sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 6

Obudziłam się dosyć wcześnie, bo o godzinie 7.30. Odkąd przebywam w tym Wariatkowie, nie spałam dłużej niż do godzinki 9.00. Mam tutaj jakieś problemy ze snem. Może to przez moje problemy, które trwają już dwa miesiące. Nadal nie potrafię otrząsnąć się po śmierci rodziców i mojej siostry. Może przez to źle sypiam. Do tego dochodzi problem Elezara… Nigdy nie wierzyłam, że duchy naprawdę istnieją. A jednak. Dopóki Afrodyta… Właśnie! Na śmierć zapomniałam, że miałam jakoś skontaktować się z moją przyjaciółką-duchem. Tylko nie miałam pojęcia jak to zrobić. Nie umiałam przywoływać duchów. Nigdy tego nie robiłam… Musiałam coś wymyślić. Tylko, co? Miałam się pomodlić? Nie, to głupie… Miałam krzyknąć jej imię czy może odprawić jakiś specjalny rytuał? Informacje o przywoływaniu duchów mogłam znaleźć tylko w dwóch miejscach: w Internecie albo w Bibliotece miejskiej koło Domu Nocy. Druga opcja nie wchodziła w grę. Po pierwsze nie chciałam kręcić się koło świata wampirów a po drugie nie mogę opuszczać terenu Psychiatryka. Pozostał mi tylko Internet… Tylko gdzie był mój laptop? Zawsze leży na szafce nocnej koło mojego łóżka. Ale teraz go tam nie było! Wzrokowo przeszukałam mój pokój. Nic. Wstałam z łoża i zaczęłam szperać po półkach. Ani śladu laptopa.
-No to pięknie- powiedziałam na głos.
Nie dość, że nie wiedziałam jak przywołać Afrodytę do mnie to jedyne źródło informacji właśnie przepadło. Teraz to naprawdę nie wiedziałam, co robić ani gdzie szukać odpowiedzi na moje pytania. Pozostało mi tylko jedno… Wymknąć się do Biblioteki miejskiej koło Domu Nocy i…
-Alyson, nie powinnaś opuszczać Psychiatryka. To zbyt niebezpieczne…
Nawet nie musiałam się odwracać, aby wiedzieć, kto mnie odwiedził. Zbyt dobrze znałam jej głos.
-Afrodyto, dziękuję Ci, że mnie odwiedziłaś… Wiem, że niebezpieczna byłaby wyprawa do Biblioteki Miejskiej, ale potrzebowałam informacji jak przywołać duchy a laptopa ktoś mi zabrał i…
-Nie musisz mi tego mówić, ja Wszystko wiem. Zapomniałaś? Czytam ci w myślach.
-Ano tak, masz rację. Możesz mi powiedzieć, jak następnym razem mam cię przywołać, aby z tobą porozmawiać?
-Oh to bardzo proste. Wystarczy, że trzy razy wymówisz zdanie: „Afrodyto, przybądź tu” a zjawię się w oka mgnieniu.
-Dobrze, poczekaj, tylko zanotuję te słowa… Okej już! Bardzo się cieszę, że możemy porozmawiać. Mam do ciebie ogromną prośbę!
-Do mnie?
-Tak do ciebie. Mogłabym cię poprosić o…
-Poczekaj chwilkę, nie rozpędzaj się tak. Muszę ci przekazać coś ważnego, mianowicie informację od Kate.
Imię mojej siostry podziałało na mnie bardzo mocno. Ona znowu ma dla mnie informacje…
-Alyson, posłuchaj mnie bardzo uważnie… Twoja siostra przewiduje przyszłość na Ziemi. Przewidziała ją teraz Tobie.
-Kate jest przepowiednią?
-Tak.
-Dobrze, powiedz mi, co przewidziała?
-W swojej przepowiedni zauważyła, jak zamieniają cię w Wampira i jak trafiasz do Domu Nocy.
Jej słowa mnie zszokowały. Zostanę Naznaczona i będę w Wampirskiej szkole? Czy to w ogóle możliwe?
-Tak, jest to prawda. Zostaniesz Wampirem i będziesz mieszkać w Domu Nocy.
-Kiedy dokładnie zostanę przemieniona?
-Masz 3 dni. Wtedy przyjdzie nowy psycholog, Mateusz. To on cię przemieni, gdyż jest Wampirem.
-Czy można temu jakoś zapobiec?
-Niestety nie. Wszystkie przepowiednie Kate sprawdzają się w 100 procentach.
No to wpadłam jak śliwka w kompot. Za 3 dni mam dołączyć do Wampirskiej społeczności. Ale dlaczego? Dlaczego akurat ja? Nie mogli wybrać kogoś innego?
-Alyson, wszystkie twoje pytania dręczą także nas. Nie wiemy, dlaczego chcą abyś do nich dołączyła. Nawet twoja siostra nic nie zauważyła. Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa.
„Może, dlatego, że jesteś wyjątkowa”. Czy ona zwariowała? To nie może się wydarzyć! To nie prawda! To nie ja mam zostać Naznaczona! Pomyliło im się coś! Może chodzi o inną Alyson, nie o mnie! Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie mogę do nich dołączyć! Nie jestem wyjątkowa! Jestem zwykłą, chorą nastolatką, która leczy się w Wariatkowie, bo umarli jej rodzice! Nie ma we mnie nic interesującego!
-Alyson, uspokój się. Twoja dusza krzyczy. Wszystko się w tobie gotuje. Musisz się uspokoić.
-Afrodyto, czyś ty zwariowała?! Jak mam się uspokoić, skoro za 3 dni nie będę już człowiekiem! Dlaczego to Wszystko spotka akurat mnie?! Nie sądzicie, że zaszła jakaś pomyłka?! Może tu nie chodzi o mnie tylko o inną Alyson!
-Niestety, chodzi o ciebie. Twoja siostra p r z e w i d z i a ł a, że staniesz się wampirem. Nie unikniemy tego, chociaż bardzo byśmy chcieli. To twoje przeznaczenie, rozumiesz?
-Nie nie rozumiem! Powiedz mi, że to tylko sen, że to nie prawda.
-Muszę cię rozczarować, ale to Wszystko prawda. Rzeczywistość… Żegnaj.
I odeszła. Poszła. Zostawiła mnie z tym wszystkim samą. To nie do pomyślenia… Myślałam, że to moja przyjaciółka. Myliłam się. Od dzisiaj nie chcę jej znać, niech przestanie mnie odwiedzać, niech da mi spokój.
Stałam jeszcze z 20 minut w bezruchu. Nie wiedziałam, co robić. Czy czekać, aż dopadnie mnie moje przeznaczenie, czy uciekać, aby nikt nigdy mnie nie znalazł. Czy powinnam zaszyć się na drugim końcu świata czy siedzieć w moim ciasnym pokoiku w Wariatkowie… Za dużo problemów mnie dopadło. A najgorsze jest to, że z tego wszystkiego zapomniałam poprosić Afrodytę o szpiegowanie…
„Alyson, opamiętaj się! Ty już jej nie obchodzisz, ona nie obchodzi ciebie. Zostawiła cię z tymi problemami samą. Nie myśl o niej nigdy więcej”-skarciłam siebie samą.
Podeszłam do kalendarza. Był 1 października. Dokładnie 4 dnia zostaję Wampirem. Ten fakt znowu mnie zdołował. Już dzisiaj nie miałam na nic siły. Nic mi się nie chciało. Marzyłam tylko o tym, aby rzucić się na łóżko i płakać aż do następnego ranka. I tak właśnie zrobiłam…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz