tak samo jak Afrodyta. Dręczyło mnie jeszcze tylko jedno pytanie:, Czemu Afrodyta nie chciała, abym mówiła Elezarowi o naszym spotkaniu? Przypuszczałam, że obydwoje znają się bardzo dobrze. Odpowiedź na moje pytanie mogłam znaleźć tylko w jednym miejscu.
-Księga Pracowników.- Wypowiedziałam to na głos i pobiegłam w stronę biblioteki.
Znalazłszy się w bibliotece, poszukałam Księgi Pracowników. W księdze tej znajdowały się informacje o byłych i teraźniejszych pracownikach Domu Wariatów. Po długich poszukiwaniach, znalazłam to, czego potrzebowałam i pobiegłam z tym do swojego pokoju, aby nikt nie przyłapał mnie, na czytaniu Księgi. W Psychiatryku był surowy zakaz czytania Książek Pracowniczych. Jeżeli ktoś złamał tę zasadę, zamykany był na 7 nocy w komorze ze szczurami. Takie panowały tutaj dziwne zasady.
Kiedy znalazłam się w swoim pokoju, otworzyłam wielką, starą i zakurzoną księgę. Widać było, że nikt nie otwierał jej od dłuższego czasu. Ja potrzebowałam tylko informacji o Elezarze. Nic więcej. Pomyślałam, że szukanie strony Elezara zajmie mi wieki, lecz już na szóstej stronicy znalazłam jego zdjęcie, a pod nim biografię. Potrzebowałam informacji o rodzinie mojego Lekarza od Głowy.
-Jest, znalazłam!-Powiedziałam.
-Co takiego znalazłaś Alyson?
Usłyszawszy głos Afrodyty, schowałam księgę pod kołdrę i odpowiedziałam jak gdyby nigdy nic:
-Witaj Afrodyto. Cieszę się, że przyszłaś. Jeżeli chcesz wiedzieć, znalazłam odpowiedź do trudnego pytania, które zadał mi Edward. Nic takiego.
Znowu skłamałam. A niech to szlag.
-Doprawdy? Alyson, nie musisz mnie okłamywać. Wiem, że szukasz informacji dotyczących Elezara i jego rodziny. Wystarczyło zapytać. Jeżeli tak bardzo chcesz wiedzieć, byłam dawną dziewczyną Elezara. Odeszłam od niego, kiedy dowiedziałam się, że mnie zdradził. Do tej pory powtarzał mi, że nie chciał tego zrobić. A teraz ma mi za złe, że nie chcę mu wybaczyć…
Słuchałam opowiadania Afrodyty z ciekawością. To, co opowiadała mi, było fascynujące. Dowiedziałam się, że Afrodyta i Elezar mają dzieci, które teraz mają po 65 lat.
-Naprawdę? Macie 65 letnie dzieci?
-Tak, są to bliźniaki. Na imię mają Charlotte i Louis. Mieszkają razem w domu starców przy ulicy Majowej 12 i…
Wtem usłyszałam kroki na korytarzu.
-Ups, Alyson, masz kłopoty.-Powiedziała Afrodyta i zniknęła.
Wtem ktoś zapukał do moich drzwi. Wiedziałam, że chodzi tutaj o zaginioną księgę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz