sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 11

Prolog do rozdziału 11

Ból mnie oszałamiał.
Tak właśnie tak. Byłam tak oszołomiona, że nic nie zdążyłam ogarnąć. Moje ciało próbowało odrzucić od siebie kolejną falę bólu. Myślę, że w końcu mu się to udało...

Rozdział 11

W końcu ocknęłam się z lodowego snu. Nie wiem ile czasu byłam nieprzytomna. Może godzinę, może  tydzień, może miesiąc a może i rok.?
Znajdowałam się nadal w przeciekającym wilgocią pomieszczeniu K102. Zastanowiłam się: dlaczego nie zabrano mnie stąd do Domu Nocy.? Dlaczego pozostawiono mnie samą w ciemnym pokoju w podziemiach.?
Spróbowałam się podnieść. Zrobiłam to bardzo szybko i zręcznie co nie było do mnie podobne. Ah no tak. Przecież jestem wampirem.
Spojrzałam w lewo. Znajdowała się tam jakaś postać. Mateusz czy Elezar.? A może Michael.? Chciałam zapytać kto tam jest ale nie mogłam. Palący ból w gardle uniemożliwiał mi to. Czułam się, jakby ktoś wsadził mi świeżo wypalone żelazo w buzię.
Wtem usłyszałam śmiech. Szczery i uprzejmy śmiech, który przypominał mi tylko jedną osobę: Mateusza.
-Chyba przyda ci się moja pomoc-powiedział i podał mi szklankę z czerwonym płynem-To ci na pewno pomoże.
Skinęłam głową i wzięłam od Mateusza szklaneczkę z czymś czerwonym. Podniosłam to coś do ust. Wzięłam łyczek. Potem drugi, trzeci, czwarty i w ten sposób czerwony płyn zniknął. Szczerze powiedziawszy, bardzo mi to smakowało.
-Co to było?- zapytałam.
-Krew a cóż by innego?-odparł Mateusz.
No tak.! Krew.! Jak mogłam sama na to nie wpaść?! Przecież Wampiry piją tylko krew.! To ich główne pożywienie .!
-Nie sądziłam, że krew jest taka smaczna. Od zawsze się jej brzydziłam. Jako człowiek mdlałam na jej widok. A teraz? Uwielbiam ją.! Jest przepyszna. Masz może więcej .?
-Wiedziałem, że tak będzie. Dlatego się przygotowałem. Mam jeszcze jedną buteleczkę. Proszę, wypij.
I podał mi czerwony płyn. Wypiłam ją jednym duszkiem.
-Dobrze, teraz musimy już iść.
-Dokąd?-zapytałam.
-Do Domu Nocy.
Gdy to tylko wypowiedział, wyprowadził mnie z pokoju K102 i skierował schodami w górę.
-Alyson, posłuchaj mnie. Na górze jest pełno ludzi. Musisz powstrzymać pragnienie, aby się na nich nie rzucić i nie zdemaskować istnienia wampirów. Dasz radę? Czy może powinniśmy iść tunelami?
-Lubię wyzwania. Sądzę, że dam radę. W każdym bądź razie, postaram się.
Doszliśmy na górę. W koło nas było pełno ludzi, głównie pracowników psychiatryka. Czułam pulsujące żyłki w ich ciałach. Z miłą chęcią skosztowałabym ich krwi. Jednak wiedziałam, że muszę się powstrzymać, dlatego zaczęłam ignorować płynącą w ich żyłach krew.
Ciągnąć za sobą walizki, w końcu wraz z Mateuszem, wyszliśmy z budynku psychiatryka. Teraz kierowaliśmy się w stronę pięknego, czarnego BMW.
-Czy nie szybciej byłoby pobiec niż jechać samochodem?
-Masz rację, byłoby lepiej, szybciej i wygodniej. Lecz nie możemy narazić się na niebezpieczeństwo zdemaskowania.
-A gdyby tak lasem...
-Nie ma mowy. W lesie chodzi teraz pełno grzybiarzy. Przecież jest to czas grzybobrania.!
Nie odpowiedziałam mu. Wiedziałam, że ma rację lecz nie chciałam mu jej przyznawać.
-Alyson, podaj mi swoje walizki i wsiadaj do samochodu.
Jak rozkazał tak zrobiłam.
W końcu i on wsiadł za kierownicę i ruszyliśmy w stronę Domu Nocy...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz