Prolog do rozdziału 11
Ból mnie oszałamiał.Tak właśnie tak. Byłam tak oszołomiona, że nic nie zdążyłam ogarnąć. Moje ciało próbowało odrzucić od siebie kolejną falę bólu. Myślę, że w końcu mu się to udało...
Rozdział 11
W końcu ocknęłam się z lodowego snu. Nie wiem ile czasu byłam nieprzytomna. Może godzinę, może tydzień, może miesiąc a może i rok.?Znajdowałam się nadal w przeciekającym wilgocią pomieszczeniu K102. Zastanowiłam się: dlaczego nie zabrano mnie stąd do Domu Nocy.? Dlaczego pozostawiono mnie samą w ciemnym pokoju w podziemiach.?
Spróbowałam się podnieść. Zrobiłam to bardzo szybko i zręcznie co nie było do mnie podobne. Ah no tak. Przecież jestem wampirem.
Spojrzałam w lewo. Znajdowała się tam jakaś postać. Mateusz czy Elezar.? A może Michael.? Chciałam zapytać kto tam jest ale nie mogłam. Palący ból w gardle uniemożliwiał mi to. Czułam się, jakby ktoś wsadził mi świeżo wypalone żelazo w buzię.
Wtem usłyszałam śmiech. Szczery i uprzejmy śmiech, który przypominał mi tylko jedną osobę: Mateusza.
-Chyba przyda ci się moja pomoc-powiedział i podał mi szklankę z czerwonym płynem-To ci na pewno pomoże.
Skinęłam głową i wzięłam od Mateusza szklaneczkę z czymś czerwonym. Podniosłam to coś do ust. Wzięłam łyczek. Potem drugi, trzeci, czwarty i w ten sposób czerwony płyn zniknął. Szczerze powiedziawszy, bardzo mi to smakowało.
-Co to było?- zapytałam.
-Krew a cóż by innego?-odparł Mateusz.
No tak.! Krew.! Jak mogłam sama na to nie wpaść?! Przecież Wampiry piją tylko krew.! To ich główne pożywienie .!
-Nie sądziłam, że krew jest taka smaczna. Od zawsze się jej brzydziłam. Jako człowiek mdlałam na jej widok. A teraz? Uwielbiam ją.! Jest przepyszna. Masz może więcej .?
-Wiedziałem, że tak będzie. Dlatego się przygotowałem. Mam jeszcze jedną buteleczkę. Proszę, wypij.
I podał mi czerwony płyn. Wypiłam ją jednym duszkiem.
-Dobrze, teraz musimy już iść.
-Dokąd?-zapytałam.
-Do Domu Nocy.
Gdy to tylko wypowiedział, wyprowadził mnie z pokoju K102 i skierował schodami w górę.
-Alyson, posłuchaj mnie. Na górze jest pełno ludzi. Musisz powstrzymać pragnienie, aby się na nich nie rzucić i nie zdemaskować istnienia wampirów. Dasz radę? Czy może powinniśmy iść tunelami?
-Lubię wyzwania. Sądzę, że dam radę. W każdym bądź razie, postaram się.
Doszliśmy na górę. W koło nas było pełno ludzi, głównie pracowników psychiatryka. Czułam pulsujące żyłki w ich ciałach. Z miłą chęcią skosztowałabym ich krwi. Jednak wiedziałam, że muszę się powstrzymać, dlatego zaczęłam ignorować płynącą w ich żyłach krew.
Ciągnąć za sobą walizki, w końcu wraz z Mateuszem, wyszliśmy z budynku psychiatryka. Teraz kierowaliśmy się w stronę pięknego, czarnego BMW.
-Czy nie szybciej byłoby pobiec niż jechać samochodem?
-Masz rację, byłoby lepiej, szybciej i wygodniej. Lecz nie możemy narazić się na niebezpieczeństwo zdemaskowania.
-A gdyby tak lasem...
-Nie ma mowy. W lesie chodzi teraz pełno grzybiarzy. Przecież jest to czas grzybobrania.!
Nie odpowiedziałam mu. Wiedziałam, że ma rację lecz nie chciałam mu jej przyznawać.
-Alyson, podaj mi swoje walizki i wsiadaj do samochodu.
Jak rozkazał tak zrobiłam.
W końcu i on wsiadł za kierownicę i ruszyliśmy w stronę Domu Nocy...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz