sobota, 5 stycznia 2013

Rozdział 7

Od wczoraj nie przestawałam płakać. Już 20 godzin leżałam w bezruchu na lóżku i smarkałam w poduszkę. A dlaczego? Ponieważ nic mi się nie chciało. Nie miałam na nic siły. Chciałam przeczekać te 2 dni w samotności i ciszy, płacząc i nic nie robiąc. Nadal nie potrafiłam zrozumieć prawdy, że zostanę Wampirem. To nie mieściło się w mojej głowie. "Zostanę naznaczona i już zawsze będę uczyć się w Domu Nocy". To mnie przygnębiało. Nie chciałam tego. Nie chciałam żyć wiecznie. Chciałam umrzeć jak normalni ludzie i spotkać się z moimi rodzicami oraz Kate... Moja siostra. To ona to przewidziała.
-To jej wina !- krzyknęłam w pustą przestrzeń.
Nie. Nie powinnam nikogo obwiniać a na pewno nie moją zmarłą siostrzyczkę. Życie tak wybrało. To moje przeznaczenie i powinnam się z tym pogodzić. Ale nie potrafiłam. Za dużo tego wszystkiego. Wypadek, śmierć rodziców, Wariatkowo, Elezar, Afrodyta, pan Michael, Naznaczenie... Czy mogło być jeszcze gorzej?
-Alyson!-krzyknął ktoś zza drzwi-Czy wpuścisz mnie wkońcu do swojego pokoju?
No tak. Zapomniałam, że byłam na dzisiaj umówiona z Kristen.
-Jasne, że cię wpuszczę! Daj mi dziesięć, góra dwadzieścia minut, abym mogła się ogarnąć! Nie chciałabyś widzieć mnie w tym stanie!
Wypowiedziawszy te słowa, pobiegłam do łazienki. Umyłam się, umalowałam się i na szybko zaplotłam warkocza. Ubrałam się w dziurawe dżinsy i ulubiony T-Shirt, do tego założyłam czarne Conversy. W nocnej szafce znalazłam kolczyki, które dostałam od Taty oraz zegarek od Kate. Wszystkie te czynności zajęły mi piętnaście minut. Gdy miałam już wychodzić, zorientowałam się, że nie mam torby.
-Alyson, ileż można czekać! Spóźnimy się!
-Już, już wychodzę, tylko znajdę moją ulubioną torebkę!
Ale... Gdzie ona jest !? Hm, pod stołem jej nie ma, pod łóżkiem też nie. Zajżałam do szafy. Tam też jej nie było. Wtem rzucił mi się w oczy czarny, pozłacany pasek od torebki. Uf, to była ona. Bardzo ucieszyłam się, że ją znalazłam, ponieważ już zaczęłam panikować, że jej nie znajdę. Spakowałam Iphona, błyszczyk, podręczne lusterko, dwie paczki chusteczek higienicznych i wyszłam z pokoju.
-No nareszcie! Czekam na ciebie już ponad 45 minut! Ileż można!
-Przepraszam cię najmocniej kochana!-powiedziałam, zamykając pokój na klucz.-Po prostu zaspałam.
-Dobrze, już dobrze, rozumiem. Czyli co, możemy już iść?
-Jasne, że tak, tylko załatwię jeszcze tę sprawę z dyrektorem .
-To Ty mu jeszcze nie mówiłaś, że wychodzimy dzisiaj z Wariatkowa na cały dzień?!
-No...Eee... Nie. Tylko proszę cię, nie wściekaj się!
Kristen, moja najlepsza przyjaciółka z Psychiatryka, bardzo się zdenerwowała.
-No wiesz ty co! Powieżyłam Ci to zadanie, zaufałam Ci, że załatwisz to z dyerktorem a Ty... A co będzie jak nas nie puści?! Pomyślałaś o tym?! Bilety przepadną, a tego filmu już nigdzie nie obejrzymy! Takie sprawy załatwia się wczesniej, a nie na ostatnią chwilę!
-Oh nie panikuj, zobaczysz, puści nas! A jak nie to... Obejrzymy ten film na zalukaj.tv !
-Ale to nie to samo co w kinie!
-Kristen, daj spokój! Wiem, że to nie jest to samo, ale jak się nie uda, nie będziemy miały innego wyjścia!
Moja przyjaciółka zamysliła się. Wyglądała tak pięknie, kiedy myślała. Zresztą, odkąd ją tylko poznałam, była prześliczna.
-Zgadzam się z Tobą, ale liczę, że przekonasz Michaela i będziemy mogły wyjść w końcu z cienia! Mam dosyć ukrywania się w tym domu.
Kristen miała rację. Przez ten cały czas nie wyściubiłyśmy nosa poza teren psychiatryka. Powinni nas wypuścić!
-Poczekaj tutaj, ja pójdę porozmawiać z dyrektorem. Zastosuję mowę w stylu "Bardzo grzeczna Alyson".
Obie wybuchnęłyśmy śmiechem, a ja poszłam porozmawiać z panem Michaelem na temat wyjścia do kina.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz