Do Gabinetu Elezara wpadłam bez pukania. Nie powinnam tak robić, ale tak bardzo chciałam z nim porozmawiać. Było mi bardzo wstyd.
-Bardzo pana przepraszam, że weszłam bez pukania, ale…
Mój Lekarz od Głowy przerwał mi.
-Ależ nie ma, o czym mówić. Nic się nie stało. Nie mam ci tego za złe. Rozumiem, że nie mogłaś doczekać się naszego spotkania. Widzę, że bardzo chcesz ze mną dzisiaj porozmawiać. Zresztą, ja też muszę z tobą o czymś porozmawiać. To już nie dotyczy problemów z wypadkiem twoich rodziców ani też problemów z Jacobem.
Bardzo się zdziwiłam. Zwykle pan Elezar pytał mnie o tego typu sprawy. Ciekawe, o czym tak szalenie chce ze mną rozmawiać. Mam nadzieję, że nie chodzi mu o spotkanie z… Zaraz, zaraz… Skąd on wiedział, że nie mogłam doczekać się spotkania z nim? Przecież nikomu tego nie mówiłam, nawet nie wypowiedziałam tego na głos. Mam nadzieję, że nie potrafi… Nagle pan Elezar przerwał moje myśli.
-Alyson? Mogłabyś przestać tyle myśleć i skupić się na naszej rozmowie?
-Emm, jasne.-Odpowiedziałam.
Niestety, nie mogłam przestać o tym myśleć. A co jeśli on potrafi czytać w myślach? Co będzie, kiedy okaże się, że mój dotychczasowy Lekarz od Głowy jest duchem jak Afrodyta? Co wtedy będzie? Tyle pytań nasuwało mi się do głowy, lecz postanowiłam odpowiedzieć sobie na nie później. Teraz musiałam skupić się na rozmowie z Elezarem.
-Alyson, kiedy przechodziłem koło Twojego pokoju, słyszałem, że z kimś rozmawiasz. Nie rozpoznałem głosu, lecz byłem święcie przekonany, że prowadzisz z kimś konwersację. Na sto procent, osoba ta znajdowała się w pokoju razem z Tobą. To nie był głos dochodzący z komputera. Wytłumaczysz mi to jakoś?
„Akurat”- pomyślałam. Nie słyszałam żadnym kroków dochodzących z korytarza. Nikogo na nim nie było. Chyba, że znikł. Rozpłynął się w powietrzu jak… „Nie! Przestań na razie o tym myśleć!”-Rozkazałam sobie.
-Oh, nikogo ze mną w pokoju nie było-skłamałam.- Był to głos mojej koleżanki. Rozmawiałam z nią przez Skype. Jej głos brzmiał bardzo realistycznie, gdyż ma najlepszego laptopa na świecie. Mogę przysiąc na Boga, że nikogo u mnie w pokoju nie było.
Kłamałam jak z nut. Mogłam mieć tylko nadzieję, że pan Elezar się nie domyśli. Błagałam, aby mi uwierzył. Modliłam się o to. Niepotrzebnie. Moje prośby nie zostały wysłuchane. Domyślił się, że nie mówię prawdy.
-Doprawdy? To nie był głos dochodzący z komputera. Mogę ci jeszcze powiedzieć, że zajrzałem przez dziurkę od klucza i zobaczyłem ciebie oraz jakąś drugą postać. Nie wiem jak wyglądała, ale była to kobieta w białej sukni.
No to wpadłam. Kompletna wtopa. Musiałam jakoś skończyć tę rozmowę.
-Jak pan śmie zaglądać do mojego pokoju! To wbrew panującym tu zasadom! Nie wolno naruszać czyjeś prywatności! To pedofilia! Ktoś może pana intencje wziąć za złe uczynki!- Wydarłam się i wybiegłam z gabinetu.
Kierowałam się w stronę mojego pokoju. Musiałam to Wszystko przemyśleć. Za dużo zwaliło mi się na głowę. Potrzebowałam pomocy, ale nie Elezara. Pragnęłam, aby w moim pokoju czekała na mnie Afrodyta. Żeby tam była. Ona by mi pomogła, na pewno.
Wszedłszy do pokoju, sprawdziłam wszystkie pomieszczenia. Nic. Ani śladu mojej nowej przyjaciółki. Tęskniłam za nią, lecz dobrze, że jej nie zastałam. Potrzebowałam spokoju, aby zebrać myśli. Rzuciłam się na łóżko, próbując rozwiązać tę zagadkę. Niestety, nic nie przychodziło mi do głowy. Postanowiłam wziąć kąpiel z bąbelkami. To zawsze pomaga. Gdy znalazłam się w wannie, moje szare komórki zaczęły bardziej pracować. Postanowiłam porozmawiać z pracownikami tego Domu Wariatów. Może oni coś wiedzą. Tak, to było to! Musiałam się z nimi spotkać i coś z nich wydusić. Wyskoczyłam z wanny jak oparzona, ubrałam się w pośpiechu i pobiegłam w stronę sektora dla pracowników psychiatryka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz