sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 2

Obudziłam się wczesnym rankiem cała zasmarkana. Była dopiero godzina 6.30, więc do spotkania z Lekarzem Od Głowy miałam jeszcze trochę czasu. Spojrzałam w lustro i przeraziłam się swoim wyglądem. Włosy miałam nie umyte, twarz bez ani grama fluidu. No i oczywiście czerwone oczy on płaczu. Wyglądałam jak ta dziewczynka z „Klątwy”. Postanowiłam doprowadzić się jakoś do porządku. Gdy byłam w trakcie prostowania włosów, ktoś zapukał do moich drzwi.
-Halo!- Krzyknęłam.-Proszę wchodzić!
Nikt nie odpowiedział a pukanie nie ustawało.
-Proszę wejść!- Tym razem wrzasnęłam.
Cisza. Zdenerwowana wybiegłam z mojej małej łazieneczki i otworzyłam drzwi. Nikogo nie było, a byłam stu procentowo pewna, że ktoś pukał. Wkurzona i zdziwiona skierowałam wzrok w stronę lustra i ujrzałam jakąś białą postać. Była to młoda, piękna kobieta w białej ślubnej sukni. Krzyknęłam ze strachu, gdy Biała Dama spojrzała na mnie.
-Nie bój się, Alyson. Nie zrobię Ci krzywdy. Chcę tylko porozmawiać.
Nie byłam pewna, czy ta kobieta mówi do mnie, chodź wypowiedziała moje imię. Stałam jak sparaliżowana, nie mogłam wypowiedzieć ani słowa. Szczerze mówiąc, bałam się.
-Tak, dziecko, mówię do ciebie. Mam dla ciebie ważne informacje.
Super. Mówił do mnie duch, czytający mi w myślach. Nie wiedziałam czy to sen, czy to jawa.
-Alyson, to nie jest sen. Naprawdę jestem duchem. I tak, czytam Ci w myślach. Odezwiesz się w końcu do mnie? Mam wiadomość od Kate.
Wypowiedziała imię mojej siostry… Rozmawiała z nią! I ma dla mnie wiadomość od niej! Moja siostra ma kontakt z Białą Damą. Nigdy nie byłam bardziej podniecona niż teraz.
-Alyson, przestań mnie nazywać Białą Damą, nie podoba mi się to. Mów do mnie Afrodyta.
W końcu zebrałam się na odwagę i odpowiedziałam Jej:
-Bardzo przepraszam. Nie wiedziałam jak masz na imię i… Po prostu musiałam cię jakoś nazwać. Jeszcze raz, bardzo przepraszam.
-Oh Alyson, nic się nie stało. Wybaczam ci. Mam wiadomość od Twojej siostry.
Moje serce mocniej zabiło, gdy usłyszałam, że moja Kate przysłała mi wiadomość.
-Słucham cię bardzo uważnie, Afrodyto.
-Twoja siostra kazała ci przekazać, żebyś zaufała panu Elezarowi i poważnie z nim porozmawiała. On wie dużo rzeczy i może ci pomóc. Powiedziała też, że niedługo cię odwiedzi.
-Oh Afrodyto, Kate mnie odwiedzi? Wiesz może kiedy? Powiedziała ci? Proszę powiedz!
-Niestety nic nie wiem. Jestem tu tylko po to, aby przekazać Tobie te wiadomości.
-Szkoda. Przekaż jej, że będę czekać na nią całymi dniami i nocami oraz, że nie mogę się doczekać jej odwiedzić!
-Dobrze, powiem jej Wszystko.
-Dziękuję Ci bardzo za wiadomości, Afrodyto. Miło było cię poznać, lecz ja muszę już iść. Za 10 minut mam spotkanie z moim Lekarzem Od Głowy. Do zobaczenia!
Miałam już wychodzić z pokoju, gdy zatrzymały mnie słowa przyjaciółki mojej siostry.
-Alyson, mam do ciebie ogromną prośbę… Nie mów Elezarowi, że ze mną rozmawiałaś. To dla mnie bardzo ważne. Obiecaj mi to. Proszę.
Wypowiedziała te słowa z pełną gracją. Naprawdę mnie o to prosiła. Nie mogłam jej odmówić.
-Jasne Afrodyto, możesz być spokojna. Nic mu o tobie nie powiem. Masz to jak w banku. Ale teraz przepraszam, muszę pędzić! Elezar mnie udusi, jak spóźnię się na spotkanie. To do zobaczenia!
Wypowiedziawszy te słowa wybiegłam z pokoju i popędziłam w stronę gabinetu Lekarza od Głowy. Dzisiaj bardzo chciałam z nim porozmawiać. Byłam gotowa na Wszystko.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz